Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια
Για να θολώσουν τα νερά επινοούν συνεχώς διάφορα αφηγήματα

18552883_1317665198352803_1938543522_o-660x330

Όλα τα χρόνια της κρίσης εμφάνιζαν τους εαυτούς τους σαν τους μεγάλους πολέμιους της λιτότητας. Έλεγαν ότι θα σχηματίσουν ένα μέτωπο των χωρών του νότου και θα επιβάλουν το τέλος της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη. Έπνιξαν την οικονομία και εξάντλησαν τους πολίτες με νέους φόρους και τώρα πανηγυρίζουν επειδή έφεραν περισσότερη λιτότητα και πέτυχαν πρωτογενή πλεονάσματα πολλές φορές μεγαλύτερα από αυτά που τους είχαν ζητηθεί.

Από το 2015 έως και το 2017 χάθηκε εξαιτίας τους ανάπτυξη μεγαλύτερη από 10%. Η ανάπτυξη αυτή προβλεπόταν από όλους τους διεθνείς οργανισμούς και είχε ξεκινήσει το 2014. Η χαμένη ανάπτυξη σημαίνει απώλεια δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας και πλούτου περίπου 20 δισ. από την οικονομία της χώρας. Από αυτά τα χρήματα, τα μισά σχεδόν θα πήγαιναν στα ταμεία του κράτους και των ασφαλιστικών φορέων. Τα χαμένα έσοδα του δημοσίου σήμερα αναπληρώνονται με νέα μέτρα.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα αν η ελληνική οικονομία δεν είχε δεχτεί ένα απρόβλεπτο δώρο από την κατάρρευση της τουριστικής βιομηχανίας ανταγωνιστριών χωρών, της Τουρκίας, της Αιγύπτου και της Τυνησίας. Χωρίς αυτή την εξέλιξη, η ύφεση και η ανεργία στην Ελλάδα θα ήταν ακόμη μεγαλύτερες και τα έσοδα του δημοσίου πολύ μικρότερα.

Από το 2015 και μετά, ανατράπηκαν με τον πιο δραματικό τρόπο όλοι οι ισχυρισμοί των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την κρίση. Αυτό που δεν άλλαξε είναι η πεποίθηση των ηγεσιών των δύο κομμάτων ότι πρέπει οπωσδήποτε να κυβερνούν τη χώρα. Γι’ αυτό δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εφαρμόζουν την αντίθετη πολιτική από αυτή που υποστήριζαν για χρόνια.

Για να θολώσουν τα νερά επινοούν συνεχώς διάφορα αφηγήματα, τα οποία είναι αντιφατικά μεταξύ τους. Ενώ για χρόνια έλεγαν ότι η λιτότητα εμποδίζει την ανάκαμψη, τώρα ισχυρίζονται ότι η δική τους υπερλιτότητα είναι αναπτυξιακή και προβάλουν το δικό τους success story. Ενώ ισχυρίζονταν ότι μετά από πραξικόπημα των ξένων εφαρμόζουν την πολιτική των δανειστών και δεν ασκούν τη δική τους πολιτική, τώρα πανηγυρίζουν για τα αποτελέσματα της πολιτικής που τους επιβλήθηκε. Ενώ ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε πριν δύο μήνες ότι δεν θα δεχτεί ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα, τώρα ψηφίζει νέα μέτρα λιτότητας ύψους τουλάχιστον πέντε δισεκατομμυρίων.

Το καινούργιο κόλπο ονομάζεται αντίμετρα.

Όμως για να εφαρμοστούν τα αντίμετρα ισχύουν δύο όροι:

Ο πρώτος είναι να υπάρξει υπέρβαση του ήδη μεγάλου στόχου για πρωτογενή πλεονάσματα. Η κυβέρνηση θεωρούσε ανέφικτο να επιτευχθούν πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ, αλλά τώρα θεωρεί εφικτό να επιτευχθούν πλεονάσματα 5,5% του ΑΕΠ, ώστε ένα μέρος της υπέρβασης να χρηματοδοτήσει τα αντίμετρα.

Ο δεύτερος όρος περιγράφεται στο άρθρο 15 του νομοσχεδίου των νέων μέτρων, το οποίο λέει ότι τα αντίμετρα μπαίνουν σε εφαρμογή «υπό την προϋπόθεση και στο βαθμό που, σύμφωνα με εκτίμηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (…) δεν προκαλείται απόκλιση από τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους».

Δηλαδή, για να ισχύσουν τα λεγόμενα αντίμετρα δεν αρκεί ένα τεράστιο πλεόνασμα, το οποίο θα έρθει με ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει τα αντιμέτρα χωρίς την έγκριση των δανειστών.

Είναι φανερό ότι η ιστορία με τα αντίμετρα είναι μια ακόμη απόπειρα κατασκευής αντιπραγματικότητας. Σε αυτόν το στόχο συγκλίνουν όλοι οι φορείς της κυβερνητικής προπαγάνδας με πρώτη και καλύτερη την ΕΡΤ, που με την αντιπαραβολή σε δύο στήλες των πραγματικών μέτρων και των υποθετικών αντίμετρων, γράφει νέες σελίδες στην ιστορία της παραπλάνησης των πολιτών.

Advertisements

Του Θανάση Χειμωνά

18555849_1477340612297738_7431946339221487661_nΗ χθεσινή χειροδικία του Ηλία Κασιδιάρη εναντίον του Νίκου Δένδια αποτελεί το τελευταίο (μέχρι το επόμενο) επεισόδιο του σίριαλ: «Η νεοναζιστική οργάνωση τραμπούκων που ονομάζεται Χρυσή Αυγή». Αν και ουσιαστικά μονότονη η παρέα του Νίκου Μιχαλολιάκου φροντίζει να προσθέτει και κάτι καινούργιο στη δοκιμασμένη συνταγή της.

Χθες, ας πούμε, για πρώτη φορά βιαιοπράγησε και εντός των τειχών του ελληνικού κοινοβουλίου. Μέχρι τώρα, οι πράξεις βίας – αναπόσπαστο κομμάτι της ιδεολογίας της – ξεκινούσαν από τα σκοτεινά σοκάκια του Αγίου Παντελεήμονα, των Πετραλώνων και του Κερατσινίου και έφταναν μέχρι και μπροστά στις κάμερες των τηλεοπτικών πλατό.

Στη βουλή όμως οι χρυσαυγίτες είχαν περιοριστεί σε λεκτικές επιθέσεις. Αύριο μπορεί να τραβήξουν και κάνα πιστόλι – ποιος ξέρει.

Η αλήθεια βέβαια είναι πως το 2013 το σίριαλ αυτό διεκόπη όταν σχεδόν σύσσωμη η οργάνωση κατέληξε στη μπουζού (που λέει κι η Ζαρούλια) για τον φόνο του Παύλου Φύσσα. Σήμερα όμως τους έχει βγάλει όλους έξω ο Αλέξης Τσίπρας. Για να σπάνε στον ξύλο τον πρωτεργάτη εκείνης της –βραχυπρόθεσμης δυστυχώς – απονομής δικαιοσύνης. Τον Νίκο Δένδια.

Για τη Χρυσή Αυγή έχω γράψει δεκάδες άρθρα. Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Και πολλά έχω πει. Καλό είναι να μην παρατραβάει κανείς το σκοινί σε τέτοια θέματα. Αυτό που συνεχίζει να με εντυπωσιάζει είναι η αγαστή συνεργασία ανάμεσα σε αυτήν και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο ο Lennon με τον McCartney τον καιρό των Beatles είχαν αναπτύξει τέτοια στενή σχέση.

Μόνο ο Andy Cole με τον Dwight Yorke στη μεγάλη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του ’99 βρισκόντουσαν με κλειστά μάτια σε τέτοιο βαθμό.

Δεν μπορώ φυσικά να γνωρίζω με σιγουριά το αν ο Κασιδιάρης όντως επιτέθηκε στον Δένδια με σκοπό να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από το τέταρτο μνημόνιο που μας φόρτωσε το «ξαδερφάκι» του ο ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν είναι σε θέση να ξέρει τι κρύβεται στο μυαλό του συγκεκριμένου. Όσοι όμως παρακολουθούν από κοντά το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ επιβεβαιώνουν πως εδώ και μέρες οι χρυσαυγίτες έψαχναν ευκαιρία για μανούρα.

Μια ευκαιρία που τους δόθηκε με την Μπρωτοφανή και Μπροκλητική κίνηση του Δένδια να περάσει μπροστά από τον Κασιδιάρη την ώρα που ο τελευταίος ανέπτυσσε το σχέδιο που θα βγάλει την Ελλάδα μας από την κρίση. Για κάποιο περίεργο λόγο ο τηλεσκηνοθέτης απέσυρε την κάμερα χιλιοστά του δευτερολέπτου πριν την επίθεση. Έτυχε επίσης να μην επιτραπεί η είσοδος των δημοσιογράφων στην αίθουσα την συγκεκριμένη στιγμή. Για δες κάτι συμπτώσεις βρε παιδί μου…

Είναι εντυπωσιακό πως οι χρυσαυγίτες επιτίθενται σταθερά σε στελέχη όλων των κομμάτων εκτός από το μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ. Κάτι αντίστοιχο όμως συμβαίνει και από την άλλη πλευρά. Πράγματι, αν εξαιρέσεις τον παλιόφιλο Πέτρο Τατσόπουλο (που ουσιαστικά δεν ήταν ποτέ ΣΥΡΙΖΑ) τη Βασιλική Κατριβάνου (που έχει πια εγκαταλείψει την Κουμουνδούρου) και τον Χρήστο Καραγιαννίδη (άλλο τι λέει για τα «μπακαλίστικα»), οι «αριστεροί» συριζαίοι βουλευτές δεν έδειξαν ποτέ να ενοχλούνται από τα ξυρισμένα καλόπαιδα που κάθονται λίγες θέσεις πιο πέρα.

Είναι εξάλλου γνωστό πως ο σκληρός πυρήνας των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν είχε κάποιο πρόβλημα με την Χ.Α. Εκτός π.χ. από όταν η «ακροκεντρώα» Athens Voice δημοσίευσε μια σαχλαμάρα για το ντύσιμο της Ουρανίας. Είναι λογικό άλλωστε. Ο μέσος συριζαίος οπαδός (όχι περιστασιακός ψηφοφόρος, οπαδός) δεν διαφέρει καθόλου από τον μέσο ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής (φυσικά δεν αναφέρομαι στους οργωμένους σκίνχεντς αλλά στους «αγανακτισμένους» που την ψηφίζουν από το ’12 και μετά).

Τους ενώνει το άσβεστο μίσος για τον Μεσαίο Χώρο (στον οποίον αμφότεροι εντάσσουν σύσσωμη την Νέα Δημοκρατία) και την Ευρώπη. Όσο και αν ψάξεις δεν θα βρεις ούτε έναν (έναν!) συριζαίο ψηφοφόρο που να καταδίκασε το ξύλο στον Δένδια. Τον Δένδια που οι ίδιοι «ξέσκιζαν» πριν λίγες μέρες για τη σεξιστική επίθεση (!) στη Γεωργία Βασιλειάδου. Αν θυμάστε, ακόμα και όταν ο Κασιδιάρης είχε επιτεθεί στη «δικιά τους» Ρένα Δούρου, οι συριζαίοι είχαν μείνει μάλλον σιωπηλοί τη στιγμή που το «Ακραίο Κέντρο» ήταν στα κάγκελα. Είναι ξεκάθαρο πως δεν θεωρούν τους χρυσαυγίτες εχθρούς τους.

Τα παραδείγματα της λατρείας του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ προς τη Χρυσή Αυγή δε, είναι πάμπολλα. Από τη – χουντικής αισθητικής – φιέστα στο Καστελόριζο έως τον υπολογισμό των χρυσαυγίτικων ψήφων στην προσπάθεια να φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ το σύνταγμα στα μέτρα του. Και από τις δηλώσεις του τέως υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου περί «εκδημοκρατισμού» της Χρυσής Αυγής μέχρι την αποφυλάκιση των δολοφόνων του Φύσσα για την οποία μιλήσαμε παραπάνω.

Σε ό,τι αφορά την επίθεση στον Δένδια πάντως έχω μια άλλη θεωρία, ακόμα πιο συνομωσιολογική: Το ντου του Κασιδιάρη ήταν μια επίδειξη δύναμης. Όχι μόνο της Χ.Α. αλλά του «αντιμνημονιακού» (λέμε τώρα) καθεστώτος που μας κυβερνά.

«Να προσέχετε τι λέτε γιατί θα πέφτει ξύλο». Σαν κι αυτό που είχε φάει και ο Γιώργος Κουμουτσάκος από τον όχλο των κάφρων πριν κάνα χρόνο. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί χρυσή εφεδρεία του καθεστώτος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και αξιοποιείται σε καταστάσεις σαν τη χθεσινή.

http://www.liberal.gr/arthro/138095/apopsi/th-cheimonas/to-baru-cheri-ton-surizaugiton.html

tsakalotos_10Την ώρα που ο υπουργός Οικονομίας κ Τσακαλώτος ομολογούσε ότι η κυβέρνηση έχει τσακίσει τη μεσαία τάξη, αλλά το έκανε «για να δώσει προτεραιότητα στους απόλυτα φτωχούς», η UNICEF διαπιστώνει με έκθεση ότι μισό εκατομμύριο παιδιά στη χώρα  ζουν σε φτώχεια. Έτσι, ο υπουργός υπέγραψε μείωση του αφορολόγητου, που θα φτωχοποιήσει καθέναν με εισόδημα ακόμα και 500 ευρώ το μήνα!

Ο υπουργός που «διαπραγματεύεται» με την τρόικα υποτίθεται ότι έχει σπουδάσει Οικονομικά στο Λονδίνο. Εκεί που σπούδασε θα έμαθε ότι αυτός που παράγει τον πλούτο μετά το τέλος της δουλοκτησίας είναι η μεσαία τάξη. Ακόμα κι οι αγαπημένοι του προλετάριοι μετατρέπονται παντού στον πλανήτη σε μεσαία τάξη εδώ και 100 χρόνια. Γιατί όλοι θέλουν να γίνουν κάτι καλύτερο απ αυτό που είναι. Ανθρώπινη αδυναμία, που παράβλεψε ο Μάρξ και που ήταν ανίκανος να δει γύρω του στη ζωή του στο Λονδίνο και εδώ ο κ. Τσακαλώτος.

Τον Μαρξ τον συγχωρούμε γιατί έζησε σε μια εποχή που οι προλετάριοι ήταν πολλοί και μοιάζαν μελλοντικά κυρίαρχοι. Τον Τσακαλώτο δεν τον συγχωρούμε γιατί ζει σε μια κοινωνία, την ελληνική, που το ένα τρίτο των εργαζόμενων δεν παράγει υπεραξία σε κανένα αφεντικό! Δεν έχει σχέση με προλετάριους. «Υπηρετούν» στο δημόσιο.

Το άλλο ένα τρίτο είναι αυτοαπασχολούμενοι, που η πλειοψηφία τους δεν συμμετέχει στα δημόσια έσοδα παρά μόνο από τους έμμεσους φόρους. Στους άμεσους φοροδιαφεύγουν. Δεν παράγουν υπεραξία σε αφεντικά. Και το απροστάτευτο πλήθος των μισθωτών και συνταξιούχων πληρώνει το 70% των εισπράξεων του ελληνικού κράτους!

Αυτοί τελικά είναι οι πλούσιοι, από τους οποίους θα τα έπαιρνε ο κύριος Τσακαλώτος για να τα μοιράσει στους φτωχούς! Οι μισθωτοί, συνταξιούχοι και μικροεπαγγελματίες.

Τώρα ήρθε στη Βουλή προχτές και αράδιασε έναν κατάλογο από μαργαριτάρια σαν αυτά που δικαιολογημένα λόγω ηλικίας και απειρίας λένε οι έφηβοι στις καφετέριες. Αδικαιολόγητα για ενήλικα και μάλιστα πτυχιούχο και μάλιστα υπουργό.

Είπε ο κ Τσακαλώτος ότι «κάναμε λάθος στην πρόβλεψη για το πόσο γρήγορα μπορείς να αντιμετωπίσεις τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά κι έτσι έπεσε το βάρος στα μεσαία στρώματα». Δηλαδή, ο κ Τσακαλώτος και οι συν αυτώ πίστευαν ότι με το που θα κάθονταν στην  καρέκλα της κυβέρνησης θα έτρεχαν όσοι έχουν τα λεφτά τους έξω αδήλωτα και όσοι δε δηλώνουν τα εισοδήματά τους εδώ να πληρώσουν το μερίδιό τους. Έτσι. Επειδή ήρθε η πρώτη φορά αριστερά!

Πόσο ανόητος και άσχετος πρέπει να είσαι για να πιστεύεις τέτοιες ιδέες, που δεν τις ξεστομίζει ούτε 15χρονο δεκαπενταμελούς! Πόσο ανίδεος από την πραγματική ζωή που ζουν οι πολίτες. Και πόσο επικίνδυνος είσαι όταν, πιστεύοντας τέτοιες βλακείες, κάθεσαι σε καρέκλα διακυβέρνησης της τύχης ενός λαού.

Και πόσο ανόητος και άσχετος είσαι όταν υποστηρίζεις ότι έχοντας σφάξει, από λάθος (!), τη μεσαία τάξη, έχεις ενισχύσει τα φτωχότερα στρώματα! Όταν δεν ξέρεις πως οι από κάτω ορθοποδούν από την αύξηση του πλούτου των μεσαίων! Όταν με την πολιτική σου έχεις ανεβάσει τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ανέργους σε 2 εκατομμύρια. Όταν πληθαίνουν οι ουρές των φτωχών ακόμα και στα υπαίθρια συσσίτια σαν αυτά που βλέπουμε με οργή κάθε μέρα στις γειτονιές της Ελλάδας. Όταν στην Πάτρα οργανώσεις κατοίκων σιτίζουν παιδιά, μερικά από τα οποία λιποθυμάνε στ αλήθεια στα σχολεία, όχι μαϊμού α λα αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ. Πού ζει αυτός ο ανεκδιήγητος από τα Λονδίνα!

Αλλά, η «εξαπάτηση» του κ Τσακαλώτου για την πραγματικότητα δε σταματάει εδώ με τους ιδιώτες. Στην τοποθέτησή του στη Βουλή υποστήριξε ότι δεν μπορούν να γίνουν άλλες περικοπές στο ανεξέλεγκτο και διεφθαρμένο δημόσιο, γιατί έχουν ήδη γίνει πολλές.

Προφανώς εκεί που ζει με τους άλλους υπουργούς δεν του έχει πει κανείς για το πόσα δις σκορπιώνται από την κακοδιαχείριση ή τη μη διαχείριση ανθρώπων και πόρων, που είναι όμηροι στα χέρια διεφθαρμένων δημοτικών και κρατικών υπηρεσιών, οι οποίες υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τα πολιτικά συμφέροντα αιρετών, συγγενών, διαπλεκόμενων εταιριών και μεσαζόντων.

Και η επικίνδυνη ασχετοσύνη του υπουργού συνεχίστηκε όταν χαρακτήρισε κινδυνολογίες τις οικονομικές πραγματικότητες που δημιουργεί η καθυστέρηση της λεγόμενης αξιολόγησης. Ούτε η φυγή των 3 δις καταθέσεων, ούτε η απαξίωση των εταιριών από το Χρηματιστήριο, ούτε η αύξηση του επιτοκίου στα spread, ούτε η αύξηση του δανεισμού των τραπεζών από την ΕΚΤ (που τον πληρώνουν οι πολίτες), ούτε  Η καθίζηση της αγοράς από την αβεβαιότητα, ούτε η πλήρης απαξίωση της όποιας σοβαρότητας με την οποία τα γεράκια συζητάνε με του Έλληνες τυχάρπαστους πολιτικούς έχουν αγγίξει τον πτυχιούχο του Λονδίνου.

Αντιθέτως, δήλωσε και στενοχωρημένος που το, ανεξάρτητο, Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής και η Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιούν για κίνδυνο νέου δανεισμού και νέου μνημονίου με την πολιτική που ακολουθεί, αφού προφανώς δεν καταλαβαίνει τίποτε από εφαρμοσμένη οικονομία και πολιτική οικονομία.

Τέλος, ο υπουργός, μη καταλαβαίνοντας από οικονομία δεν καταλαβαίνει ούτε και από πολιτική και Δημοκρατία. Κι αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Γιατί εκεί όπου υποτίθεται ότι σπούδασε στο Λονδίνο μάλλον δεν πάταγε το πόδι του στα μαθήματα πολιτικής. Γιατί αν πήγαινε θα μάθαινε ότι δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από μια κυβέρνηση κι έναν υπουργό, που καλεί τους πολίτες να μην πιστεύουν στον Τύπο. Συλλήβδην! Όπως έκανε αυτός.

Να μην πιστεύουν ούτε την Αυγή, το Έθνος, το Documento και την ΕΦΣΥΝ; Ουτε τις ΕΡΤ; Ούτε τον ΑΝΤ1; Ούτε τα sites του ΣΥΡΙΖΑ; Ή υπάρχει καλός και κακός Τύπος; Δικός μας και των άλλων; Αυτός που ελέγχουμε κι αυτός που δεν ελέγχουμε;

Η συμβουλή του πρωθυπουργού, που επανέλαβε ο κ Τσακαλώτος στη Βουλή «μην πιστεύετε αυτά που γράφει ο Τύπος» είναι φράση του Πατακού και του Θεοφιλογιαννάκου, αν δεν το ξέρει ο… αριστερός πολιτικός. Και είναι άποψη φασιστών και δικτατόρων. Για να ξέρει ο λαός με ποιούς έχει να κάνει.

Ο Τύπος είναι στην κρίση του λαού. Όπως είναι και οι πολιτικοί. Και ο λαός έχει αρκετό μυαλό ή δεν έχει καθόλου για να πιστεύει ή να μην πιστεύει κάποιον από όλους. Ξέρει πάντως, ότι δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι ψεύτες από τους πολιτικούς. Μόνο που οι πολιτικοί κάνουν και δικτατορίες. Και καταλύουν Συντάγματα. Έτσι κ Τσακαλώτο; Το πτυχίο σε μάρανε.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης, πηγή: liberal

 

Yened

Αγαπητέ μου Νίκο. Σχώρνα μου τον ενικό, αλλά καθώς είσαι 39 χρόνων παίρνω το θάρρος της οικειότητας ως λίγο μεγαλύτερος. Σκοπός της επιστολής μου είναι να καταλάβουμε όλοι με ποια λογική αποφάσισες να έχει η Ελλάδα μόνον 4 ιδιωτικά κανάλια και όχι 8 που έχει σήμερα. Ακουσα προσεκτικά τα επιχειρήματά σου, αλλά μου φάνηκαν ανήκουστα και θα σου εξηγήσω γιατί.

Αρχικώς είπες ότι τα κανάλια εδώ και 25 χρόνια λειτουργούσαν σε καθεστώς «πλήρους παρανομίας». Θα σε διορθώσω λίγο, γιατί η Βουλή –δηλαδή η λαϊκή βούληση την οποία σήμερα επικαλείσαι– ανανέωνε τις προσωρινές τους άδειες. Επομένως παράνομα δεν ήταν. Τόνισες επίσης ότι, ενώ κάποια ήταν ζημιογόνα, τους δίνονταν από τις τράπεζες χαριστικά δάνεια. Σε αυτό έχεις απόλυτο δίκιο, Νίκο, αλλά θα σου πω, εν προκειμένω, όχι μόνον τι μου φαίνεται ανήκουστο, αλλά και ύποπτο. Θα ξέρεις προφανώς ότι αν μια επιχείρηση παραμένει επί μακρόν ζημιογόνος, κάποια στιγμή –θέλοντας και μη– κλείνει. Πολύ περισσότερο αν σταματήσει να δανειοδοτείται. Διερωτώμαι, λοιπόν, Νίκο, γιατί δεν αφήνεις τα ζημιογόνα κανάλια να κλείσουν από μόνα τους και θες να τα σφραγίσεις εσύ, αφού ούτως ή άλλως η στρόφιγγα των τραπεζών έκλεισε, όπως μόνος σου είπες.

Από εδώ και πέρα θα σου γίνω ακόμη πιο δυσάρεστος, Νίκο. Διότι μέσα στην πρωτοφανή κρίση που ζούμε, είναι αδιανόητο να αποφασίζεις να κλείσεις 4 επιχειρήσεις –αφήνοντας εκατοντάδες εργαζομένους στον δρόμο– όταν η κυβέρνηση στην οποία μετέχεις άνοιξε και επαναλειτουργεί 4 δημόσια κανάλια (τις 3 ΕΡΤ και το Κανάλι της Βουλής) στα οποία παρεμπιπτόντως εργάζονται πάνω από 2.500 άτομα.

Θα μου επιτρέψεις δε να χαρακτηρίσω παραπλανητικό και το επιχείρημά σου ότι η διαφημιστική πίτα έχει μειωθεί στα 160 εκατ. ευρώ από 800 εκατ. ευρώ και ότι θέλεις τάχα να προστατέψεις τις νέες τηλεοπτικές επιχειρήσεις. Οχι μόνο γιατί δεν είσαι ο Κάλχας για να μπορείς να προβλέψεις ποια θα είναι η πίτα σε 5 ή 10 χρόνια. Αλλά κυρίως, διότι αυτά τα πράγματα παγκοσμίως τα ρυθμίζει η αγορά και όχι οι κυβερνήσεις (εκτός κι αν ζηλεύεις αυτήν της Βορείου Κορέας). Ακόμη δε πιο φαιδρό ήταν ότι «στοιχειοθέτησες» την επιλογή σου με μια γνωμάτευση ενός παντελώς αγνώστου σε όλους μας Ινστιτούτου της Φλωρεντίας. Για να καταλάβεις τη γελοιότητα του επιχειρήματος, Νίκο, σκέψου τον ομόλογό σου στην Ιταλία να ανακοινώνει ξαφνικά, ως νέος Μουσολίνι, ότι θα κλείσει περί τα 30 ιδιωτικά κανάλια που λειτουργούν εκεί, επικαλούμενος μια γνωμάτευση του Ινστιτούτου Παστέρ ή του ΤΕΙ Μεσολογγίου.

Κάπου εδώ, όμως, Νίκο, το πράγμα αρχίζει και σοβαρεύει, διότι η ομόθυμη στήριξη της επιλογής σου από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ επιβεβαιώνει ότι τελικά όλοι ζείτε εκτός τόπου και χρόνου. Και αυτό θα στο εξηγήσω απλά. Δεν ξέρω αν έχεις ακούσει, Νίκο, τι εστί IP-TV. Πρόκειται για τα αρχικά του Ιnternet Protocol Τelevision, δηλαδή το μέλλον της τηλεόρασης που είναι ήδη εδώ. Μου φαίνεται αδιανόητο να μην έχεις πληροφορηθεί ότι όλα τα σύγχρονα κανάλια του πλανήτη εκπέμπουν ήδη το σήμα τους στις τηλεοράσεις μέσω Ιντερνετ, με την επιπλέον δυνατότητα των τηλεθεατών να παρακολουθούν πλέον «on demand» ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν.

Αν όλα αυτά σου φαίνονται κινέζικα, Νίκο, μπες στο site οποιουδήποτε μεγάλου ευρωπαϊκού ή αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου και αναρωτήσου τι ακριβώς θα κάνεις αν τα ελληνικά ειδησεογραφικά κανάλια –που θέλεις να κλείσεις– αρχίσουν σε λίγες εβδομάδες να μεταδίδουν με αυτόν τον τρόπο το σήμα τους (που ήδη το κάνουν).

Τι εννοώ με απλά λόγια, Νίκο; Οτι η προσπάθειά σου να ελέγξεις την πληροφόρηση στην Ελλάδα εν έτει 2016, εκτός από αφελής, είναι και κωμική. Οχι μόνο γιατί τις ειδήσεις μπορεί να τις βρει κανείς ακόμη και στο Facebook στο οποίο βρίσκονται πάνω από 5 εκατ. Ελληνες. Αλλά γιατί ο έλεγχος που επιχειρείς στις ψηφιακές συχνότητες είναι ένας παρωχημένος τεχνολογικός τραγέλαφος, καθώς, σε λιγότερο απ’ όσο φαντάζεσαι, όλοι θα βλέπουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε μέσω Ιντερνετ, όπως συμβαίνει ήδη σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Δεν επικαλέστηκα τυχαία την ηλικία σου, Νίκο. Δεν ξέρω αν τον θυμάσαι, αλλά, παρακολουθώντας σε στη Βουλή, μου θύμισες τον περιβόητο Αρκουδέα. Πρόκειται για τον «θρυλικό» αξιωματικό που κάποτε ηγήθηκε της ανεπιτυχούς προσπάθειας γκρεμίσματος των κεραιών της ελεύθερης ραδιοφωνίας, εκπροσωπώντας τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ηθελε και εκείνος όπως και ο κ. Τσίπρας να «ενημερωνόμαστε» μόνον από την ΕΡΤ και την ΥΕΝΕΔ, αλλά δεν του πέρασε, γιατί απλούστατα τον είχε ξεπεράσει η εποχή του.

του Κωνσταντίνου Ζούλα, kathimerini.gr

manitariΣτην  πρωτότυπη εκδήλωση για τα μανιτάρια με κάλεσε  ο αγαπητός φίλος Τάσος Μαρτίνης, ο οποίος είναι Πρόεδρος του «Φιλοπρόοδου Συλλόγου Πολυδρόσου».  Παρότι δεν  μπορώ να θεωρήσω των εαυτό μου φίλο των μανιταριών, αποδέχθηκα με χαρά την πρόσκληση,  γιατί ως φίλος των κερασιών ποτέ δεν πέρασα άσχημα στο Βλαχώρι.

Απ’ όσους παρευρεθήκαμε σ’ αυτή την «περίεργη» εκδήλωση για τα μανιτάρια, σ’ αυτό το μικρό χωριό της Θεσπρωτίας,  νομίζω ότι κανένας δεν έφυγε παραπονεμένος.

Το Βλαχώρι βρίσκεται  42 χλμ από την Ηγουμενίτσα στο δρόμο προς Ιωάννινα,  κάτω ακριβώς από την παλιά εθνική οδό και πάνω από τον Καλαμά. Το φυσικό του τοπίο νομίζω πως όλες τις εποχές είναι πανέμορφο. vlaxori

Η εκδήλωση ξεκίνησε με επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο του χωριού το οποίο για τα δεδομένα της περιοχής μας και όχι μόνο ήταν αξιόλογο και πολύ οργανωμένο.  Αν και δεν έχω μεγάλη πείρα από μουσεία η εντύπωση που σου αφήνει η επίσκεψη είναι  πολύ θετική και αξίζει να το προσέξουν οι εκπαιδευτικοί του νομού μας.

mouseio 1Μετά από την ξενάγηση στο μουσείο,  στην αίθουσα του συλλόγου,  είχαμε «επίδειξη» των άγριων μανιταριών που παράγει το δάσος του Βλαχωρίου.  Στην εκδήλωση ήταν καλεσμένοι μέλη του συλλόγου «Φίλοι των μανιταριών Ηπείρου» οι οποίοι μας μίλησαν για τις θρεπτικές και όχι μόνο αξίες των μανιταριών.

Μετά το λόγο πήρε ο «πατριάρχης» ή «καθηγητής» των μανιταριών, όπως τον αποκαλούν οι χωριανοί του, ο Νικόλας Μαρτίνης, κτηνοτρόφος στο Βλαχώρι.  Μας έδειξε μερικά από τα πανέμορφα μανιτάρια που υπάρχουν στο δάσος του Βλαχωρίου και μας εξήγησε ποια από αυτά τρώγονται, ποια είναι περισσότερο ή λιγότερο νόστιμα  και ποια είναι τοξικά ή δηλητηριώδη. Η γνώση και η εμπειρία του Νικόλα Μαρτίνη πάνω στα μανιτάρια εξέπληξε ευχάριστα το κοινό της εκδήλωσης.manitaria 1

Στη συνέχεια γευτήκαμε υπέροχα μανιτάρια μαγειρεμένα με διάφορους τρόπους από τους κατοίκους του χωριού και αρκετές υπέροχες μανιταρόπιτες, ως μεζέδες για το τσίπουρο και το κρασί που μας φίλεψε ο σύλλογος.20151018_131016

Καταλήξαμε στο γραφικό καφενεδάκι του χωριού για δύο-τρία ακόμη τσίπουρα με συνοδεία τους γευστικούς μεζέδες του νεαρού ιδιοκτήτη και πολύ κουβέντα για «την ανάγκη της πόλης να πάει στο χωριό και όχι το χωριό στην πόλη» όπως εύστοχα ο Πρόεδρος του Φιλοπρόοδου Συλλόγου ανέφερε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην εκδήλωση.

ergatesathina-thumb-largeΗ λιτότητα ήταν και, δυστυχώς, παραμένει ακόμα αναπόφευκτη. Αλλά δεν μπορεί αυτή να είναι ο μεγάλος στόχος. Δεν αξίζει μια πολιτική που περιορίζει τις φιλοδοξίες της στην, έστω δίκαιη, κατανομή δεινών και βαρών. Στόχος και κριτήριο κάθε αξιόλογης πολιτικής είναι η ανάπτυξη, η αύξηση απασχόλησης, μισθών και εισοδημάτων, η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων.

Δυστυχώς, στη μακρά ιστορική διαδρομή της Ελλάδας, οι δυνάμεις του παρασιτισμού πάντα αποδείχνονταν ισχυρότερες από εκείνες της παραγωγής, της καινοτομίας, της παραγωγικότητας, που πετύχαιναν φωτεινά μεν, αλλά, κατά τεκμήριο, βραχείας διάρκειας διαλείμματα. Με συνέπεια (πέρα από τις κρίσεις κυκλικού χαρακτήρα αλλά και μέσα από αυτές) οι δομές της καθυστέρησης να διαιωνίζονται. Κι η ανάπτυξη, ελλείψει διαρθρωτικών αλλαγών, να παρεμποδίζεται.

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή, το επιβεβαιώνει. Πριν από 100 χρόνια, τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα έως το 1912, η ελληνική οικονομία είχε καταφέρει να απογειωθεί συγκριτικά με τις άλλες των ευρωπαϊκών και γειτονικών χωρών. Ολος ο κόσμος, τότε, μιλούσε για το «ελληνικό θαύμα». Ακολούθησε η γνωστή πολιτική αναγέννηση. Κι αμέσως μετά, η καταστροφή του 1922…

Στην περίοδο του μεσοπολέμου, στο πλαίσιο νέου υποδείγματος προστατευμένης ανάπτυξης, η βιομηχανική παραγωγή αυξανόταν με εντυπωσιακούς ρυθμούς 7-8% επί δύο 10ετίες, κι η χώρα βγήκε θεαματικά από την κρίση του 1929. Ακολούθησαν το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και ο μεγάλος διχασμός…

Μεταπολεμικά επιβλήθηκε ένα αυταρχικό μοντέλο μεγέθυνσης σε καθεστώς ξενοκρατίας (πάντα στην ξένη συνδρομή κατέφευγε το ιθαγενές κατεστημένο όταν τα εύρισκε δύσκολα, όντας ανίκανο να οργανώσει ευρύτερες συμφωνίες, συναινέσεις, και να διευθύνει μια νέα πορεία της πατρίδας μας…) με πυλώνες την απαγόρευση του συνδικαλισμού, τον αυταρχισμό των γνωστών «Παρθενώνων» και τη μαζική μετανάστευση…

Πέφτοντας πάνω στις κρίσεις του 1974 και του 1978, το γνωστό παραδοσιακό μοντέλο κατέληξε στις «προβληματικές» το 1979 και στην «αλλαγή με τσιφτετέλια» λίγο αργότερα. Μια νέα ευκαιρία δημιουργήθηκε στα μέσα της 10ετίας 1990. Κι αυτή, ωστόσο, παρά τα θετικά αποτελέσματα της προσπάθειας ένταξης στη Ευρωζώνη, άφησε άθικτα πελατειακό κράτος και παραδοσιακές παθογένειες όπως η διαπλοκή και η διαφθορά που παγίως συνοδεύουν ένα κλειστό κρατικοδίαιτο σύστημα. Εξαντλήθηκε εν πολλοίς σε έργα υποδομής και κατέληξε (με το φτηνό, λόγω ευρώ, χρήμα) στην «ελληνική φούσκα» με δανεικά. Η φούσκα έσπασε όταν οι αντοχές του συστήματος τσάκισαν με το ξέσπασμα της πρώτης κρίσης του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, τέλη της προηγούμενης 10ετίας.

Τα τελευταία χρόνια, η χώρα ανασαίνει όλο και πιο βαριά, καθώς τρέχει επιτόπου και γλείφει τις πληγές της.

Σήμερα, οι θεσμοί είναι εξουθενωμένοι, η διαπλοκή, το πολιτικό χρήμα, τα συμφέροντα της φοροδιαφυγής και της ανομίας είναι ισχυρά – λες, έμειναν άθικτα ή ενισχύθηκαν μέσα στην κρίση. Η οικονομία είναι εξασθενημένη, η παραγωγική δυναμικότητα συρρικνωμένη, η αποεπένδυση είναι σε ιστορικά υψηλό σημείο, τα διαρθρωτικά προβλήματα (π.χ. ασφαλιστικό) έφτασαν στα όρια παροξυσμού, η δημοσιονομική ισορροπία πόρρω απέχει από το να είναι διατηρήσιμη, τα πρωτογενή πλεονάσματα που είχαν τεθεί ως στόχοι δεν είναι επιτεύξιμα και ήδη τράπηκαν σε ελλείμματα, η εξωτερική ισορροπία της οικονομίας είναι εύθραυστη στο πρώτο φύσημα μιας έστω ασθενικής ανάκαμψης, η μεγάλη ανεργία είναι σταθερή βάση της εξαθλίωσης αλλά και της παραβίασης κάθε έννοιας δικαιωμάτων για μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Κι όμως, ο υπόλοιπος κόσμος προχωρά. Ούτε ευθύγραμμα ούτε όλος μαζί – γενιές και γενιές ματώνουν και χάνονται εξαιτίας της μιας ή της άλλης… «σταυροφορίας για τη δημοκρατία». Αλλά, στο μεγάλο μέρος του πλανήτη οι άνθρωποι σταθερά βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδό τους, εκατοντάδες εκατομμύρια βγαίνουν από τη φτώχεια, οι παραγωγικές δυνάμεις αναπτύσσονται αξιοποιώντας τις ανατρεπτικές ψηφιακές τεχνολογίες, τη μεγάλη επανάσταση της ρομποτικής και δη της τεχνητής νοημοσύνης και τις εφαρμογές τους. Από τους τρισδιάστατους εκτυπωτές που κατασκευάζουν κτίρια έως ανθρώπινα όργανα, μέχρι τα αυτοκίνητα χωρίς οδηγό που σε μια 10ετία θα μπαίνουν σε μαζική κυκλοφορία, μέχρι την επέλαση της ανανεώσιμης αποκεντρωμένης ηλεκτροπαραγωγής, που απειλεί με κατάρρευση παραδοσιακούς γίγαντες του κλάδου – ίσως, έτσι όπως το Instagram και τα κινητά έσυραν σε χρεοκοπία την Kodak των 5 ηπείρων και των 160.000 μισθωτών.

Εμείς, πνιγμένοι σε ένα κυνήγι αριθμών, εύκολα μπορούμε να χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Μπερδεμένοι ανάμεσα στα δέντρα, να χάνουμε τις διαστάσεις του δάσους. Και να κοπιάζουμε χωρίς αποτέλεσμα, τρέχοντας επί τόπου, και να εξαντλούμαστε (κοινώς, να βολοδέρνουμε…) χωρίς σταθερό προσανατολισμό, καθώς δεν έχουμε καταφέρει να συζητήσουμε και αποφασίσουμε πού πάμε, ποια μετά-την-κρίση-Ελλάδα θέλουμε. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Αλλά, αν δεν καταρτιστεί ένα ρεαλιστικό και πραγματικά φιλόδοξο εθνικό σχέδιο, δεν θα αλλάζει το μείζον. Θα χάνουμε χρόνο – όπως χάσαμε και το 2015. Και θα συνεχίζουμε να αποκλίνουμε από τον νέο γενναίο κόσμο που αναδύεται και προχωρά δίχως να κοιτά τη δική μας μελαγχολία…

του Κώστα Καλλίτση από την kathimerini.gr

Ο λαός

athina-dromosΌταν έγινε η πρώτη συγκέντρωση στο Σύνταγμα υπέρ του «όχι», το δελτίο ειδήσεων ενός βρετανικού καναλιού είχε ζωντανό ρεπορτάζ από το μπαλκόνι κάποιου ξενοδοχείου της πλατείας με φόντο την εικόνα του πλήθους.

Μετά την εισαγωγή και μερικές γενικές πληροφορίες, ο δημοσιογράφος συνομίλησε με στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, τη Βασιλική Κατριβάνου (αν δεν με απατά η μνήμη μου· αν με απατά, ζητώ συγγνώμη), στην οποία έθεσε και το εξής ερώτημα: Πώς θα περάσετε τις θέσεις σας όταν τα υπόλοιπα 18 κράτη της ευρωζώνης τις απορρίπτουν;

Η απάντηση -δεν θυμάμαι ακριβώς τις λέξεις, αλλά αποδίδω το νόημα- δόθηκε αμέσως, με σιγουριά, ωσάν να επρόκειτο για κάτι φυσιολογικό και γνωστό τοις πάσι:«Η κόντρα είναι με τις κυβερνήσεις και όχι με τους λαούς, οι οποίοι βρίσκονται στο πλευρό μας».

Ο ισχυρισμός αυτός οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα, είτε το ξέρουν και το θέλουν, είτε δεν το ξέρουν και δεν το θέλουν εκείνοι που τον διατυπώνουν.

Το πρώτο και εμφανέστερο είναι ότι σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης, πλην Ελλάδος, το σύστημα της κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχει καταρρεύσει εφόσον άλλα θέλει ο κυρίαρχος λαός και άλλα πράττουν εκείνοι που υποτίθεται ότι τον εκπροσωπούν.

Επιπλέον, οι λαοί στις εν λόγω 18 χώρες, παρά την πρόθεσή τους να συνδράμουν αγωνιστικά τις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν φαίνεται να ανησυχούν γι’ αυτήν την κατάφωρη διαστρέβλωση της βούλησής τους, άρα είναι ταυτοχρόνως και αγωνιστές και πρόβατα, ή απλώς δεν το έχουν αντιληφθεί, άρα είναι ηλίθιοι.

Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι υπάρχει μια διάσταση του προβλήματος, λιγότερο εμφανής, που αφορά την έννοια του λαού, όπως την αντιλαμβάνεται η Αριστερά. Η οποία μπορεί να έχει υποβαθμίσει τις παλιές «ορθόδοξες» ταξικές αναλύσεις, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ο λόγος της δεν καθορίζεται ενίοτε από έναν μαρξισμό (εγελιανής κοπής) που παραμένει ανομολόγητος.

Θέλω να πω ότι σύμφωνα με την «αστική» εκδοχή της δημοκρατίας, η βούληση του λαού καταγράφεται στις εκλογές όπου, με βάση την αρχή ότι κάθε άτομο έχει μία ψήφο ισόβαρη με όλες τις άλλες, επικρατεί η πολιτική που επιλέγει η πλειοψηφία.

Σύμφωνα όμως με τη μαρξιστική/εγελιανή θεωρία, ο λαός, δηλαδή η εργατική τάξη, επειδή ενσαρκώνει τη λογική που υποτίθεται ότι διέπει την ιστορική αναγκαιότητα, γίνεται πιο «πραγματικός» (Εγελος) ή επαναστατικός (Μαρξ) στο μέτρο που συνειδητοποιεί την αποστολή του. Συνεπώς, ο λαός είναι εκείνο το κομμάτι του εκλογικού σώματος που ψηφίζει την Αριστερά.

Φυσικά, ακόμα κι αν όλα αυτά ισχύουν, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ περί λαού καθορίστηκε από άλλες, λιγότερο θεωρητικές αναζητήσεις και πιο πρακτικές σκοπιμότητες.

Κατ’ αρχάς, η διαπίστωση/πρόβλεψη ότι οι λαοί της Ευρώπης συμπαρίστανται στον αγώνα της ελληνικής Αριστεράς αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αρχική παραδοχή, πάνω στην οποία χτίστηκε η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Εννοώ το περιβόητο: «Δεν μπορεί, στο τέλος θα κάνουν πίσω».

Επιπλέον, κι αυτό θα αποδειχθεί πολύ πιο σημαντικό, έχει να κάνει με τον δικανικό, πολιτικό λόγο -και δεν εννοώ μόνο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά όλων των κομμάτων- ο οποίος παραπέμπει στη λεγόμενη «επιτελεστική» λειτουργία της γλώσσας, που σημαίνει ότι στην πολιτική παρουσιάζουμε ως τετελεσμένο γεγονός αυτό που θα πρέπει ή θα θέλαμε να συμβεί.

Σύνηθες το φαινόμενο. Ας πούμε ότι στο Παρίσι γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση υπέρ της Ελλάδας.

Την άλλη μέρα οι εφημερίδες της Αριστεράς θα βγουν με πηχυαίο τίτλο «Οι Γάλλοι στο πλευρό μας», μολονότι όλοι γνωρίζουμε ότι κάποιοι Γάλλοι υποστηρίζουν την πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να αντισταθεί στην πολιτική της λιτότητας, ενώ κάποιοι άλλοι, και μάλιστα οι περισσότεροι σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, πιστεύουν ότι οι εταίροι μας θα πρέπει να επιμείνουν στη σκληρή πολιτική τους.

Ετσι εξηγείται η επιλεκτική ανάγνωση ενός εκλογικού αποτελέσματος, με κριτήριο το αν μας συμφέρει κομματικά να το επικαλεστούμε ως αποστομωτικό επιχείρημα κατά των αντιπάλων μας ή να το αγνοήσουμε.

Για να μιλήσουμε με παραδείγματα, η Αριστερή Πλατφόρμα διατυμπανίζει συνεχώς το μεγαλειώδες 62% του «όχι» στο δημοψήφισμα, ξεχνώντας τα εξής δύο πράγματα:

•Πρώτον, ότι πριν από τις κάλπες η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως το αποτέλεσμα όχι μόνο δεν αφορούσε το αν θα παραμείνουμε στο ευρώ, αλλά αντίθετα θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης, ενθαρρύνοντας έτσι τον λαό να αποδοκιμάσει τις προτάσεις των δανειστών, επειδή ταυτόχρονα τον διαβεβαίωνε ότι δεν διατρέχει τον παραμικρό κίνδυνο. Κάτι που όπως αποδείχθηκε ήταν μέγα λάθος ή μέγα ψέμα.

•Και δεύτερον, ότι με την ίδια λογική της λαϊκής βούλησης που καταδικάζει τελεσίδικα όποιον ηττάται, η Αριστερά θα όφειλε να είχε κλείσει το μαγαζί όταν επί δεκαετίες τα δύο μεγάλα κόμματα εξασφάλιζαν γύρω στο 80% των ψήφων, ενώ εμείς ξενυχτούσαμε για να δούμε αν ο Συνασπισμός θα μπει στη Βουλή.

Τελειώνω με κάτι ολίγον άσχετο: ολοένα και περισσότεροι υπ’ ατμόν διαφωνούντες δηλώνουν ότι ντρέπονται επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τήρησε τις προεκλογικές υποσχέσεις που έδωσε.

Υπάρχει κανείς που να ντρέπεται επειδή τις έδωσε, τέτοιες που ήταν;

Συντάκτης: Γιώργος Γιαννουλόπουλος, http://www.efsyn.gr/arthro/o-laos