Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

του Νίκου Μαραντζίδη, kathimerini.gr

immanuelajkantΤις τελευταίες ημέρες, βλέπω την ανησυχία στα πρόσωπα πολλών οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ και πραγματικά τους κατανοώ. Η χώρα οδηγήθηκε, χωρίς λόγο, σε πρόωρες εκλογές επειδή η τότε αξιωματική αντιπολίτευση δήλωνε έτοιμη για την πραγματοποίηση του άλματος στον ουρανό. Η φαντασίωση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς που θα έσκιζε τα Μνημόνια και θα απελευθέρωνε τη χώρα από τα δεσμά του χρέους, υποχρεώνοντας τους εταίρους μας να αποδεχτούν ένα «κούρεμα» του μεγαλύτερου μέρους του, γοήτευσε όχι μόνο τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ένα σημαντικό τμήμα συντηρητικών ψηφοφόρων.

Υστερα από ένα μόλις μήνα διακυβέρνησης, η πτώση στη γη δείχνει να έχει έρθει νωρίτερα του αναμενομένου. Η κυβέρνηση της Αριστεράς μετατράπηκε σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τον πρόεδρο των τελευταίων και υπουργό Εθνικής Αμυνας να υποχρεώνει σε αμήχανες απολογίες τους φίλους της κυβέρνησης εξαιτίας των αλλεπάλληλων προβληματικών δηλώσεων και κινήσεών του. Η εκλογή στην Προεδρία της Δημοκρατίας του κ. Πρ. Παυλόπουλου βιώθηκε από πολλούς οπαδούς της Αριστεράς ως μια χαμένη ευκαιρία. Οσοι διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους εναντίον της εκλογής του κ. Στ. Δήμα, μάλλον τώρα θα πρέπει να αισθάνονται απογοητευμένοι από μια τόσο συστημική επιλογή, τόσο πολύ ταυτισμένη με τις παλιές κακές συνήθειες του πολιτικού συστήματος: τον πελατειασμό και την απραξία. Στα κρίσιμα θέματα του Μνημονίου και του χρέους, η αρχικά υπερήφανη, σχεδόν εξεγερσιακή, στάση εξελίσσεται σε άσκηση άγαρμπης προσαρμογής στον ρεαλισμό στον οποίο οδηγήθηκε η κυβέρνηση από τη στιγμή που ζήτησε την παράταση της δανειακής σύμβασης. Οποιες κι αν είναι οι επικοινωνιακές φανφάρες, όλοι αντιλαμβανόμαστε πως δανειακή σύμβαση και Μνημόνιο είναι ταυτόσημες έννοιες. Η κυβέρνηση ανακαλύπτει, δυστυχώς λίγο αργά, πως οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι αρκετά περίπλοκοι και οι συσχετισμοί όχι ιδιαίτερα φιλικοί για την ανάπτυξη συμπεριφορών του τύπου «αν δεν πάρω αυτά που θέλω θα τα κάνω Κούγκι». Εστω κι αν χάθηκαν δυο-τρεις κρίσιμοι μήνες (και ενδεχομένως θα χαθεί κι άλλος χρόνος) η ολική επαναφορά στον δρόμο του ορθολογισμού είναι από μόνο του καλό πράγμα.

Δυστυχώς, όμως, όπου η πραγματικότητα δεν έχει ισχυρούς και άμεσους μηχανισμούς επιβολής της λογικής, τότε τα αποτελέσματα είναι θλιβερά. Στα θέματα της εκπαίδευσης, για παράδειγμα, δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει. Το υπουργείο, μεταξύ άλλων, σκέφτηκε πως τα πανεπιστήμια πρέπει να εντοπίσουν μερικές δεκάδες χιλιάδες «αιωνίων» φοιτητών, τους οποίους θα καλέσουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους δεσμεύοντάς τους με ένα εξατομικευμένο «συμβόλαιο τιμής». Αρχικώς αναρωτήθηκα μήπως επρόκειτο για αστείο εις βάρος του υπουργού. Πού ακούστηκε το πανεπιστήμιο να παρακαλάει να ολοκληρώσουν οι φοιτητές τις σπουδές τους; Πού ακούστηκε να μην υπάρχουν κανόνες φοίτησης, αλλά να επαφιόμαστε στον προνεωτερικό «λόγο τιμής» προκειμένου να περατωθεί μια διαδικασία ιδιαίτερα ακριβή σε κόστος για τον Ελληνα φορολογούμενο. Τη στιγμή μάλιστα που η κατάσταση είναι ήδη εξωφρενική, καθώς στο πλαίσιο του «πάρε κόσμε πτυχία» μπας και μας δώσεις ψήφους, η προηγούμενη κυβέρνηση θέσπισε τη δυνατότητα να μπορεί κάποιος να εξετάζεται σε κάθε μάθημα τρεις φορές τον χρόνο (από δύο που ήταν). Και αντί αυτό να αλλάξει προς το σοβαρότερο (δηλαδή να περιοριστεί η δυνατότητα του αριθμού των εξετάσεων ανά μάθημα) επιστρέφουμε στην εκπαιδευτική αθλιότητα των σπουδών της δεκαετίας του ’80. Στην πραγματικότητα, τέτοιες αντιμεταρρυθμίσεις δεν είναι παρά η έκφραση ενός παρωχημένου ισοπεδωτισμού που αντιλαμβάνεται πως οι σπουδές αξίζουν μόνο για το πτυχίο και το πτυχίο μόνο για τον διορισμό στο Δημόσιο ή τις κρατικές ρυθμίσεις (επαγγελματικά δικαιώματα) που εξασφαλίζει.

Ενα μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η κυβέρνηση προσεγγίζει μέσα από περιπέτειες τον δύσβατο στην Ελλάδα δρόμο της λογικής και του ρεαλισμού. Τα οικονομικά ζητήματα παύουν σιγά σιγά να αντιμετωπίζονται από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με τους όρους του «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», καθώς γίνονται αντιληπτά η συνθετότητα και ο βαθμός δυσκολίας των υπό διαχείριση ζητημάτων σε ένα διεθνοποιημένο κόσμο. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, και εφόσον καταφέρει να συνάψει ένα πραγματικό συμβόλαιο τιμής με τη λογική, η κυβέρνηση έχει δυνατότητες να αφήσει κάποιο θετικό έργο. Διαφορετικά, το τι έχουμε να δούμε δεν περιγράφεται.

Σε αυτή τη χώρα το μεγαλύτερο κακό που έχει κάνει ο εθνολαϊκισμός είναι πως έχει καταστρέψει σε συλλογικό επίπεδο την κοινή λογική. Η κοινωνία, ωσάν να είναι μαγεμένη, επιλέγει κάθε φορά αυτό που της φαίνεται ελκυστικό και βολικό χωρίς να μπει στον κόπο ακόμη και της στοιχειωδέστερης κριτικής ανάλυσης. Οι πολιτικές ηγεσίες εκστασιάζονται από την ικανότητα του εθνολαϊκισμού να επηρεάζει τα πλήθη προς όφελός τους και τείνουν να πιστέψουν ότι έχουν τις μαγικές ικανότητες για να προσαρμόσουν τον κόσμο στις φαντασιώσεις τους. Στο τέλος, όμως, όλοι βγαίνουν χαμένοι: και οι πολίτες και οι πολιτικές ηγεσίες. Αυτή είναι η πραγματική «εθνική μας τύφλωσις».

του Κώστα Καλλίτση, kathimerini.gr

commissionflags--3-thumb-largeΑναγνώστης της εφημερίδας, επιχειρηματίας, μου γράφει το εξής: «Ο Αναπτυξιακός Νόμος 3908 του 2011 διέκοψε τη λειτουργία του (δηλαδή, οι αρμόδιες υπηρεσίες έπαψαν να παραλαμβάνουν επενδυτικές προτάσεις) στις 5 Μαρτίου 2014. Αυτό έγινε με σκοπό την αναθεώρησή του, λόγω επικείμενης αλλαγής στον χάρτη των περιφερειακών ενισχύσεων, χάρτης ο οποίος θα ίσχυε από την 1η Ιουλίου 2014. Οντως, σύμφωνα με τη συνημμένη απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία εκδόθηκε έγκαιρα, ο νέος χάρτης ίσχυσε από την 1η Ιουλίου. Παρόλα αυτά, ο Αναπτυξιακός Νόμος ουδέποτε αναθεωρήθηκε, ουδέποτε επανήλθε σε ισχύ, αφήνοντας ορφανή την όποια επενδυτική διάθεση έχει παραμείνει ακόμη σε αυτήν τη χώρα. Το ίδιο -καταλήγει- ισχύει και για το ΕΣΠΑ, παρά τις πρόσφατες βαρύγδουπες ανακοινώσεις»… Λοιπόν, η Ελλάδα (που κατά τα λοιπά τρέχει ολοταχώς προς την ανάπτυξη…) δεν διαθέτει καν αναπτυξιακό νόμο εδώ και 10 μήνες, από τον περασμένο Μάρτιο.

Διερευνώντας το θέμα, διαπίστωσα, ωστόσο, ότι υπάρχουν και χειρότερα: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει κάνει σαφές στην ελληνική κυβέρνηση ότι δεν πρόκειται να αποδεσμεύσει κεφάλαια για τον αναπτυξιακό νόμο, είτε ισχύσει είτε όχι, αν δεν αποκατασταθεί η διαφάνεια. Δεν εμπιστεύεται τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες. Διότι εκτιμά ότι, μετά το ξήλωμα που έγινε επί υπουργίας Αννας Διαμαντοπούλου εξαιτίας των καταγγελιών περί χρηματισμού και εκβιασμών προς επιχειρήσεις, δεν έχει αποκατασταθεί ακόμη η διαφανής διαχείριση των κονδυλίων. Με δυο λόγια: (α) Αναπτυξιακός νόμος δεν υπάρχει, αλλά κι αν υπάρξει (β) δεν θα υπάρξουν λεφτά, διότι οι Βρυξέλλες -σε απλά ελληνικά- οσμίζονται διαφθορά… Μήπως, η Ευρώπη… εμποδίζει την ανάπτυξη της Ελλάδας; Δράττομαι της συγκεκριμένης καταγγελίας και του όλου σχετικού θέματος για τον αναπτυξιακό νόμο και τα ευρωπαϊκά κονδύλια, ως όνυχα του λέοντα, για να προχωρήσω σε μια επίκαιρη και, κατά τη γνώμη μου, χρήσιμη γενίκευση: Η Ευρώπη δεν είναι μπαμπούλας. Και κάνουν μεγάλη ζημιά όσοι την εμφανίζουν ως μπαμπούλα και ως τέτοια την εμπλέκουν στην εσωτερική πολιτική σύγκρουση.

Η Ευρώπη δεν θέλει να αφήσει την Ελλάδα να αποσυρθεί εκτός Ευρωζώνης. Βεβαίως, είναι θεσμικά οργανωμένη (πολύ καλύτερα προετοιμασμένη από όσο ήταν το 2011 ή το 2012) ώστε, με μοχλό την ΕΚΤ να εξομαλύνει όποιες βραχυχρόνιες αναταράξεις ήθελαν δημιουργηθεί. Αλλά αυτό το απεύχεται γενικώς και ειδικώς τώρα, εν μέσω αποπληθωριστικών φαινομένων και προϊούσας ύφεσης που επιδεινώνεται υπό την άμεση επίδραση της βαθιάς κρίσης της Ρωσίας. Η Ευρώπη ούτε να «τιμωρήσει» την Ελλάδα ούτε να την καταστήσει «παράδειγμα προς αποφυγή» επιθυμεί. Τη θέλει μαζί της, στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Ούτε για την Ελλάδα το 2015 είναι 2012. Σε συνθήκες σκληρής κρίσης, οι συμμορίες της δραχμής έχουν ηττηθεί κατά κράτος. Το 2012 υπήρχε ένα ισχυρό δημαγωγικό ρεύμα που διακινδύνευε τη θέση της στην Ευρωζώνη. Τώρα, αντιθέτως, υπάρχει μια τόσο ισχυρή ευρωπαϊκή λαϊκή πλειοψηφία, που αν μια, όποια, ελληνική κυβέρνηση σκεφτόταν την έξοδό μας, θα έπεφτε εντός λίγων ωρών αφότου το σκέφτηκε. Τώρα, όλοι συμφωνούν ότι η θέση της χώρας είναι στην Ευρωζώνη, εθνικό νόμισμα είναι το ευρώ. Οτι πέρασε η εποχή των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, πλέον θα καταρτίζουμε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Ολοι ρητά καταδικάζουν τις μονομερείς ενέργειες κατά των δανειστών και δεσμεύονται ότι θα συνεχίσουν την εξυπηρέτηση του χρέους, διαπραγματευόμενοι μια ευνοϊκότερη ρύθμισή του. Μια νέα ωριμότητα έχει κατακτηθεί.

Η ευρωπαϊκή θέση της χώρας είναι εξαιρετικά σημαντική για να χρησιμοποιείται ευτελώς ως φύλλο συκής σε αδιέξοδες πολιτικές.

Βυθιζόμαστε….

20141226_104929

obelixromains-e1365589523916Ποιο είναι το πρόβλημά μας με τις αγορές; Σύμφωνα με μια δαιμονολογική θεώρηση, οι αγορές διακρίνονται για τον σαδισμό τους. Δεν θα μας δανείσουν ούτε ευρώ αν δεν διευρυνθεί η λιτότητα, δεν συρρικνωθεί το κράτος σε αφρικανικά επίπεδα, αν δεν κατασταλεί κάθε κοινωνική διαμαρτυρία, αν -ίσως- δεν αναστείλουμε αυτοβούλως το εκλογικό δικαίωμά μας μέχρι νεωτέρας. Αυτά, είναι φτηνή προπαγάνδα κοινωνικής υποταγής.

Στη βάση της δαιμονολογικής, αναπτύσσεται η «αγωνιστική» θεώρηση, σύμφωνα με την οποία πρέπει/μπορούμε να γράψουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τις αγορές, ως αν ήμασταν το σύγχρονο γαλατικό χωριό που μένει ανυπότακτο μέσα σε όλη την αυτοκρατορία. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε το μαγικό φίλτρο ούτε κάποιον Πανοραμίξ.

Η δυσπιστία των αγορών οφείλεται, βασικά, σε δύο παράγοντες: (α) Στο βεβαρυμένο παρελθόν μας, που (β) έτι επιβαρύνεται από ένα ακατανόητο (για όλο τον υπόλοιπο κόσμο…) παρόν.

Το παρελθόν: Η διαχείριση των δημοσίων οικονομικών μας είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της λέξης «greekstatistics» – κοινώς, «μαγειρεμένα στοιχεία». Τελευταίο αλλά κάθε άλλο παρά μοναδικό δείγμα, όταν εμφανίζαμε έλλειμμα 6% ενώ ήταν 15%, το 2009. Η διαφάνεια, ποτέ δεν υπήρξε το ισχυρό σημείο της χώρας μας –ούτε σήμερα είναι.

Το παρόν: Ιδιαίτερα μετά τις ευρωεκλογές, η χώρα εμφανίζεται να μη διαθέτει οποιαδήποτε πυξίδα. Αφότου μας δάνεισαν έστω με το σταγονόμετρο, οι αγορές άκουσαν ότι η (συντηρητική…) κυβέρνηση σκίζει σελίδα-σελίδα το μνημόνιο, ότι μονομερώς αποδεσμεύεται από όσα είχε συμφωνήσει με την τρόικα, αναστέλλει την εφαρμογή τους μετά τον κάβο της εκλογής προέδρου και ό,τι ήθελε προκύψει.

Οι αγορές φέρονται ως αγέλη επιδιώκοντας το κέρδος. Διερευνούν αν μπορούν να κερδίσουν στη βάση κάθε αφηγήματος που τους παρουσιάζεται. Αν τους προσφερθεί ένα αφήγημα κερδοσκοπίας με κοινωνική εξαθλίωση, θα εξετάσουν αν και πώς μπορούν να κερδίσουν από αυτό. Το ίδιο θα κάνουν αν τους προσφερθεί ένα συνεκτικό αφήγημα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Ούτε φιλανθρωπικά ιδρύματα είναι ούτε σαδιστές. Δεν είναι αναγκαίο να συρθούμε στην εξαθλίωση (άλλως, δεν θα μπορούσε να δανειστεί η Σουηδία, η Ολλανδία κ.ά.). Δεν δείχνουν σοβαρότητα οι έφοδοι σε ανεμόμυλους. Αυτό που χρειάζεται είναι να αποκτήσουμε ένα εθνικό σχέδιο (πέντε χρόνια στην κρίση, δεν διαθέτουμε…) με τέσσερα χαρακτηριστικά: Να είναι (α) αξιόπιστο, (β) υλοποιήσιμο, (γ) να έχει σταθερή βάση την ευρύτερη συναίνεση και (δ) να πυροδοτεί οικονομική μεγέθυνση.

Το καλύτερο πεδίο για να το υλοποιήσουμε, είναι η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη. Η Ε.Ε. ήταν η απάντηση της Γηραιάς Ηπείρου στον κίνδυνο ενός ευρωπαϊκού διχασμού και ενός νέου πολέμου, η επιλογή της ειρήνης. Η Ευρωζώνη, ειδικά, ήταν η απάντηση στην κυριαρχία των αγορών, που αξιοποιούσαν συναλλαγματικές και άλλες οικονομικές διαφορές των ευρωπαϊκών κρατών για να λεηλατούν τις οικονομίες τους.

Ο δρόμος της περαιτέρω ενοποίησής της, στην κατεύθυνση της ομοσπονδίας, είναι ο δρόμος της διεκδίκησης της ευρωπαϊκής αυτονομίας από την απόλυτη κυριαρχία των αγορών. Ισχυρές ευρωπαϊκές δομές χρειαζόμαστε. Το πολιτικό τους περιεχόμενο θα αλλάζει, ανάλογα με την κάθε φορά δημοκρατικά εκφρασμένη βούληση των ευρωπαϊκών λαών. Αυτές οι δομές είναι η ασπίδα μας. Αν τη θέλουμε, θα πρέπει να τη σεβόμαστε.

ΥΓ.: Τυχαίνει μεταξύ των πιο «αδιάλλακτων» πολέμιων των αγορών να είναι και οι πολέμιοι της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη – η «συνιστώσα της ανοησίας». Οπως έγραφε ο Λένιν, πηγαίνοντας όλο πιο αριστερά, καταλήγεις στις θέσεις της δεξιάς…

του Κώστα Καλλίτση, kathimerini.gr

Μετά από δεκαετίες σαμποτάζ και καταστροφής της παραγωγής και αφού έδωσαν τον έλεγχο των μεγαλύτερων τραπεζών στη Ρωσία και στους συμμάχους της ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ-ΑΠΟΙΚΙΑΚΟ ΡΩΣΙΚΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ

oakkeΟ­λο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο η βιο­μη­χα­νι­κή πα­ρα­γω­γή, το ε­μπό­ριο και οι ε­ξα­γω­γές βυ­θί­ζο­νται και η χώ­ρα με­τα­τρέ­πε­ται σε έ­να πε­δί­ο κα­τα­στρο­φής με το λα­ό να ε­ξα­θλιώ­νε­ται μέ­ρα με τη μέ­ρα μέ­σα σε συν­θή­κες τε­ρά­στιας α­νερ­γί­ας και ε­λεύ­θε­ρης πτώ­σης των μι­σθών. Μέ­σα σε αυτό το πε­δί­ο της κα­τα­στρο­φής η κυ­βέρ­νη­ση και η α­ντι­πο­λί­τευ­ση δεί­χνουν σαν υ­πεύ­θυ­νους του ε­γκλήμα­τος τους τρο­ϊ­κα­νούς δα­νει­στές-μο­νο­πω­λι­στές που πράγ­μα­τι υ­πο­γρά­φουν με εν­θου­σια­σμό τα μέ­τρα πεί­νας και κα­τα­στρο­φής ό­πως κά­νουν σε κά­θε χρε­ω­κοπη­μέ­νη χώ­ρα. Ό­μως δεν υ­πάρ­χει μέ­τρο που να ε­πι­βάλ­λε­ται χω­ρίς να το θέ­λει πραγ­μα­τι­κά το ε­σω­τε­ρι­κό κα­θε­στώς και ο πραγ­μα­τι­κός ε­ντο­λέ­ας του που είναι η ρώ­σι­κη υ­περ­δύ­να­μη.

Σή­με­ρα, α­πό τη μί­α η κυ­βέρ­νη­ση ξη­με­ρο­βρα­διά­ζε­ται σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τους δα­νει­στές δή­θεν για να κά­νει το χρέ­ος βιώ­σι­μο, να βγά­λει τη χώ­ρα α­πό τα μνη­μό­νια και να γλυ­τώ­σει νέ­α μέ­τρα, και α­πό την άλ­λη η  α­ντι­πο­λίτευ­ση ορ­γα­νώ­νει κρα­τι­κές δια­δη­λώ­σεις για να βο­η­θή­σει τη δια­πραγ­ματευ­τι­κή θέ­ση της κυ­βέρ­νη­σης. Αν η Ε­Ε δε­χτεί τις ελ­λη­νι­κές προ­τά­σεις για κού­ρε­μα, για εξα­σφά­λι­ση κά­ποιων νέ­ων δις με πιο “χα­λα­ρά” μέ­τρα και πιο ή­πια ε­πι­τή­ρη­ση, για “προ­λη­πτι­κή γραμ­μή πί­στω­σης” κλπ, αυ­τά θα λει­τουρ­γή­σουν υπέρ μί­ας εν­δε­χό­με­νης κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα που αν πά­ρει την ε­ξου­σί­α θα εί­ναι ε­νι­σχυ­μέ­νος με μί­α ε­ξα­σφα­λι­σμέ­νη α­πό τα πριν “προί­κα”. Ό­ποια α­πο­τε­λέ­σματα ό­μως και αν έ­χουν οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, η χρε­ω­κο­πί­α θα συ­νε­χί­ζε­ται ό­σο συ­νε­χί­ζε­ται το σα­μπο­τάζ της πα­ρα­γω­γής και της βιο­μη­χα­νί­ας που την έ­χει προ­κα­λέ­σει και ό­σο οι ρω­σόδου­λοι σα­μπο­τα­ρι­στές εί­ναι στην ε­ξου­σί­α, με απο­τέ­λε­σμα νέ­α μέτρα πεί­νας.

Οι η­γε­σί­ες της κυ­βέρ­νη­σης και α­ντι­πο­λί­τευ­σης δεν πα­σχί­ζουν γα τη σω­τη­ρί­α του λα­ού, αλ­λά για να φέ­ρουν στη χώ­ρα τα νέ­α α­φε­ντι­κά. Θέ­λουν να κρύ­ψουν την α­λη­θι­νή τους πο­λι­τι­κή ε­ξα­πα­τώ­ντας διαρ­κώς το λα­ό με τη θε­ω­ρί­α ό­τι πί­σω α­πό τους τρο­ϊ­κα­νούς  α­κο­λου­θεί η μπότα του γερ­μα­νού. Την ί­δια στιγ­μή δου­λεύ­ουν ε­ντα­τι­κά για να ε­γκα­τα­στή­σουν σαν α­πό­λυ­τα α­φε­ντι­κά στην οι­κο­νο­μί­α της χώ­ρας μέ­σα α­πό την πεί­να και την κα­τα­στρο­φή, τους εκ­προσώ­πους του ρώ­σι­κου κρα­τι­κο­φα­σι­στι­κού μο­νο­πω­λί­ου και των συμ­μά­χων του που ήδη έ­χουν α­πο­κτή­σει τον έ­λεγ­χο των δύ­ο βα­σι­κών χρη­μα­το­δο­τι­κών τρα­πεζών της Πει­ραιώς και της Άλ­φα.

Στην Πει­ραιώς σή­με­ρα στρα­τη­γι­κός μέ­το­χος εί­ναι ο ρώ­σος κρα­τι­κο-ο­λι­γάρ­χης Νέ­σις, ι­διο­κτή­της του ρω­σι­κού ο­μί­λου ICT που πε­ρι­λαμ­βά­νει με­ταξύ άλ­λων την τρά­πε­ζα NOMOS (δεύ­τε­ρη με­γα­λύ­τε­ρη ι­διω­τι­κή τρά­πε­ζα της Ρω­σί­ας) και τη βιο­μη­χα­νί­α ο­ρυ­κτών Polymetal (με­γα­λύτερη στη Ρω­σί­α και τρί­τη στον κό­σμο στον πρω­το­γε­νή άρ­γυ­ρο). Ο Νέ­σις ε­λέγ­χει ου­σια­στι­κά το 10% της Πει­ραιώς με τη βο­ή­θεια ε­νός τσέ­χι­κου κε­φα­λαί­ου του PPF που εί­ναι ε­ξαρ­τη­μέ­νο α­πό το ρώ­σικο ό­μι­λο. Ο Σμετ­ς, μέ­το­χος και διευ­θυ­ντι­κό στέ­λε­χος του PPF, πα­ρέ­χει κά­λυ­ψη στο Νέ­σις σε ό­λες τις ε­ξα­γο­ρές που κά­νει στην Ελ­λά­δα (στρα­τη­γι­κό πα­κέ­το μετο­χών Πει­ραιώς και Ο­ΠΑΠ). Α­πό το 2011 που μπή­κε ο Νέ­σις στην Πει­ραιώς μέ­χρι σήμερα αυ­τή έ­χει γί­νει έ­να τέ­ρας μέ­σα α­πό μί­α σει­ρά ε­ξα­γο­ρών με πρώ­τη και κα­λύ­τε­ρη τη σκο­τει­νή ε­ξα­γο­ρά της Α­γρο­τι­κής και έ­χει ε­ξε­λι­χθεί στο με­γαλύ­τε­ρο τρα­πε­ζι­κό ό­μι­λο της χώ­ρας.

Στην Άλ­φα στρα­τη­γι­κός μέ­το­χος εί­ναι το συμ­μα­χι­κό στη Ρω­σί­α κράτος του Κα­τάρ με πο­σοστό 9% με­τά τις τε­λευ­ταί­ες α­να­κε­φα­λαιο­ποι­ή­σεις.

Πα­ρά αυ­τά τα σχε­τι­κά μι­κρά πο­σο­στά Ρω­σί­α και Κα­τάρ ε­λέγ­χουν τις δύ­ο με­γα­λύ­τε­ρες τρά­πε­ζες στην Ελ­λά­δα και έ­χουν αν­θρώ­πους τους στα διοικη­τι­κά συμ­βού­λια, με μί­α ε­ξου­σί­α εκ­χω­ρη­μέ­νη α­πό το ελ­λη­νι­κό κρά­τος. Αυ­τή η ε­ξου­σί­α εκ­χω­ρή­θη­κε α­φού το κρά­τος δα­νεί­στη­κε περί­που 50 δις κυ­ρί­ως από την Ε­Ε για να στη­ρί­ξει τις τρά­πε­ζες που κα­τέρ­ρε­αν. Το πο­σό αυ­τό διο­χε­τεύτη­κε σε έ­να κρα­τι­κό φο­ρέ­α το Τα­μεί­ο Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής Στα­θε­ρό­τη­τας (ΤΧΣ) που α­νέ­λα­βε τη δια­χεί­ρι­σή τους. Το ΤΧΣ διέ­θε­σε το με­γα­λύ­τε­ρο τμή­μα των 50 δις στις τέσ­σε­ρεις με­γά­λες ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες και α­πό­κτη­σε το πλειο­ψηφι­κό πα­κέ­το των με­το­χών τους χω­ρίς ό­μως να α­να­λά­βει και τη διοί­κη­ση τους (!) μέ­σω ε­νός ει­δι­κού νό­μου για την α­να­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση. Σή­με­ρα, έρ­χε­ται με ένα δεύ­τε­ρο νό­μο να δώ­σει τη δυ­να­τό­τη­τα στις τρά­πε­ζες να α­πο­κτή­σουν έ­λεγχο και δι­καιώ­μα­τα διοί­κη­σης στις βιο­μη­χα­νί­ες και στις ε­πι­χει­ρή­σεις που δεν μπο­ρούν να πλη­ρώ­σουν τα δά­νεια τους (τα λε­γό­με­να “κόκ­κι­να” δά­νεια) και τε­λι­κά να τις ξε­που­λή­σουν σε α­γο­ρα­στή της α­ρε­σκεί­ας τους. Τη με­ρί­δα του λέ­ο­ντος σε αυ­τά τα δά­νεια την έ­χει η Πει­ραιώς και α­κο­λου­θεί η Άλ­φα. Αυτό το σχέ­διο οι η­γε­σί­ες κυ­βέρ­νη­σης και α­ντι­πο­λί­τευ­σης το ο­νο­μά­ζουν “ε­ξυ­γίαν­ση”, και “ε­νί­σχυ­ση της ρευ­στό­τη­τας” στην α­γο­ρά. Ό­ταν ψη­φι­στεί αυ­τός ο νόμος θα προ­κα­λέ­σει μί­α αλ­μα­τώ­δη ε­πέ­λα­ση των ρω­σο­κι­νέ­ζι­κων κε­φα­λαί­ων και των προ­στα­τευό­με­νων τους ντό­πιων ο­λι­γαρ­χών στην οι­κο­νο­μί­α της χώ­ρας.

Πως το κράτος εκχώρησε τον έλεγχο και τη διοίκηση των τραπεζών στο ρώσικο μονοπώλιο μέσα από την ανακεφαλαιοποίηση.

Το ζήτη­μα της α­νά­γκης στή­ρι­ξης των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών πρό­κυψε με­τά το κού­ρε­μα του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους προς τους ι­διώ­τες κα­τό­χους ο­μο­λόγων (PSI), α­πό το ο­ποί­ο οι τρά­πε­ζες εί­χαν με­γά­λες α­πώ­λειες ε­πει­δή εί­χαν πολ­λά ομό­λο­γα του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου. Η στή­ρι­ξη αυ­τή θα δι­νό­ταν α­πό το πο­σό των 50 δις που θα χρη­σι­μο­ποιού­σαν οι τρά­πε­ζες σε α­ντί­στοι­χες αυ­ξή­σεις κε­φα­λαί­ου για να έ­χει η τρά­πε­ζα κε­φα­λαια­κή ε­πάρ­κεια, δηλ δια­θέ­σι­μα κε­φά­λαια για να α­ντι­με­τω­πί­σει τις ζη­μιές κυ­ρί­ως α­πό τα ο­μό­λο­γα και τα μη ε­ξυ­πη­ρε­τούμε­να δά­νεια. Σε αντάλ­λαγ­μα αυ­τών των κε­φα­λαί­ων που θα δί­νο­νταν στις τρά­πε­ζες, το ΤΧΣ θα α­πο­κτού­σε α­ντί­στοι­χο α­ριθ­μό με­το­χών.

Για να γί­νει η α­να­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση χρεια­ζό­ταν να α­πο­φα­σι­στεί έ­να νο­μο­θε­τι­κό πλαί­σιο για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση α­πό το κρά­τος και τις ε­ναλ­λα­κτικές λύ­σεις που θα μπο­ρού­σαν να α­κο­λου­θή­σουν οι τρά­πε­ζες για να βρουν έ­να τμή­μα των κε­φα­λαί­ων που τους χρειά­ζο­νταν α­πό ι­διώτες και να α­πο­φύ­γουν τον πλή­ρη έ­λεγ­χο που φαι­νό­ταν τό­τε ό­τι θα α­πο­κτού­σε το κρά­τος. Το πλαί­σιο αυ­τό σύρ­θη­κε για μή­νες και τε­λι­κά α­πο­φα­σί­στη­κε έ­να σύ­στη­μα που α­πο­τελεί ελ­λη­νι­κή …πρω­το­τυ­πί­α για τα δυ­τι­κά τρα­πε­ζι­κά δε­δο­μέ­να. Σύμ­φω­να με το σύ­στη­μα αυ­τό, οι ι­διώ­τες μέ­το­χοι εί­χαν το δι­καί­ω­μα να κρα­τή­σουν τη διοίκη­ση της τρά­πε­ζας αν κά­λυ­πταν το ε­λά­χι­στο πο­σο­στό του 10% της συμ­με­το­χής στην αύ­ξη­ση του κε­φα­λαί­ου. Μά­λι­στα, αυ­τή η δυ­να­τό­τη­τα δό­θη­κε μό­νο στους παλιούς με­τό­χους. Αυ­τή η ρύθ­μι­ση εί­χε κρί­σι­μη ση­μα­σί­α κυ­ρί­ως για τις δύ­ο μεγα­λύ­τε­ρες ι­διω­τι­κές τρά­πε­ζες, την Πει­ραιώς και την Άλ­φα. Η Ε­θνι­κή εί­ναι έτσι κι αλ­λιώς υ­πό κρα­τι­κό έ­λεγ­χο, ε­νώ για την Eurobank ήταν σχε­δόν δε­δο­μέ­νο ότι δεν θα πε­τύ­χει το στό­χο του 10%.

Ποιοι ι­διώ­τες μέ­το­χοι ή­ταν σε θέ­ση να “σώ­σουν” τις τρά­πε­ζες τη δοσμέ­νη στιγ­μή α­πό τον κρα­τι­κό έ­λεγ­χο με κε­φά­λαια για να πε­τύ­χουν το στό­χο του 10%; Οι Νέ­σις-Σμετ­ς και το Κα­τάρ (που έ­τσι α­νέ­βα­σε το πο­σο­στό του σε 9% α­πό 4% πριν την α­να­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση) . Αυ­τοί δη­λα­δή συμ­με­τέ­χο­ντας με έ­να ε­λά­χι­στο πο­σο­στό στην αύ­ξη­ση δια­τή­ρη­σαν το χα­ρα­κτή­ρα του στρα­τη­γι­κού με­τό­χου, ενί­σχυ­σαν τη θέ­ση τους, και δια­σφά­λι­σαν α­πό δύ­ο θέ­σεις στο διοι­κη­τι­κό συμβού­λιο της κά­θε τράπε­ζας, τό­σες δη­λα­δή ό­σες και το κρά­τος που με πο­σο­στό 80% (80,95% στην Πει­ραιώς και 81,71% στην Άλ­φα) ό­ρι­σε μό­νο δύ­ο εκ­προ­σώ­πους (έ­να για λογα­ρια­σμό του ΤΧΣ, και έ­να για λο­γα­ρια­σμό του δη­μο­σί­ου)!!!

Με­τά α­πό μί­α νέ­α αύ­ξη­ση κε­φα­λαί­ου που έ­γι­νε πριν λί­γους μή­νες με τη συμ­με­το­χή ι­διω­τών, η συμ­με­το­χή του ΤΧΣ στην Πει­ραιώς πε­ριο­ρί­στη­κε στο 66,93%, και στην Άλ­φα στο 66,36%. Εί­ναι φα­νε­ρό ό­τι μέ­χρι σή­με­ρα και οι δύ­ο τρά­πε­ζες στη­ρί­ζο­νται σε κρα­τι­κά χρή­μα­τα, αλλά τον έ­λεγ­χο συ­νε­χί­ζουν να τον α­σκούν οι “στρα­τη­γι­κοί μέτο­χοι” της Ρω­σί­ας και του Κα­τάρ.

Κι ε­νώ Πει­ραιώς και Άλ­φα α­πο­λαμ­βά­νουν αυ­τή την σκαν­δα­λώ­δη προ­νομια­κή με­τα­χεί­ρι­ση και παίρ­νουν τη με­ρί­δα του λέ­ο­ντος στην α­γο­ρά, η Ε­θνική κά­τω α­πό κυ­βερ­νη­τι­κή πί­ε­ση, που­λά­ει το 40% μί­ας κερ­δο­φό­ρας ε­πέν­δυ­σής της, της τουρ­κι­κής Finansbank για να α­ντλή­σει τα κεφά­λαια που της χρειά­ζο­νται.

Ό­ταν η Ε­θνι­κή α­γό­ρα­σε την Finansbank αυ­τή ή­ταν μί­α ε­πέν­δυ­ση υ­ψη­λού ρί­σκου, που την προ­ώ­θη­σε το κα­θε­στώς ε­δώ για να στη­ρί­ξει τό­τε τον Ερ­ντο­γάν ό­ταν αυ­τός έ­κα­νε την με­γά­λη προ­σέγ­γι­ση του με τη Ρω­σί­α. Η Finansbank α­πο­δεί­χθη­κε τελι­κά κερ­δο­φό­ρα και μά­λι­στα μέ­σα στην κρί­ση έ­γι­νε έ­νας ση­μα­ντι­κός πα­ράγο­ντας στή­ρι­ξης της Ε­θνι­κής. Τώ­ρα ό­μως που άλ­λα­ξε στρα­τη­γι­κή ο Ερ­ντο­γάν και έ­χει συμ­μα­χί­α με τους στρα­τη­γούς, ε­νώ α­πο­φά­σι­σε να κρα­τή­σει α­πο­στά­σεις στην ε­ξω­τε­ρι­κή του πο­λι­τι­κή α­πό τα ρώ­σι­κα συμ­φέ­ρο­ντα, το ί­διο κα­θε­στώς που εί­χε προ­ω­θή­σει την ε­ξα­γο­ρά της Finansbank α­πό την Ε­θνι­κή, τη σπρώ­χνει τώ­ρα να την που­λή­σει με α­πο­τέ­λε­σμα να δια­κιν­δυ­νεύ­ει την κερ­δο­φο­ρί­α της, και να υ­πο­νο­μεύ­ε­ται η θέ­ση της σε σχέ­ση με την Πει­ραιώς και την Άλ­φα.

Η Eurobank ιδιωτικοποιείται χέρι – χέρι με το Μυτιληναίο!

Η ρω­σό­δου­λη κυ­βερ­νη­τι­κή η­γε­σί­α πα­ρα­χώ­ρη­σε τον έ­λεγ­χο των δύ­ο μεγα­λύ­τε­ρων τρα­πε­ζών σε ρώ­σι­κα/ρω­σό­φι­λα κε­φά­λαια με την κά­λυ­ψη της α­ντι­πολί­τευ­σης που πο­τέ δεν έ­κα­νε ζή­τη­μα την προ­νο­μια­κή με­τα­χεί­ρι­ση των συ­γκεκρι­μέ­νων κε­φα­λαί­ων. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έ­κα­νε ό­μως με­γά­λο θόρυβο για μί­α αιφ­νι­δια­στι­κή ε­ξέ­λι­ξη που ση­μειώ­θη­κε πριν λί­γους μή­νες στην Eurobank. Δη­λα­δή, η μο­να­δική  τρά­πε­ζα που δεν μπό­ρε­σε να κα­λύ­ψει το ε­λά­χι­στο πο­σο­στό του 10% με ι­διωτι­κή συμ­με­το­χή βρέ­θη­κε ξαφ­νι­κά να εί­ναι η μο­να­δι­κή τρά­πε­ζα που κα­τά­φε­ρε να πε­ρά­σει πλειο­ψη­φι­κά σε χέ­ρια ι­διω­τών και συ­γκε­κρι­μέ­να ε­νός ι­διω­τι­κού κα­να­δι­κού χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού σχή­μα­τος (fund), της Fairfax. Στη μα­κρο­σκε­λή α­να­κοί­νωσή του στην ο­ποί­α κα­τάγ­γει­λε πως το συ­γκε­κρι­μέ­νο fund με ζη­μί­α του ελ­λη­νικού δη­μο­σί­ου πή­ρε τις με­το­χές της Eurobank σε πιο χα­μη­λή τι­μή α­πό αυ­τή που της α­γόρα­σε το ΤΧΣ, πα­ρά­λει­ψε μί­α ση­μα­ντι­κή πα­ρά­με­τρο. Ό­τι η Fairfax πή­ρε “δια­βα­τή­ριο” από τον κα­θε­στω­τι­κό ο­λι­γάρ­χη Μυ­τι­λη­ναί­ο! Η με­τα­βίβαση του πλειο­ψη­φικού πα­κέ­του της Eurobank στη Fairfax έ­γι­νε μό­νο α­φού αυ­τή έ­κα­νε συ­νέ­ται­ρο της το Μυ­τιλη­ναί­ο, και δε­σμεύ­τη­κε για μελ­λο­ντι­κές κοι­νές ε­πεν­δύ­σεις στην ε­νέρ­γεια και στα α­κί­νη­τα. Το ι­στο­ρι­κό πα­ρό­μοιων συ­νερ­γα­σιών Siemens-Ι­ντρα­κόμ στις τη­λεπι­κοι­νωνί­ες, Μπό­μπο­λα-Eldorado Gold στα ο­ρυ­χεί­α της Χαλ­κι­δι­κής έ­χει α­πο­δεί­ξει ότι οι ντό­πιοι α­να­το­λι­κοί ο­λι­γάρ­χες α­να­λαμ­βά­νουν ρό­λο ρυθ­μι­στή της ε­πέν­δυ­σης και κα­τα­λή­γουν να παίρ­νουν τε­λι­κά τη με­ρί­δα του λέ­ο­ντος και οι δυ­τικοί να φεύ­γουν κυ­νη­γη­μέ­νοι και κα­τα­χρε­ωμένοι.

Η εκ­δού­λευ­ση του κα­θε­στώ­τος στη Fairfax εί­χε σαν κύ­ριο στό­χο να χρυ­σώσει το χά­πι στα δυ­τι­κά κε­φά­λαια που έ­χουν μεί­νει έ­ξω α­πό τις ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες. Η με­γά­λη δια­φο­ρά α­νά­με­σα στον έ­λεγ­χο που α­σκεί η Ρω­σί­α και το Κα­τάρ σε Πει­ραιώς και Άλ­φα, και στην ε­ξα­γορά των με­το­χών της Eurobank α­πό τη Fairfax είναι η ε­ξής: στην πρώ­τη πε­ρί­πτω­ση δύ­ο κρα­τι­κά κε­φά­λαια ε­λέγ­χουν τις τρά­πεζες δί­νο­ντας ε­λά­χι­στα χρή­μα­τα και α­πο­κο­μί­ζο­ντας πολ­λα­πλά­σια κέρ­δη και στρα­τη­γι­κό έ­λεγ­χο στην οι­κο­νο­μί­α, ε­νώ στη δεύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση έ­να δυ­τι­κό κοι­νο­πρα­κτι­κό σχή­μα, που δεν έ­χει κρα­τι­κή υ­πο­στή­ρι­ξη και μπο­ρεί να αλ­λάξει εύ­κο­λα χέ­ρια, α­γο­ρά­ζει με­ρί­διο στην τρά­πε­ζα με το μι­κρό­τε­ρο μέ­γε­θος κου­βα­λώ­ντας στις πλά­τες του έ­να ντό­πιο ο­λι­γάρ­χη. Ση­μειώ­νου­με ό­τι στις 31/3/2013 η Πει­ραιώς εί­χε 30% με­ρί­διο στην ελ­λη­νι­κή α­γο­ρά, ί­δια κε­φά­λαια 1,3 δις ευ­ρώ, που δια­μορ­φώ­θη­καν στα 9,7 δις με­τά την πρώ­τη φά­ση της α­να­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης, ενώ η Eurobank με­τά την πρώ­τη φά­ση της α­να­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης εί­χε ί­δια κε­φά­λαια μόλις 4,5 δις.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση ενισχύουν τη θέση Ρωσίας και Κατάρ σε Πειραιώς και Άλφα και τους βοηθούν να αρπάξουν τον έλεγχο της οικονομίας της χώρας

Α­κρι­βώς ε­πει­δή το υ­πάρ­χον κα­θε­στώς ω­φε­λεί ως “ι­διω­τι­κή συμ­με­τοχή” τη Ρω­σί­α και το Κα­τάρ, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που ε­τοι­μά­ζε­ται να α­να­λά­βει τώ­ρα την ε­ξου­σί­α άλ­λα­ξε ε­ξί­σου αιφ­νι­δια­στι­κά την πά­για θέ­ση του για κρα­τι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών ώ­στε να ευ­νο­η­θούν οι φτω­χοί δα­νειολήπτες και τα υ­περ­χρε­ωμέ­να νοι­κο­κυ­ριά. Σε πρό­σφα­τη α­να­κοί­νω­σή του α­να­φέ­ρει χο­ντρι­κά ό­τι κα­λό εί­ναι να δια­τη­ρη­θεί η κα­τά­στα­ση ό­πως έ­χει δια­μορ­φω­θεί σή­με­ρα στις τρά­πεζες, και η θέ­ση του για κρα­τι­κο­ποί­η­ση με­τα­τρά­πη­κε σε δια­τή­ρη­ση του ση­με­ρινού πο­σο­στού του ΤΧΣ στις τρά­πε­ζες μέ­χρι το 2017 που α­να­μέ­νε­ται να δια­λυ­θεί το τα­μεί­ο ο­πό­τε θα προ­χω­ρή­σει α­να­γκα­στι­κά η ι­διω­τι­κο­ποί­η­ση των τρα­πεζών! Ξαφ­νι­κά λοι­πόν για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οι ι­διώ­τες τρα­πε­ζί­τες που ω­φε­λή­θη­καν από τα “χρή­μα­τα του ελ­λη­νι­κού λα­ού”, δη­λα­δή α­πό τον κρα­τι­κό δα­νει­σμό α­πό την Ε­Ε για τη στή­ρι­ξη των τρα­πε­ζών τους, πρέ­πει να α­φε­θούν στην η­συ­χί­α τους και να κά­νουν τη  δου­λειά τους. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν θα ε­πι­στρέ­ψει αυ­τά τα χρή­ματα στο λα­ό δη­λα­δή στο κρά­τος, μέ­σα α­πό την κρα­τι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών. Ού­τε καν ε­νο­χλεί­ται πλέ­ον που το κρά­τος λει­τουρ­γεί σαν πα­ρα­τη­ρη­τής των Διοι­κη­τι­κών τους Συμ­βου­λί­ων.

Η αλ­λα­γή αυ­τής της θέ­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ο­φεί­λε­ται στο ό­τι θέ­λει με κάθε τρό­πο να διευ­κο­λύ­νει τα νέ­α α­φε­ντι­κά στο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα να α­πο­κτήσουν τον έ­λεγ­χο της οι­κο­νο­μί­ας μέ­σα α­πό τις νέ­ες ρυθ­μί­σεις που ε­τοι­μά­ζονται για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση των ε­πι­χει­ρή­σε­ων και τη ρύθ­μι­ση των λε­γό­μενων “κόκ­κι­νων” δα­νεί­ων. Στα ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κά δά­νεια πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρό­λο παίζει η Πει­ραιώς, και δευ­τε­ρευό­ντως η Άλ­φα. Το 2011 η Πει­ραιώς εί­χε πο­σο­στό 71% σε ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κά δά­νεια στο χαρ­το­φυ­λά­κιο της, και σή­με­ρα έ­χει τα πε­ρισ­σότε­ρα κόκ­κι­να δά­νεια.

Το νέ­ο ρυθ­μι­στι­κό πλαί­σιο που ε­τοι­μά­ζε­ται για τη λε­γό­με­νη “ε­ξυγί­αν­ση” των ε­πι­χει­ρή­σε­ων και την “ε­νί­σχυ­ση της ρευ­στό­τη­τας” της α­γο­ράς είναι μί­α δεύ­τε­ρη εκ­χώ­ρη­ση ε­ξου­σί­ας α­πό το κρά­τος στις δύ­ο τρά­πε­ζες. Ε­νώ το ΤΧΣ πα­ρα­μέ­νει ο πλειο­ψη­φι­κός μέ­το­χος, στο νο­μο­σχέ­διο που ε­τοί­μα­σε η κυβέρ­νη­ση για τη ρύθ­μι­ση των “κόκ­κι­νων δα­νεί­ων” των ε­πι­χει­ρή­σε­ων πα­ρα­χω­ρεί πλή­ρη δια­κρι­τι­κή ευ­χέ­ρεια στις τρά­πε­ζες να πα­ρέ­χουν διευ­κο­λύν­σεις σε όποιους θέ­λουν και ό­σο θέ­λουν ε­νώ τους δί­νει το δι­καί­ω­μα σα δα­νει­στές ε­φόσον έ­χουν το 40% του συ­νο­λι­κού χρέ­ους της ε­πι­χεί­ρη­σης να τη θέ­σουν σε διαδι­κα­σί­α ει­δι­κής δια­χεί­ρι­σης και να την που­λή­σουν σε ό­ποιον αυ­τές ε­πι­λέ­ξουν!

Οι ρυθ­μί­σεις αυ­τές συμ­φω­νή­θη­καν στη συ­νά­ντη­ση του νέ­ου υ­πουργού α­νά­πτυ­ξης και των διοι­κη­τών των τεσ­σά­ρων τρα­πε­ζών. Κε­ντρι­κό ρό­λο στη συ­νά­ντη­ση έ­παι­ξε ο Σάλ­λας της Πει­ραιώς που δή­λω­σε μά­λι­στα ό­τι δεν τον ενδια­φέ­ρει να προ­χω­ρή­σει σε πλει­στη­ρια­σμούς α­κι­νή­των για­τί αυ­τό θα βα­ρύνει την τρά­πε­ζα, αλ­λά εί­ναι έ­τοι­μος να ε­φαρ­μό­σει τις ρυθ­μί­σεις για τις επι­χει­ρή­σεις. Δη­λα­δή, η Πει­ραιώς εμ­φα­νί­ζε­ται τώ­ρα φί­λος των φτω­χών που δεν έ­χουν να πλη­ρώ­σουν τη δό­ση του στε­γα­στι­κού και δη­λώ­νει έ­τοι­μη να “ε­ξυ­γιάνει” την οι­κο­νο­μί­α για λο­γα­ρια­σμό του κρά­τους, παίρνο­ντας τις ε­πι­χειρή­σεις των πλού­σιων που υ­πο­τί­θε­ται ό­τι τις βου­λιά­ζουν για να ε­ξα­σφα­λί­σουν α­το­μι­κό πλού­το. Αυ­τή εί­ναι και η γραμ­μή που βγά­ζουν σε ό­λες τους τις δη­λώσεις οι Χαρ­δού­βε­λης, Στουρ­νά­ρας και τα κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη. Βέ­βαια οι προς ε­ξυ­γί­αν­ση ε­πι­χειρή­σεις δεν πρό­κει­ται να κα­τα­λή­ξουν στους φτω­χούς δα­νειο­λή­πτες, ού­τε στο λα­ό, αλ­λά σε πο­λύ πλού­σιους ο­λι­γάρ­χες ε­ντε­ταλ­μέ­νους των νέ­ων α­ποι­κιο­κρα­τών. Τό­τε με­τά την “ε­ξυ­γί­αν­ση”, οι ί­διες ε­πι­χει­ρή­σεις ως “υ­γιείς” θα πά­ρουν πολ­λές και με­γά­λες πι­στώ­σεις και διευκο­λύν­σεις. Άλ­λω­στε ό­ταν τε­λειώ­σει η “ε­ξυ­γί­αν­ση” θα τε­λειώ­σει και η “προ­στα­σί­α” που πουλά­νε τώ­ρα στο λα­ό οι υ­πο­κρι­τές που οι ί­διοι τον φτώ­χυ­ναν, οι ί­διοι τον έ­ριξαν στην α­νερ­γί­α, και οι ί­διοι φταί­νε που θα χά­σει το σπί­τι του και θα βρε­θεί στο δρό­μο. Οι δο­λοφό­νοι του λα­ού δεν έ­χουν κα­μί­α διά­θε­ση να “χα­ρί­σουν” τί­πο­τα α­πό ό­σα μπο­ρούν να αρ­πά­ξουν για λο­γα­ρια­σμό των α­φε­ντι­κών τους, και το έ­χουν α­πο­δεί­ξει ε­πα­νει­λημ­μέ­να μέ­χρι σή­με­ρα. Αλ­λά και η τω­ρι­νή τους “μεγα­λο­ψυ­χί­α” θα ο­δη­γή­σει σε νέ­α κλει­σί­μα­τα ε­πι­χει­ρή­σε­ων, νέα α­νερ­γί­α και νέ­α πτώ­ση του με­ρο­κά­μα­του α­πό την ο­ποί­α θα ω­φε­λη­θούν οι νέ­οι α­ποι­κιο­κρά­τες.

Έ­να πρώ­το δείγ­μα για το πώς θα γί­νει αυ­τή η “ε­ξυ­γί­αν­ση” που σχε­διάζουν ή­ταν το ξε­πού­λη­μα του χρε­ω­μέ­νου στην Πει­ραιώς “Ερ­ρί­κος Ντυ­νάν” στο Βγε­νό­που­λο για 110 εκ ευ­ρώ. Για τα νέ­α ξε­που­λή­μα­τα εί­ναι πο­λύ πι­θα­νό να δί­νεται έ­να με­ρί­διο σε κά­ποιο δυ­τι­κό κε­φά­λαιο που θα λει­τουρ­γεί σαν κά­λυ­ψη του ρώ­σι­κου, του κι­νέ­ζι­κου, του κα­τα­ρια­νού. Αυ­τή η πρα­κτι­κή έ­χει ή­δη ξε­κινή­σει με την πρό­σφα­τη ε­πι­λο­γή ως “στρα­τη­γι­κού” ε­πεν­δυ­τή στα 14 πε­ρι­φε­ρειακά α­ε­ρο­δρό­μια της χώ­ρας της ε­ται­ρεί­ας που έ­χει το α­ε­ρο­δρό­μιο της Φρα­γκφούρ­της μα­ζί με τον Κο­πε­λού­ζο. Ι­διαί­τε­ρα το ρώ­σι­κο κε­φά­λαιο θέ­λει πά­ντα να έ­χει μί­α κά­λυ­ψη ό­πως κά­νει και ο Νέ­σις με τον τσέ­χο Σμετ­ς.

Α­φού κα­τα­χρέ­ω­σαν τις ελ­λη­νι­κές βιο­μη­χα­νί­ες με το πα­νά­κρι­βο ρώ­σικο φυ­σι­κό α­έ­ριο και με την υ­περ­φο­ρο­λό­γη­ση, α­φού στέ­γνω­σαν την οι­κο­νο­μί­α μέ­σα α­πό το πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ, τώ­ρα ε­τοι­μά­ζο­νται εί­τε για νέ­α κλει­σί­ματα εί­τε για ξε­πού­λη­μα στα νέ­α α­φε­ντι­κά με στό­χο να με­τα­τρέ­ψουν τη χώ­ρα σε ρώ­σι­κη α­ποι­κί­α. Αυ­τή η δια­δι­κα­σί­α μπο­ρεί να πε­ρά­σει μό­νο μέ­σα α­πό με­γαλύ­τε­ρη κα­τα­στρο­φή, πεί­να, ε­ξα­θλί­ω­ση του λα­ού και φα­σι­σμό.

oakke.gr

του Κώστα Καλλίτση, kathimerini.gr

imfffff--2-thumb-largeΗ Ελλάδα είχε μπει σε πρόγραμμα διάσωσης (Μνημόνιο) αφού είχε δανειστεί, για τελευταία φορά, με περίπου 6%, σε μια εποχή που υπήρχε σπάνις κεφαλαίων διεθνώς, εξαιτίας της μεγάλης κρίσης. Υστερα από 4 ½ χρόνια, σήμερα, παρότι υπάρχει αφθονία διεθνών κεφαλαίων που αναζητούν κερδοφόρες τοποθετήσεις, η χώρα μας βρίσκεται πάλι στη μαύρη λίστα των διεθνών αγορών.

Αυτό δείχνουν τα στοιχεία: προχθές, οι αποδόσεις του ελληνικού 3ετούς ομολόγου ήταν 6,85% ενώ της Πορτογαλίας ήταν 1,06%, της Ιταλίας 0,73% και της Ισπανίας 0,57%. Του ελληνικού 5ετούς ήταν 7,1%, της Ιρλανδίας 0,44%, της Πορτογαλίας 1,63%. Και οι αποδόσεις του 10ετούς ομολόγου κινούνται σταθερά στην περιοχή του 8% συν, ενώ του πορτογαλικού στην περιοχή του 3% και του ιταλικού και ισπανικού στη ζώνη του 2%.

«Με το σπαθί μας», δεν μπορούμε να δανειστούμε από τις αγορές. Θα υπογραφεί νέο Μνημόνιο. Και το ΔΝΤ θα είναι επιτηρητής, μαζί με την Ευρώπη – δεν υπάρχει «πίσω κάθισμα» (απαγορεύεται από το καταστατικό του…) παρά μόνο μπροστινό. Είτε αποφασιστεί να μας δώσει κι αυτό μια γραμμή πίστωσης είτε όχι. Κι αν δεν μας τη δώσει, πάλι θα μας ελέγχει ανά τετράμηνο. Το ενδεχόμενο να «τα σπάσουμε» αποκλείεται – καμιά χώρα δεν θα άντεχε τις συνέπειες.

Η Ελλάδα βρίσκεται εγκλωβισμένη. Οδηγείται σε μια συμφωνία με δύο χαρακτηριστικά: (α) Δεν θα περιέχει φτηνή χρηματοδότηση. Θα δανειζόμαστε από τις αγορές με επιτόκια πολύ υψηλότερα από τα επιτόκια (2%) του ESM. (β) Θα επιβάλλεται πολύ αυστηρότερος έλεγχος, με μοχλό τις αγορές. Αυτές δεν διαπραγματεύονται (ούτε επί 7 ημέρες ούτε, βεβαίως, επί 7 μήνες…). Είτε σε δανείζουν είτε όχι. Αν όχι, κινδυνεύεις να φτάσεις να εκλιπαρείς για μια τρόικα…

Για να σε δανείσουν, η διεθνής πρακτική δείχνει τις προϋποθέσεις. Μεταξύ αυτών είναι να διαπιστώσουν ότι διαθέτεις ένα πρόγραμμα με τέσσερα χαρακτηριστικά: (α) Να είναι αξιόπιστο – με την τρόικα διαπραγματευόμαστε το δημοσιονομικό κενό, με τις αγορές όχι. (β) Να είναι υλοποιήσιμο – δεν θα συζητούν μαζί μας αν είναι φρούδες οι ελπίδες για τα κρατικά έσοδα ή δεν είναι. (γ) Να είναι αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία, να στηρίζεται σε ευρύτερη κοινωνική συναίνεση που θα αντανακλάται και στη Βουλή – δεν τους αρκεί μια «σταθερότητα» που στηρίζεται σε κοινοβουλευτικά νταραβέρια.

Υπάρχει και μια τέταρτη προϋπόθεση. Οι διεθνείς αγορές (όπως το φωνάζει ήδη το Λονδίνο…) δεν είναι διατεθειμένες να δανείσουν μια χώρα απλώς και μόνο για να αποπληρώνει τα δάνειά της σε άλλα κράτη. Θα δανείσουν μια χώρα εφόσον εκτιμήσουν ότι υπάρχουν ρεαλιστικές προοπτικές οικονομικής μεγέθυνσης, δημιουργίας νέου παραγωγικού δυναμικού και νέου πλούτου. Τέταρτη προϋπόθεση, το αξιόπιστο, υλοποιήσιμο και ευρύτερα κοινωνικά αποδεκτό πρόγραμμα να είναι, επίσης, αναπτυξιακό.

Φτάσαμε στο τέλος της αδιέξοδης πολιτικής «τροχάδην επιτόπου», που αποδυνάμωσε την οικονομία, διέλυσε την αγορά και συνέθλιψε τον κόσμο της εργασίας, εξάντλησε την κοινωνία ενώ επέτεινε τις στρεβλώσεις του (ληγμένου) παραγωγικού μοντέλου. Τα αδιέξοδα κορυφώθηκαν με την κυβερνητική στρατηγική του 2014 και ειδικά των τελευταίων μηνών – ένα απίθανο συνονθύλευμα τακτικισμών προεκλογικού χαρακτήρα, παντελώς έωλων, με άγνοια ακόμη και των ορίων που θέτουν και των διαθέσεων που έχουν οι δανειστές μας.

Η κοινωνία πάσχισε να προσαρμοστεί – δεν είχε επιλογή. Εμεινε, όμως, πεισματικά απροσάρμοστο το πολιτικό σύστημα. Τώρα, όλα έχουν καταστεί πιο δύσκολα, πιο σύνθετα.

amfipoliΤους τε­λευ­ταί­ους μή­νες οι έλ­λη­νες τη­λε­θε­α­τές, αλ­λά και οι α­πλοί α­να­γνώ­στες των ε­φη­με­ρί­δων, γί­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά δέ­κτες ε­νός κα­ται­γι­στικού μπα­ράζ α­πό ρε­πορ­τάζ και δη­μο­σιεύ­μα­τα που α­φο­ρούν στα ευ­ρή­μα­τα των αρχαιο­λό­γων στην Αμ­φί­πο­λη.  Έ­χουν κα­τα­ντή­σει πια συ­νηθισμέ­νο φαι­νό­μενο οι βα­ρύ­γδου­ποι τί­τλοι και οι ρη­το­ρι­κές με­γα­λο­στο­μί­ες για έ­να ζή­τη­μα στο ο­ποί­ο οι α­λη­θι­νοί ε­πι­στή­μο­νες και οι λά­τρεις της αρ­χαί­ας τέ­χνης και της αρ­χαιο­λο­γί­ας θα τη­ρού­σαν αι­δή­μο­να σι­γή, α­ντί για α­με­τρο­έ­πεια, του­λά­χιστον μέ­χρι να στα­θεί δυ­νατό να ε­ξα­χθούν στοι­χειω­δώς α­σφα­λή συ­μπε­ρά­σματα  για τα αρ­χαιο­λο­γι­κά ευ­ρή­μα­τα. Κι αυ­τό θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί μό­νο α­φού ολο­κλη­ρω­θεί το έρ­γο της α­να­σκα­φής κι ό­χι τώ­ρα, που δεν ξέ­ρου­με α­κό­μη τι άλ­λο μπο­ρεί να βγά­λει στην ε­πι­φά­νεια η αρ­χαιο­λο­γι­κή σκα­πά­νη.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.