Όπως είναι γνωστό και όπως είχα καταγγείλει επανειλημμένα σε γραπτά μου τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, Έλληνες πολίτες  πολέμησαν στην Βοσνία υπό τις διαταγές του κατηγορουμένου για εγκλήματα πολέμου Ράτκο Μλάντιτς. Επίσης είναι γνωστό ότι ορισμένοι από αυτούς συμμετείχαν στην κατάληψη της Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995  και πιθανώς έλαβαν μέρος στην μαζική σφαγή των Βόσνιων κατοίκων της. Μέχρι τώρα οποιαδήποτε προσπάθεια διερεύνησης του ρόλου που διαδραμάτισαν οι Έλληνες στα τραγικά γεγονότα αντιμετώπιζαν  την παγερή αδιαφορία των δικαστικών αρχών που ασφαλώς εκφράζοντας το λαϊκό συναίσθημα δεν μπορούσαν να κατανοήσουν που ακριβώς βρισκόταν το πρόβλημα. Μάλιστα θυμάμαι πριν από μερικά έτη όταν με είχε καλέσει μια ανακρίτρια να καταθέσω ό,τι γνώριζα για το θέμα (μετά από μηνυτήρια αναφορά του Α.Ανδριανόπουλου), αφού της έδωσα ό,τι στοιχεία και ονόματα γνώριζα γύρισε και μου είπε: «Έχετε τις διευθύνσεις τους;» Και όταν απάντησα ότι δεν τις είχα, το αμέσως επόμενο σχόλιο ήταν «Και πως περιμένετε από μένα να τους βρω;» (!!!). Φυσικά το θέμα μπήκε στο αρχείο.

Όμως ευτυχώς η ιστορία δεν λέει να καταλαγιάσει. Νέα βίντεο μόλις κυκλοφόρησαν  δείχνουν τον στρατηγό Μλαντις να διασκεδάζει  με τον «διοικητή Αντώνη» του Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς. Πίνουν, χορεύουν και μερακλώνουν με αγνές Βαλκανικές μελωδίες γιορτάζοντας την «κατάληψη» (όπως την χαρακτήρισαν τα ελληνικά ΜΜΕ) της Σρεμπρένιτσα, τον τριετή καθημερινό βομβαρδισμό του Σαράγιεβο και ανάλογα «ανδραγαθήματα» από τα οποία βρίθει η ιστορία των λαών των Βαλκανίων. Τα νέα αυτά βίντεο έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν ευρύτερα στην Βοσνία και στον μουσουλμανικό κόσμο.

Ας δούμε λοιπόν τώρα τι θα κάνει η ελληνική Δικαιοσύνη. Θα καλέσει άραγε τον «διοικητή Αντώνη» να τον ρωτήσει πως βρέθηκε εκεί, ποιοί τον έστειλαν, ποιές οι σχέσεις τους με την ΕΥΠ καθώς και με σημερινά πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ , του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ καθώς και επιφανείς «εθνικούς» επιχειρηματίες; Όταν οι υπερήφανοι εισαγγελείς μας δεν διστάζουν να καλούν την Βουλή να διερευνήσει τις ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες για παράβαση της στατιστικής μεθοδολογίας είμαι σίγουρος ότι θα πράξουν κάτι ανάλογο για ένα (ασφαλώς ήσσονος σημασίας) θέμα όπως την διερεύνηση των τυχόν ποινικών ευθυνών Ελλήνων πολιτών για την μεγαλύτερη σφαγή στην Ευρώπη μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενδιαφέρον είναι επίσης να δούμε πως θα αντιδράσουν τα πολιτικά κόμματα που έσπευσαν να κατακεραυνώσουν τις (αισχρές αν πράγματι έλαβαν χώρα) πυρκαγιές «Τούρκων πρακτόρων». Θα ζητήσουν άραγε και στην προκειμένη περίπτωση διαλεύκανση της ευθύνης Ελλήνων πολιτών και πολιτικών στην γενοκτονία της Βοσνίας;

Χαρείτε λοιπόν κι εσείς το βίντεο που δείχνει τον Μλάντιτς να  κοιτάζει στοργικά τον αγνό και συνεσταλμένο αδελφό «διοικητή Αντώνη» καθώς ο τελευταίος, μετά από παρότρυνση των μερακλωμένων φονιάδων της Σρεμπρενιτσα, κάνει επίδειξη των χορευτικών του ικανοτήτων. Το βίντεο γυρίσθηκε στις 31/ 12/ 1995 στο στρατιωτικό αρχηγείο του Μλάντιτς στο Χαν Πιεζακ (Han Pijesak).

Αιρετικός, µοναχικός και αθυρόστοµος, ο σαλονικιός ποιητής εξακολουθεί να προκαλεί

του Ηλία Κανέλλη, πηγή: tanea.gr (ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 05 Φεβρουαρίου 2011)

Παιδί ήταν του κατηχητικού. Ο κατηχητής του, ο πατήρ Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, εξανέστη όταν έµαθε ότι το χριστιανόπουλο, που τότε λεγόταν Κωνσταντίνος Δηµητριάδης, εξέδωσε µόνος του ποιητική συλλογή:
«Πρόκειται για κάθαρµα. Πατήστε το σαν κατσαρίδα!», είπε όταν έµαθε την «παρεκτροπή» του. Η βία εκείνη τον σηµάδεψε. Αλλά πώς έφτασε να αποκαλεί δηµόσια τεµπέλη τον Ελύτη και να τον χειροκροτούν γι’ αυτό;
Μοιάζει προκλητικός, οι δηµοσιογράφοι όταν γράφουν γι’ αυτόν τον αποκαλούν αιρετικό –ενώ εκείνος είναι, απλώς, εριστικός. Για πολλά απ’ όσα τον τσατίζουν ίσως και να ‘χει δίκιο, για πολλά άλλα απλώς γκρινιάζει – ακκισµός και νάζι ταυτόχρονα. Γέννηµα θρέµµα της Θεσσαλονίκης, από τα πρόσωπα που διαµόρφωσαν το σύγχρονο πνευµατικό προφίλ της πόλης στον αντίποδα ενός περασµένου κοσµοπολιτισµού, δρων από το 1949. Μανιακός των γραµµάτων, εκδότης, ιδιοκτήτης της γκαλερί του περιοδικού «Διαγώνιος» που ο ίδιος εξέδιδε, οργανοπαίκτης, τραγουδιστής ρεµπέτικων κυρίως του Τσιτσάνη. Προπάντων ποιητής. Και δοκιµιογράφος.
Δεν κρύβει την οµοφυλοφιλία του, την προβάλλει κιόλας µέσα από τα ποιήµατά του. Ελληνοκεντρικός. Αντικοµµουνιστής. Κουτσοµπόλης. Σίγουρα νάρκισσος – αρκεί να διαβάσει κανείς µερικές συνεντεύξεις του. Αλλά δεν είναι παραδοξολόγος, κι ας τον θεωρούν έτσι πολλοί. Ούτε γραφικός, κι ας λέει πολύ συχνά γραφικότητες.
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Τις προάλλες, «κατέβηκε» στηνΑθήνα όπου απήγγειλε ποιήµατά του σε ένα θεατράκι στο Γκάζι – καιτο γέµισε. Ο κόσµος, από τους µαθητές του «Καυλυκείου», όπως λέει το Λύκειο, µέχρι ψυχοψαγµένους παλαίµαχους, κι ανάµεσά τουςκαι µερικούς κατασταλαγµένους, διψάει για είδωλα που πιστεύει ότιέχουν κάτι να του πουν. Κι ηαλήθεια είναι ότι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος πάντα έχει κάτι να πει. Εστω κι αν το ‘χει ξαναπεί, ο τρόπος και η έµφαση δικαιολογούν, σε µεγάλο βαθµό, το ενδιαφέρον του κοινού. Αλλά, φυσικά, το πρόβληµα πάντα είναι τι µένει όταν τελειώσουν τα ανέκδοτα.
Τι µένει δηλαδή από µια αποστροφή τύπου «χαζοµάρες αριστερής προέλευσης αλά Ρίτσος»;Ή από τους αφορισµούς τηςπρόσφατης βραδιάς, για τονΕλύτη που «ήταντεµπέλης κι έτρεχεµε πιτσιρίκες» ή για τον Σεφέρη που «έγλειφε» για να πάρει τοΝοµπέλ; Αν δεν σκέπαζε τις εντυπώσεις µια µικρή µοχθηρία, ενδεχοµένως να έµενε χώρος για επιχειρήµατα. Από τηνάλλη πλευρά, όµως, ο Χριστιανόπουλος κάνει ένα είδοςποιητικού σόου. Και στα σόου, εκείνο που προηγείται είναι το ξάφνιασµα. Τι εντύπωση θα κάνει στο κοινό.
Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνει εντύπωση. Κι αυτές τις απόψεις τις έχει πει δηµόσια πολλές φορές, τις πιστεύει. Αλλά ακόµα κι αν Σεφέρηςκαι Ελύτηςδιέθεταν «καπατσοσύνη», γι’ αυτό πήραν το βραβείο, οφείλει να ξέρει ότι η αξία των καλλιτεχνικών έργων δενέχει να κάνει πάνταµε τα έργα καιτις ηµέρες των δηµιουργών τους – αν ήταν έτσι, ο Σελίν ή ο Εζρα Πάουντ θα έπρεπε να έχουν καεί. Προφανώς, η διαφωνία του είναι βαθύτερη, ποιητική, για νατην εκφράσει όµως µε ακρίβεια χρειάζεται ψαγµένα και λογικά επιχειρήµατα, όχι αφορισµούς γηπέδου. Επιχειρήµατα σαν εκείνα που επικαλείται όταν εκφράζει την πίστη του και τον θαυµασµό του στον Καβάφη (τον οποίον όµως δεν θαυµάζει a priori, έστω κι αν καµιά φορά τον αντιπαραβάλλει µε τον εαυτό του: «ενώ εγώ, απ’ όλο το χριστιανισµό, πήρα µόνο την ηθική, ο Καβάφης απ’ όλη την ηθική πήρε µόνο την αξιοπρέπεια») ή τον Σολωµό (για τον οποίο πιστεύει ότι, τελικά, είναι ο σηµαντικότερος έλληνας ποιητής, κι ας µην έχει ούτε ένα τελειωµένο ποίηµα, ας είναι τα ποιήµατά του ένας σωρός– γλωσσικών – ερειπίων).

Το θέµα είναι,βεβαίως, ότι εκτός από αναγνώστηςκαι κριτικόςείναι κι ο ίδιος ποιητής. Κι όταν πρέπει να βάλεις τα ποιήµατά σου στη ζυγαριά, τότε χρειάζεσαι κουράγιο. Ο Χριστιανόπουλος το έχει. Κι έχει πολλά στιχάκια, για πολλές καταστάσεις: γιατον ανεύρετοέρωτα και τον πόνο («απ’ όλα τα αφηρηµένα ουσιαστικά / πειράζει να εξαιρέσουµε τη µοναξιά;»), γιαεφήµερες συνευρέσεις («λογιώ λογιώ κουµάσια / γύρω απ’τα τζιου-µποξ // άλλος µπανίζει άλλος διπλαρώνει / κανείς δε νοιάζεται για µουσική»), για προδοσίες («σε πήρα να µ’ επισκευάσεις / κι εσύµε ξεχαρβάλωσες»), για τον τυφλό πόθο («Νύχτα, χάρισέ µου ένα κορµί, / δεν εξετάζω αν το στήθος είναι όµορφο, / αν τα µπράτσα είναι ψηµένα στη δουλειά / ούτεκαι νοιάζοµαι γιατων µατιών το χρώµα, / όνοµα, επάγγελµα και ηλικία»), για έναν ιδιότυπο φετιχισµό («Μην καταργείτε την υπογεγραµµένη / ιδίως κάτω από το ωµέγα / είναι κρίµα να εκλείψει / η πιο µικρή ασέλγεια /του αλφαβήτου µας»). Και για πολλά ακόµα, µέχρι και στιχάκια πουµπορεί να τα δει κανείς γκραφίτι στουςτοίχους έχει γράψει («τα πρόβατα απήργησαν / ζητούν καλύτερεςσυνθήκες σφαγής»).

Είναι όλα αυτά ποίηση ή,µήπως, απλώς έξυπνα, ψαγµέναγνωµικά; Με άλλα λόγια, ποιητής ή σοφολογιότατος; Πώς και τι θα µείνει,δηλαδή, από το έργο του;

Η ΠΌΛΗ Καί τό ίδίωμα. Για να καταλάβει κανείς τι µένει από έναν ποιητή, µπορεί να αρχίσει και ανάποδα – να δει τι δεν έχει, σε σχέση µε τους οµοτέχνους του. Για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, η σωστή σύγκριση οφείλει να αρχίζει από την πόλη του. Δεν έχει τον καίριο λόγο του Μανόλη Αναγνωστάκη, που τροφοδοτήθηκε από και τροφοδότησε την ιστορική συγκυρία. Δεν έχει το απελπισµένο πάθος του Ασλάνογλου. Δεν έχει τη στοχαστική ενατένιση της Καρέλλη. Το δικό του ιδίωµα είναι το ιδίωµα του µικρόκοσµου. Οσο κι αν επικαλείται την πνευµατικότητα, εκεί είναι άνισος, δεν ξέφυγε από τον µικροαστισµό ούτε από την ηθικολογία (ενδεικτικός ο στίχος:«καηµένε Μακρυγιάννη να‘ξερες / γιατί το τζάκισες το χέρι σου // το τζάκισες για να χορεύουνσέικ / τα κωλόπαιδα».

Αντίθετα, µε τα γήινα τα καταφέρνει καλύτερα. Αλλά τα γήινα στη Θεσσαλονίκη, ατυχώς, δεν έχουν ανοιχτούς ορίζοντες. Ο Χριστιανόπουλος είναι κατά βάσιν βιωµατικός ποιητής: ένα παιδί που γεννήθηκε το 1931,που υπέστη την πρέσα του κατηχητικού, που έζησε συνεχώς στην ίδια πόλη, που διεκδίκησε τον έρωτα στον Βαρδάρη χωρίς να το κρύβει (το υπερτονίζει µάλιστα, η αρβύλα και η καταπίεση είναι µόνιµο µοτίβο της ποιητικής του), που αποστράφηκε την πολιτική, που προτίµησε τη δική του βιωµατική προσέγγιση στα πράγµατα, χάρη σ’ αυτή µάλιστα «κέρδισε» την έχθρα των ακραίων της Δεξιάς («Είναι ένας Καρατζαφέρης, ο οποίος µε έχει περιλούσειαρκετές φορές. Κι ούτε που τον ξέρω. Ούτε στη φάτσα. Αλλά τι µε νοιάζει; Φαντάζοµαι θα ‘ναι κάνα σκατόµουτρο», λέει χαρακτηριστικά). Φτάνειγια να κερδίσεις την αθανασία;

Ισως δεν έχει και τόσο σηµασία. Φτάνει για να γεµίσει η ζωή, να χειραφετηθεί και να κάνει και κάποιους εχθρούς. Πες µου,πάντως, τους εχθρούς σου να σου πω ποιος είσαι. Γιατί αν δεν είναι έγκυροι – αλίµονο.

ΕΙΠΕ

Ψηφίζω.

Βεβαιότατα.

Πάντα λευκό!

Μα ξέρετε εσείς κανέναν πολιτικό της προκοπής;

Ολοι βρωµεροί είναι

ΕΙΠAN ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ

Το αµάρτηµα του Ντίνου Χριστιανόπουλου είναι µια ενοχλητικότατη απρέπεια και µια απροσµέτρητη κουταµάρα

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΙΑΡΧΟΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ

Η κρίση και ο αγώνας για επιβίωση της εργατιάς, του λαού, της χώρας, οδηγεί τα πράγματα στα άκρα τους, στις έσχατες συνέπειές τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι εργάτες του Βόλου δε βγήκαν στο ΠΑΜΕ από τα δεξιά αλλά από τα αριστερά, καταγγέλλοντάς το για φασισμό και ύπουλη προσπάθεια να κλείσει το εργοστάσιο. Δε το χτύπησαν δηλαδή με τη λογική ότι είναι πολύ «αριστερό» ή «προωθημένο στις μορφές πάλης», αλλά σαν καθαρά ακροδεξιά κατοχική αντεργατική δύναμη, που δε θα την άφηναν να παίξει με το ψωμί των παιδιών τους. Και δε την άφησαν.

H συνέχεια στο kokkinometerizi.blogspot.com

«Μαμά ποιος ξέρει εάν άξιζε τον κόπο να κάνω τόσο δρόμο για να φθάσω εδώ». Θυμήθηκα τον στοίχο του αγαπημένου μου τραγουδιστή, του ιταλού Φραντσέσκο ντε Γκρεγόρι, αυτού τον υπέροχου ποιητή και τροβαδούρου. Τον θυμήθηκα όταν άκουσα την αξιότιμη κυρία πολιτικό να λέει ότι γεννήθηκε σε ορυχείο. Άρχισα τότε να τραγουδώ ψιθυριστά το τραγούδι του ανθρακωρύχου του ντε Γκρεγόρι.

«Ο κόσμος μαμά παραμένει ίδιος, δεν αλλάζει σκηνικά, είναι τα ίδια που άφησα πίσω μου παλιά. Οι άνθρωποι διψούν για λεφτά, πεινάνε για έρωτα και τρέχουν με εκατό την ώρα. Τα παιδιά τους δεν νοιάζονται για τίποτα και η εφηβεία γρήγορα τα καταβροχθίζει. Και αν μπορούσα να πάω πίσω, θα πήγαινα, αυτό που έκανα δεν θα το έκανα ξανά. Εδώ τώρα υπάρχει ένα κορίτσι που ζει είκοσι χρόνια στο ορυχείο, κοιμάμαι μαζί της τις νύχτες, μοιράζομαι μαζί της τις νύχτες, ίσως μια μέρα εκείνη θα με παντρευτεί μαμά. Τώρα υπάρχει αυτό το ορυχείο και μας δίνουν χίλια φράγκα την ώρα για να κατέβουμε κάτω στα έγκατα. Όταν βγαίνουμε έξω σκοντάφτουμε στα αστέρια, γιατί τα αστέρια δεν τα βλέπουμε πια. Αλλά ευτυχώς υπάρχει πάντα κάποιος που τραγουδάει και μας κάνει να ξεχάσουμε την θλίψη. Αν όχι αυτή η ζωή θα ήταν μια χαμένη βάρκα στη μέση της θάλασσας, όπου δεν θα υπήρχε σύνορο ανάμεσα στο κορίτσι και το ορυχείο. Η ζωή θα ήταν μόνο δουλειά και μεροκάματο και η καρδιά μας ένας θάμνος με αγκάθια»

Εδώ ο μύθος του ντε Γκρεγόρι τελειώνει και αρχίζει ο δικός μας. Το κορίτσι του ορυχείου ίσως να παντρεύτηκε τον ανθρακωρύχο και να έζησαν  μια ευτυχισμένη ζωή. Ίσως να έγιναν μέλη του συνδικάτου των ανθρακωρύχων και να έδωσαν μάχες για τα δικαιώματα των μεταναστών στο Βέλγιο, στην Γερμανία, στην Γαλλία, στην Αγγλία. Εκεί όπου μετανάστευαν κάποτε οι εργάτες του ευρωπαϊκού Νότου. Ίσως το κορίτσι να τον ξέχασε τον ανθρακωρύχο και να διορίστηκε νομάρχης στα 26 του. Μετά να έλεγε ότι αυτό το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο και χρειάζεται μια καινούργια αρχή αν και το ίδιο ήταν από τότε αναπόσπαστο κομμάτι του. Αυτό μάλλον να εννοούσε κάποιος άλλος, τώρα πρώην μεγάλος, όταν έλεγε να γίνουμε αντιεξουσιαστές στη εξουσία;

To τραγούδι του de Gregori

Φτάσαμε στα Γιάννενα κατά τις 9:30, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο δημοτικό χώρο στάθμευσης,    ο γυναικείος πληθυσμός πιστός στη μάχη για την «καταπολέμηση»  της ύφεσης,  επισκέφτηκε την αγορά. Είχα στη διάθεση μου 2 ώρες, αγόρασα τα ΝΕΑ του Σαββάτου στο περίπτερο (η συνήθεια των Σαββατιάτικων Νέων μου έμεινε από τότε που έγραφε ο Γκαζμέντ  Καπλάνι) και πήγα και κάθισα για καφεδάκι στο «ρολόι». Το «ρολόι», ήταν παλιά ανθοπωλείο και έχει μετατραπεί πρόσφατα σε καφέ. Τα καφέ στην Ελλάδα είναι τα τελευταία καταστήματα που θα χτυπήσει η κρίση, γι’ αυτό στους χώρους που κλείνουν άλλου είδους επιχειρήσεις, ανοίγουν καφέ. Απέναντι από το «ρολόι», είναι το κτίριο διοίκησης της 8ης Μεραρχίας. Από τη θέση που καθόμουνα  στο καφέ έβλεπα την είσοδο της 8ης Μεραρχίας και τον ΑΜιτη σκοπό. Θυμήθηκα ότι την προηγούμενη εβδομάδα, η 8η Μεραρχία,  ήταν στην επικαιρότητα  στην Ηγουμενίτσα.  Ο λόγος,  η διαμάχη μεταξύ Δήμου Ηγουμενίτσας και Μεραρχίας, για το κτίριο στο οποίο στεγάζονταν το Στρατολογικό Γραφείο Ηγουμενίτσας. Με την αποχώρηση του Στρατολογικού Γραφείου, το κτίριο  το οποίο κατασκευάστηκε από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, σε οικόπεδο που είχε παραχωρήσει το Ελληνικό Δημόσιο (Υπουργείο Οικονομικών), επέστρεφε σύμφωνα με το νόμο στο Υπουργείο Οικονομικών. Ο Μέραρχος βέβαια θεώρησε «σωστό», ότι εφόσον φεύγει από το κτίριο η Στρατολογική Υπηρεσία, θα έπρεπε ν’ αφήσει μέσα μόνον ντουβάρια, σαν να παραδίδονταν το κτίριο σε εμπόλεμο αντίπαλο. Μέχρι και τη σύλληψη του Δημάρχου είχαμε, επειδή ο Δήμαρχος παρεμπόδισε την «αποψίλωση» του κτιρίου. Τελικά η «ένοπλη»  σύρραξη απεφεύχθη με την παρέμβαση του Αναπλ. Υπουργού  Εθνικής Άμυνας.  Να δούμε τελικά σε ποιον θα καταλήξει το κτίριο;
Παρήγγειλα το καφεδάκι, άλλαξα τα γυαλιά μου και ξεκίνησα το διάβασμα της εφημερίδας. Οφείλω να πω ότι δεν υπήρχαν θεριακλήδες στο καφέ, όπως μια άλλη φορά που είχα καθίσει. Αφού διάβασα, τα άρθρα για το PSI, τους δελφίνους στο ΠΑΣΟΚ, την «επίθεση»  του Αλέξη σε ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ., έφτασα στη σελίδα που έχει τις επιστολές αναγνωστών. Σπανίως διαβάζω τις επιστολές των αναγνωστών, εκτός και αν μου  κεντρίσει το ενδιαφέρον κάποιος τίτλος. Ο σημερινός τίτλος που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, ήταν «Η σωτηρία της χώρας».  Βέβαια για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν μόνο ο τίτλος αλλά ο συνδυασμός του τίτλου με τον επιστολογράφο. Ο επιστολογράφος  ήταν ο πρώην Δήμαρχος Παραποτάμου, πρώην Αντιδήμαρχος Ηγουμενίτσας (θέση από την οποία παραιτήθηκε πρόσφατα) και νυν δημοτικός σύμβουλος. Στην επιστολή ο πρώην Δήμαρχος εξέφραζε την αγωνία του για τη σωτηρία της χώρας και τους λόγους για τους οποίους οδηγήθηκε η χώρα στην σημερινή κατάσταση. Θα  αντιγράψω ένα μέρος της επιστολής (ολόκληρη η επιστολή εδώ).
«Γνωρίζουμε όλοι ότι στην πατρίδα μας, μετά την Μεταπολίτευση, δυστυχώς ούτε οι νόμοι εφαρμόστηκαν, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα και τη δημοκρατία, ούτε οι θεσμοί λειτούργησαν και η χώρα βάδιζε χωρίς κανόνες και χωρίς κανένα σχεδιασμό για το μέλλον. Και αυτό επειδή όλοι όσοι μας κυβέρνησαν αυτά τα χρόνια έβαζαν το κομματικό συμφέρον πάνω από το συμφέρον της πατρίδας.
Έτσι, το ελληνικό κράτος οδηγήθηκε στη σημερινή κατάσταση της φτώχειας και της ανυποληψίας που βιώνουμε όλοι οι Έλληνες. Σήμερα προέχει η σωτηρία της χώρας, γι’ αυτό πρέπει έστω και αυτή την ύστατη ώρα, έστω και για μία μόνο φορά...».
Θα σχολιάσω την επιστολή του πρώην Δημάρχου και εν ενεργεία δημοτικού συμβούλου του Δήμου Ηγουμενίτσας, για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ο π. Δήμαρχος είναι δημόσιο πρόσωπο και όχι ένας απλός πολίτης και δεύτερον γιατί ο Δήμαρχος ήταν κι αυτός «κυβερνήτης»  όχι της χώρας αλλά ενός συγκεκριμένου Δήμου. Επομένως και ο Δήμαρχος έχει την ευθύνη που του αναλογεί για τον τρόπο που κυβερνήθηκε ο Δήμος του. Αναρωτιέμαι,  ο πρώην Δήμαρχος πιστεύει ότι αυτός διοίκησε το Δήμο «με εφαρμογή των νόμων όπως ορίζεται από το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία»; Πιστεύει ότι διοίκησε το Δήμο χωρίς να θέτει το κομματικό ή προσωπικό συμφέρον πάνω από το συμφέρον του Δήμου;
Αν ως Δήμαρχος δεν διοίκησε έτσι το Δήμο του,  έχει  το ηθικό “δικαίωμα ” να εγκαλεί τους άλλους που λειτούργησαν όπως αυτός;
Τα στοιχεία που έχουν έλθει τον τελευταίο καιρό στη δημοσιότητα δείχνουν ότι ο Δήμος,  στον οποίο διετέλεσε επί τέσσερις (αν θυμάμαι καλά) τετραετίες Δήμαρχος, το 2010 είχε ταμειακό έλλειμμα  216.015,79 €. Σύμφωνα μάλιστα με το δημοσίευμα:
«Η ΕΔΕ διαπιστώνει «σωρεία ελλείψεων παραστατικών στοιχείων» στο Δήμο Παραποτάμου και θεωρεί επιβεβλημένο να γίνει Άμεσος Διαχειριστικός Έλεγχος και για τα προηγούμενα οικονομικά έτη.    
Η ΕΔΕ εισηγείται την ποινική και πειθαρχική δίωξη τόσο των δύο υπαλλήλων του ταμείου του Δήμου Παραποτάμου, όσο και του πρ. Δημάρχου κ. Ιωάννη Τζάνη, διότι «ως Δήμαρχος δεν τήρησε με ακρίβεια τους Νόμους (ειδικά ως προς τη χρηστή διαχείριση)», ενώ «δεν άσκησε τον απαιτούμενο έλεγχο προς τους υπαλλήλους του Δήμου για την ορθή διαχείριση των οικονομικών του Δήμου».    
Μάλιστα, χαρακτηρίζει την ζημία που υπέστη ο Δήμος Παραποτάμου «ιδιαίτερα μεγάλου βαθμού».
Είναι χαρακτηριστικό ότι, στα συνοδευτικά έγγραφα της ΕΔΕ (καταθέσεις μαρτύρων, υπομνήματα κ.α.) περιγράφεται ως πάγια τακτική εκτέλεσης έργων, η ανάθεση, χωρίς καμία διαδικασία από το Δήμαρχο Παραποτάμου, έργων σε πρόσωπα της επιλογής του που δεν εξέδιδαν παραστατικά. Αναφέρεται δε, ότι για τα ποσά αυτά ο Δήμαρχος έβρισκε και τελικά πήγαινε στην ταμειακή υπηρεσία παραστατικά από άλλα πρόσωπα!»
Απ’ ότι φαίνεται ο π. Δήμαρχος, όταν ασκούσε τα καθήκοντά του ή δεν εφάρμοζε και αυτός τους “νόμους και τα συντάγματα” ή δεν ασκούσε τον απαραίτητο έλεγχο στους υφιστάμενους υπαλλήλους. Βέβαια τoν τελικό λόγο τον έχει δικαιοσύνη, αλλά μήπως είναι φαρισαϊσμός να εγκαλείς κάποιους που λειτούργησαν όπως εσύ;