Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

b221b486bfa5e70a3ef7b7059063a568_LΗ μεγάλη βιομηχανία είναι η υλική βάση της σύγχρονης πολιτισμένης ζωής. Αυτή είναι που παράγει τους τεράστιους όγκους προϊόντων για κάθε μορφή κατανάλωσης. Το πιο βασικό χαρακτηριστικό της βιομηχανίας σε σχέση με κάθε άλλο τομέα της οικονομίας είναι ότι κινητοποιεί πολύ μεγαλύτερες σε όγκο παραγωγικές δυνάμεις από τις ήδη πελώριες που άμεσα κινεί η ίδια. Αυτή η έμμεση επίδραση της βιομηχανίας απλώνεται στη συνέχεια και σε όλη την οικονομία.

Έτσι ένα μεγάλο μέρος των πρώτων υλών της βιομηχανίας απορροφούν ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής παραγωγής και κινούν ένα μεγάλο μέρος του χοντρεμπόριου. Οι μισθοί του βιομηχανικού προλεταριάτου αλλά και τα καταναλωνόμενα από τους ίδιους τους βιομηχανικούς καπιταλιστές διανεμόμενα κέρδη απορροφούν ένα ακόμα μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής παραγωγής, αλλά κινούν και ένα μεγάλο μέρος του λιανικού εμπορίου και των υπηρεσιών. Ακόμα το μέρος εκείνο των μικτών βιομηχανικών κερδών που μετατρέπεται σε φόρους καθώς και η φορολογία των μισθών των εργαζομένων και των υπαλλήλων της βιομηχανίας πληρώνει ένα μεγάλο μέρος των υπαλληλικών μισθών που επίσης πηγαίνουν στην κατανάλωση.

Με αυτούς τους τρόπους η βιομηχανική παραγωγή διαχέεται σε όλους τους παραγωγικούς κλάδους και σε όλη την κοινωνία με έναν τρόπο που κανένας άλλος τομέας της κοινωνικής παραγωγής δεν το κάνει. Αυτό συμβαίνει γιατί η βιομηχανία λόγω της τεράστιας παραγωγικότητάς της παράγει το μεγαλύτερο μέρος του υλικού πλούτου της χώρας ακόμα και αν το ονομαστικό ποσοστό της στο ΑΕΠ είναι μειοψηφικό, ιδιαίτερα στη χώρα μας. Στις αποφάσεις της η ΕΕ ονομάζει τη βιομηχαία «κινητήρα της οικονομίας», και έχει βάλει σαν στόχο της να αυξήσει την ισχύ της από το μέσο ποσοστό 17% του ΑΕΠ το 2016 στο 20% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Με αυτό το ποσοστό σκοπεύει η ΕΕ να πλησιάσει το 21% του 1995.

Γι’ αυτούς τους λόγους η βιομηχανία, είναι κεντρικός στόχος του σαμποτάζ της οικονομίας που διεξάγουν εδώ και δεκαετίες οι ρωσόδουλοι για να καταστρέφουν τη χώρα και ανήμπορη να αντιδράσει να την προσδένουν στο άρμα του ρωσοκινέζου νεοαποικιακού νεοχιτλερικού κεφάλαιου.

Ο αντίκτυπος της μεταποίησης στην οικονομία το 2014 μετριέται στην πολύ σημαντική μελέτη του ΙΟΒΕ «Ο τομέας μεταποίηση στην Ελλάδα τάσεις και προοπτικές έκδοση 2017». Η μεταποίηση είναι ο κύριος όγκος της βιομηχανίας. Δεν περιλαμβάνει δηλαδή η μεταποίηση τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας, του νερού, του φυσικού αερίου, των κατασκευών και γενικά τους κλάδους που δεν μετασχηματίζουν σε προιόν την ύλη.

«Το 31,3% της απασχόλησης στην Ελλάδα οφείλεται στην μεταποίηση (1,24 εκατομμύρια απασχολούμενοι)

Για κάθε θέση εργασίας στην μεταποίηση δημιουργούνται συνολικά στην οικονομία 3,5 θέσεις

Για κάθε €1 εκατομμύριο κύκλου εργασιών της μεταποίησης, στην απασχόληση της Ελλάδας προστίθενται συνολικά 22 θέσεις εργασίας.

Το 31% του ελληνικού ΑΕΠ οφείλεται στην μεταποίηση (€55 δισεκατομμύρια) Για κάθε €1 Προστιθέμενης Αξίας της μεταποίησης, στο ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας προστίθενται συνολικά €3,1.

(Η ακαθάριστη προστιθέμενη αξία είναι ίση με: ΑΠΑ= μισθοί + εισφορές + φόροι + μερίσματα και κέρδη + αποσβέσεις. Η καθαρή προστιθέμενη αξία ή Προστιθέμενη Αξία ΠΑ του πίνακα είναι η ακαθάριστη μείον τις αποσβέσεις).

Το συνολικό κοινωνικό προϊόν της μεταποίησης (μισθοί, φόροι, εισφορές, σχηματισμός παγίου κεφαλαίου) υπερβαίνει τα €31,6 δισεκατομμύρια

Η μεταποίηση προσφέρει 37,4% υψηλότερους μισθούς από ότι οι υπόλοιποι τομείς της οικονομίας κατά μέσον όρο».

 

Η βιομηχανία ως κινητήρας της οικονομίας

Από την ίδια μελέτη του ΙΟΒΕ πήραμε τον παρακάτω πίνακα που δείχνει τα οικονομικά αποτελέσματα και την επίδραση της μεταποίησης σε όλη την οικονομία το έτος 2014. Η άμεση επιδραση της μεταποίησης στην οικονομία είναι το ίδιο το προιόν της. Η έμμεση επίδραση είναι αυτή που προκαλεί στους προμηθευτές της σε υλικά και υπηρεσίες. Η προκαλούμενη είναι η επίδραση σε όλη την οικονομία από την κατανάλωση που προέρχεται από τους μισθούς στις βιομηχανικές επιχειρήσεις και τους μισθούς των εργαζομένων στις επιχειρήσεις των προμηθευτών.

p34

Η ακαθάριστη αξία της μεταποίησης το 2014 ήταν 58,536 δις. Για να παράξει όμως αυτό το προϊόν χρησιμοποίησε πρώτες ύλες όπως ηλεκτρική ενέργεια, νερό, ορυκτά, γεωργικά προϊόντα, αλλά και κάθε είδους υλικά εισαγόμενα ή όχι. Επίσης κατανάλωσε τις υπηρεσίες λογιστών, δικηγόρων, διαχειριστών ακινήτων, τηλεπικοινωνίες, κρατικές διοικητικές υπηρεσίες κλπ. Πούλησε το προϊόν της, με την συμμετοχή των μεταφορών, στο χοντρικό και στο λιανικό εμπόριο. Η μελέτη βρήκε ότι η μεταποίηση δημιούργησε έμμεσα στους προμηθευτές της-άμεσους συνεργάτες της- ένα κύκλο εργασιών σε υλικά και υπηρεσίες με ακαθάριστη αξία 23,086 δις.

Αυτή η έμμεση επίδραση της μεταποίησης απλώθηκε στη συνέχεια και σε όλη την οικονομία με την αύξηση της κατανάλωσης από τον όγκο των μισθών του βιομηχανικού προλεταριάτου αλλά και των εργαζομένων στην τροφοδοσίας της σε υλικά και υπηρεσίες. Αυτή η προκαλούμενη οικονομική δραστηριότητα έδωσε το 2014 29,493 δις ακαθάριστη αξία. Σύνολο ακαθάριστης αξίας 58,536+23,086+29,493 = 111,116 δις.

Τα 58,536 δις ακαθάριστη αξία από την μεταποίηση συνοδεύτηκαν υποχρεωτικά από επαγόμενη αξία στην υπόλοιπη οικονομία 23,086+29,493 = 52,58 δις.

Σχέση επαγόμενης ακαθάριστης αξίας / άμεσα παραγόμενη = 52,58/58,536 = 0,898.

Η Προστιθέμενη Αξία της μεταποίησης το 2014 ήταν 15,699 δις, η έμμεση 13,520 δις και η προκαλούμενη 19,488 δις, σύνολο 48,706 δις.

Σχέση επαγόμενης ΠΑ / άμεσα παραγόμενη = 33/15,699 = 2,1. Κάθε ένα ευρώ προστιθέμενης αξίας από την μεταποίηση δημιουργεί 2,1 ευρώ ΠΑ στην υπόλοιπη οικονομία.

Γενικά η ΠΑ συμβάλλει περίπου κατά 90 % στο ΑΕΠ. Η άμεση ΠΑ της μεταποίησης αύξησε το ΑΕΠ κατά 17,704 δις και με την επίδραση της σε όλη την οικονομία κατά 55,058 δις.

Σχέση συνολικά δημιουργούμενου ΑΕΠ / άμεσα παραγόμενο = 55,058/17,704 = 3,1.

Σε ότι αφορά την απασχόληση η μεταποίηση απασχόλησε άμεσα το 2014 356.224 άτομα, έμμεσα 465.469 και προκάλεσε και στην υπόλοιπη οικονομία 416.692 θέσεις εργασίας, σύνολο 1.238.385

Σχέση συνολικά επαγόμενης απασχόλησης / άμεση = 2,47

Μία θέση εργασίας στην μεταποίηση δημιουργεί 2,47 θέσεις εργασίας στην υπόλοιπη οικονομία.

Ο άμεσος όγκος των μισθών το 2014 ήταν 5,079 δις, ο έμμεσος 3.997 δις και η μεταποίηση προκάλεσε μισθούς 3.553 δις σύνολο 12.628 δις.

Σχέση συνολικού όγκου επαγόμενων μισθών / όγκος άμεσων = 1,48

Σχέση συνολικού όγκου επαγόμενων φόρων / όγκος άμεσων = 2,43

Σχέση συνολικού όγκου εισφορών / όγκος άμεσων = 3

Η μελέτη έχει μετρήσει, για μερικούς μόνο κλάδους, την έμμεση και την συνολική πολλαπλασιαστική επίδραση της μεταποίησης. Αυτή φαίνεται στο παρακάτω γράφημα.

d31

Τα αποτελέσματα του σαμποταρίσματος της ελληνικής μεταποίησης σε όλη την οικονομία σε σχέση με υπόλοιπη ΕΕ

Το παρακάτω γράφημα, από την ίδια μελέτη του ΙΟΒΕ, δείχνει την Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία (ΑΠΑ) της μεταποίησης ως % ποσοστό του ΑΕΠ στην ΕΕ και στην Ελλάδα. Οι τιμές είναι σταθερές του 2010. Το ποσοστό της ΑΠΑ στην ΕΕ την περίοδο 1995-2016 παρουσιάζει διακυμάνσεις με σημαντικά αποτελέσματα στην οικονομία. Η ΑΠΑ όμως της σαμποταρισμένης και καθυστερημένης μεταποίησης της Ελλάδας σε σχέση με την ευρωπαϊκή, παρουσιάζει μια τεράστια κατά μέσο όρο μείωση σε σχέση με την ΑΠΑ της ΕΕ όχι μόνο από το 1995 αλλά και από το 1985. Η μείωση της περιόδου 1985-1995 δεν φαίνεται στο γράφημα. Πρόκειται για ένα μόνιμο και επομένως ιστορικού χαρακτήρα συνεχώς διευρυνόμενο παραγωγικό κενό σε σχέση με τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας σαν μιας χώρας ευρωπαϊκής. Η μονιμότητα του φαινομένου οφείλεται ακριβώς στο παρατεταμένο επί δεκαετίες, ιδιαίτερα μετά την άνοδο του Α. Παπανδρέου, σαμποτάζ της παραγωγής από τις κυβερνήσεις των ρωσόδουλων ηγεσιών. Αυτή η μείωση αποτυπώνει και την πορεία της χώρα προς τη χρεοκοπία που άρχισε ουσιαστικά από το 1985. Το 2016 η ΑΠΑ της μέσης μεταποίησης της ΕΕ είναι περίπου διπλάσια ως ποσοστό από αυτό της Ελλάδας.

d1

Τι αντίκτυπο έχει αυτό το πελώριο βιομηχανικό παραγωγικό κενό στην οικονομία, στη ζωή του έθνους και του βιομηχανικού προλεταριάτου που πάνω του αρθρώνεται όλη η οικονομική ζωή;

Με συμμετοχή της ΠΑ της μεταποίησης στο ΑΕΠ του 2014 κατά 8,6%, οι 356.224 θέσεις εργασίας στην μεταποίηση δημιουργούσαν σε όλη την οικονομία 1.238.385 θέσεις εργασίας. Με συμμετοχή της μεταποίησης στο ΑΕΠ στα επίπεδα του 1985 ποια θα ήταν τα αποτελέσματα σε όλη την οικονομία; Και στα επίπεδα του 1995, που είναι και ο στρατηγικός στόχος της ΕΕ μέχρι το 2020, πια θα ήταν τα συνολικά οικονομικά αποτελέσματα;

Η μελέτη του ΙΟΒΕ απαντά στο δεύτερο ερώτημα. Μέτρησε τα αποτελέσματα ενός ισχυρού θετικού οικονομικού σοκ «που θα τόνωνε την δραστηριότητα της μεταποίησης, έτσι ώστε η προστιθέμενη αξία της ως ποσοστό του ΑΕΠ να επανέλθει στα επίπεδα του 1995 (από 8,6% του ΑΕΠ το 2014 σε 11,4% του ΑΕΠ)». Αυτή η αύξηση κατά 2,8% του ΑΕΠ, αντιστοιχεί σε αύξηση της ακαθάριστης αξίας της μεταποίησης, κατά €13,8 δις ή σε αυξημένη ακαθάριστη παραγωγή του 2014 κατά 23,57%. Τα αποτελέσματα παρουσιάζονται στον παρακάτω πίνακα.

p37

Η απασχόληση σε όλη την οικονομία θα αυξάνονταν κατά 504.122 θέσεις εργασίας!!!. Επομένως η επίσημη ανεργία, θα μειώνονταν λίγο κάτω από το μισό. Ο αριθμός των ανέργων που πεινούν, που βρίσκονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία με εισοδήματα κάτω από 160-165 ευρώ το μήνα, θα μειώνονταν δραστικά. Ο όγκος των μισθών σε όλη την οικονομία θα αύξανε κατά 5,582 δις. Οι αμοιβές εξαρτημένης εργασίας το 2014 ήταν 58,363 δις (ΕΛΣΤΑΤ). Οπότε όλοι οι μισθοί θα αυξάνονταν κατά μέσο κατά 9,5%. Η απασχόληση στην μεταποίηση θα αύξανε κατά 154.265 θέσεις εργασίας και το βιομηχανικό προλεταριάτο θα συνέρχονταν σχετικά από την αποψίλωση των τελευταίων χρόνων. Μόνο την περίοδο 2007-2013 χάθηκαν στην μεταποίηση 224.200 θέσεις εργασίας, δηλαδή το 40% του συνόλου. Το ΑΕΠ θα αυξάνονταν το 2014 κατά 22,691 δις που αντιστοιχεί σε αύξηση κατά 12,75% οπότε η πιστοληπτική ικανότητα του κράτους θα είχε αποκατασταθεί. Ταυτόχρονα το κράτος θα εισέπραττε 4, 628 δις από φόρους και εισφορές μειώνοντας αποφασιστικά τα ελλείμματά του και δεν θα σκότωνε όπως τώρα τους μικρομεσαίους παραγωγούς με την υπερφορολόγηση.

 

Οι διακομματικές οικονομικές πολιτικές είναι ένα κοινό πρόγραμμα για το σαμποτάρισμα της παραγωγής

Η κάθε ξεχωριστή βιομηχανική επιχείρηση ελάχιστα ενδιαφέρεται φυσικά στον καπιταλισμό για τις ευρύτερες επιδράσεις της βιομηχανίας στην οικονομική και στην κοινωνική ζωή της χώρας στην οποία παράγει. Τη βιομηχανία σαν σύνολο την κρατάει στο ύψος του ειδικού της ρόλου, ως κινητήρα της οικονομίας, η κάθε φορά κυβέρνηση. Αυτή στις περισσότερες σύγχρονες ανεπτυγμένες και γι αυτό σε μεγάλο βαθμό πολιτικά ανεξάρτητες χώρες αποτελεί τον πολιτικό εκπρόσωπο του κεφάλαιου ή αλλιώς το συλλογικό καπιταλιστή της χώρας. Αυτός, σαν κυβέρνηση και σαν κράτος ξέρει ότι ο υλικός άξονας που κρατάει τη χώρα όρθια και σχετικά ασφαλή οικονομικά τα συλλογικά συμφέροντα του κεφαλαίου, όσο ισχυρές και αν είναι οι χρηματιστικές, εμπορικές, τουριστικές κλπ υπηρεσίες, είναι το βιομηχανικό κεφάλαιο..

Αντίθετα στην Ελλάδα μετά τα 1985 η πολιτική των κυβερνήσεων των Α. Παπανδρέου, Σημίτη, Καραμανλή του ανηψιού, Γ. Παπανδρέου, Σαμαρά και Τσίπρα είναι να καταστρέφουν συστηματικά τη βιομηχανία, κυρίως το ντόπιο κεφάλαιο, αλλά και το δυτικό που είναι τα εχθρικά κεφάλαια για το ρωσοκινεζικό άξονα τον οποίο οι χρεοκόποι επί δεκαετίες για λογαριασμό αποκλειστικά της Ρωσίας υπηρετούν. Στην προσπάθειά τους να τσακίσουν κάθε μη ρωσοκινέζικο κεφάλαιο οι σιχαμεροί αυτοί συντηρούν και δυναμώνουν τη χρεοκοπία. Έτσι από τη μια βυθίζουν το προλεταριάτο και τους φτωχούς εργαζόμενους, αλλά και μεγάλο μέρος των μεσοστρωμάτων στην ανεργία και στην πείνα και από την άλλη ρίχνουν την ευθύνη αυτής της τραγωδίας στους δανειστές, δηλαδή στην ΕΕ. Έτσι εξαρτούν ευκολότερα τη χώρα από το ρωσοκινέζικο άξονα, δείχνοντας την ΕΕ, ιδιαίτερα το οικονομικό της κέντρο τη Γερμανία, σαν τον κύριο εχθρό της χώρας και το ρωσοκινεζικό άξονα που προκάλεσε την καταστροφή της και τη μετατρέπει σε αποικία της σαν το σωτήρα της. Σε αυτό το δόλιο παιχνίδι κατά της ΕΕ και έμμεσα ή άμεσα υπέρ των ρωσοκινέζων φασιστών πρωταγωνιστεί το ρώσικο τετρακέφαλο κόμμα, δηλαδή η άλλοτε ανοιχτή, άλλοτε πιο καλυμμένη φαιο-«κόκκινη» στρατηγική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ψευτοΚΚΕ-«Χρυσή Αυγή».

Βεβαίως αυτή η στρατηγική συμμαχία δεν θα μπορούσε να κινείται τόσο απρόσκοπτα αν δεν στήριζαν την σαμποταριστική και ρωσόδουλη πολιτική της τα στενά ηγετικά επιτελεία των στην κύρια πλευρά φιλοευρωπαϊκών στη βάση τους κομμάτων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ (που άλλαξε το όνομά του για να συμμαχήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ), Ποτάμι και Ένωση Κεντρώων.

Γι’ αυτό όταν οι κομματικές ηγεσίες μιλάνε στα κανάλια για την έξοδο από τη χρεοκοπία, λένε τα ίδια ψέματα. Διαβεβαιώνουν ότι μπορούν να ισοφαρίσουν τα έξοδα με τα έσοδα, να σταματήσουν τη συσσώρευση του χρέους, να αυξήσουν το ΑΕΠ και να βγάλουν τη χώρα από τη χρεοκοπία. Το μικρό σεντόνι όμως με το οποίο σκεπάζουν τη γύμνια τους δεν φτάνει και έτσι είτε φαίνονται τα πόδια τους, είτε το κεφάλι τους. Όταν το πράγμα ξεφεύγει από την επιφάνεια της οικονομίας, από τις χρηματικές ροές, τη λογιστική δηλαδή, και πάει στην ουσία, ότι το χρήμα που «παράγεται» δεν φτάνει, ότι δηλαδή η παραγόμενη αξία από την παραγωγή είναι μικρότερη από τις υποχρεώσεις και από τα έξοδα για ένα σχετικά ευρωπαϊκό επίπεδο ζωής για τις μάζες, τότε ξεφεύγουν με δυο λέξεις, τις κούφιες λέξεις «επενδύσεις» και «ανάπτυξη», και αυτό αρκεί για τους δημοσιογράφους και τα τηλεοπτικά πάνελ. Ο καθένας μπορεί να δει ότι τα οικονομικά προγράμματα των σαμποταριστών είναι εκθέσεις ιδεών, χωρίς καμιά σύνδεση με την πραγματικότητα της οικονομίας, δηλαδή χωρίς καμιά σχέση με το συνειδητό, παρατεταμένο, πολιτικό βιομηχανικό σαμποτάζ και επομένως χωρίς καμιά απολύτως ουσία.

 

ΑΣΥΛΛΗΠΤΑ ΜΑΚΡΥΣ Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΎ ΣΑΜΠΟΤΆΖ

Ο κατάλογος των εγκλημάτων των σαμποταριστών δεν έχει τέλος. Τα συρτάρια των υπουργείων είναι γεμάτα από ακυρωμένες επενδύσεις εκατοντάδων δις που είναι και οι αποδείξεις ταυτόχρονα του οργανωμένου και παρατεταμένου επί δεκαετίες σαμποταρίσματος κάθε επένδυσης από τις κυβερνήσεις.

Σαν παράδειγμα: οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν το 2016 δημιούργησαν 111 νέες θέσεις εργασίας (!!!) στους κλάδους των χρηματοοικονομικών, των μεταφορών και επικοινωνιών. Ουσιαστικά επρόκειτο περί εξαγοράς εταιρειών. To 2012 εκδήλωσε ενδιαφέρον για την Ελλάδα η τεχνολογικά παγκόσμια πρωτοπόρα αυτοκινητοβιομηχανία Tesla για μια επένδυση 5 δις (!) και οι σαμποταριστές το έκρυβαν ότι την έδιωξαν ώσπου το ανακοίνωσε η ίδια η εταιρεία. Οι επενδύσεις στη γεωργία το 2015 ήταν μόνο 74 εκατ (!!!) (ΕΛΣΤΑΤ).

Ο μέσος όρος των γεωργικών επενδύσεων την περίοδο 2009-2015 ήταν 98,71 εκατ όταν ο όγκος της γεωργικής παραγωγής σε τιμές παραγωγού το 2015 ήταν 10,33 δις. Αυτό σημαίνει ουσιαστικό πάγωμα των γεωργικών επενδύσεων επί 6 ολόκληρα χρόνια!

Με ανακοίνωσή της η Κομισιόν το 2016 εκτιμούσε ότι χάθηκαν για την οικονομία 2,9 δις μέχρι το 2015, από τις 35 μεγάλες μεταποιητικές βιομηχανίες, με πάνω από 250 εργαζόμενους η καθεμιά, που έκλεισαν από το 2008 μέχρι το 2015. Και αυτές οι 35 αποτελούν το 25% από το σύνολο των 141 μεγάλων βιομηχανιών . Τα αίτια για την Κομισιόν είναι η υψηλή τιμή του βιομηχανικού ρεύματος και η υψηλή φορολογία που εκμηδενίζουν την ανταγωνιστικότητα των βιομηχανιών. Έτσι εξοντώθηκε όλη η ενεργοβόρα βιομηχανία: χάλυβας, γυαλί, χαρτοβιομηχανία, τσιμεντοβιομηχανία υπέστησαν καταστροφή κλπ με πάνω από 30% κόστος ηλεκτρικής ενέργειας σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους. Στις ενεργοβόρες βιομηχανίες που λειτουργούσαν στη μεσαία τάση της ΔΕΗ το κόστος ήταν 100% μεγαλύτερο από των ανταγωνιστών. Μιλάμε για τιμή ρεύματος με εξασφαλισμένο το θάνατο των επιχειρήσεων. Κι όμως ολόκληρο το αναπτυξιακό πρόγραμμα της ΔΕΗ ακυρώθηκε. Οι επενδύσεις στα μικρά υδροηλεκτρικά απαγορεύτηκαν στην πράξη. Οι διασυνδέσεις των νησιών σαμποταρίστηκαν με αποτέλεσμα την επιβάρυνση όλων των λογαριασμών της ΔΕΗ με ποσό 700-800 εκατομμυρίων ετησίως για να πριμοδοτείται το υψηλό κόστος ηλεκτροπαραγωγής στα εργοστάσια πετρελαίου στα νησιά, τα τελευταία που απέμειναν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο το επιπλέον κόστος της Κρήτης είναι στα 500 εκατ.

Εδώ και δύο χρόνια η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει το πλάνο επαναλειτουργίας 170 εργοστασίων που έκλεισαν και μέχρι σήμερα δεν έχει λειτουργήσει κανένα! Σαμποτάρουν την επένδυση στην Ακαδημία Πλάτωνος 300 εκατ ευρώ, κλείνουν ουσιαστικά την εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική, εμποδίζουν την επένδυση στο Αφάντου της Ρόδου, την πελώρια επένδυση των 8 δις στο αεροδρόμιο του Ελληνικού που μπορεί να δώσει 70.000 θέσεις εργασίας, την ευρωπαϊκή επένδυση του Atalanti Hills που μπορεί να φτάσει, μέσα σε 15 χρόνια, το 1,5 δις με 8000 θέσεις εργασίας. Την επένδυση των 1,2 δις στη Μονή Τοπλού με τοπικό ΑΕΠ 150 εκατ την καθυστερούν εδώ και 20 χρόνια. Την κατέβασαν από τα 1,2 δις στα 267 εκατ και την ένταξαν στο πρόγραμμα στρατηγικών επενδύσεων αλλά δεν έχει σχηματιστεί «ακόμα» με κρατική ευθύνη ο προς έγκριση φάκελος. Δεκάδες άλλες ξενοδοχειακές επενδύσεις σαμποτάρονται σε σημείο να διαπιστωθεί από τη μελέτη της τράπεζας Πειραιώς ότι λείπουν τελικά 5 δις επενδύσεων αυτού του είδους για να ικανοποιηθεί η ζήτηση.

Τα υδροπλάνα τα σαμποτάρουν διαδοχικά όλες οι κυβερνήσεις. Έδιωξαν πριν λίγο καιρό τις ιχθυοκαλλιέργειες στη Σητεία, επένδυση 50 εκατ. ευρώ. Εδώ και χρόνια απαγορεύουν πρακτικά την τουριστική κατοικία. Άνοιξαν σχετικά την κρουαζιέρα όταν βεβαιώθηκαν ότι είναι αδύνατον να τροφοδοτηθούν τα πλοία με κάθε είδους προμήθειες από όπου και προέρχεται το βασικό έσοδο για την εθνική οικονομία. Η αδυναμία τροφοδοσίας οφείλεται στο ότι απαγόρευσαν κάθε αντίστοιχη επένδυση στα λιμάνια υποδοχής, αρνήθηκαν τις επενδύσεις σε όλες τις ξένες εταιρείες κρουαζιέρας που το ζήτησαν, και έδιωξαν έτσι κάθε επενδυτή με το ΠΑΜΕ στις μπουκαπόρτες.

Σαμποτάρουν την εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου καθώς και κάθε άλλη εξόρυξη, όπως το ζεόλιθο όπου ματαίωσαν επένδυση 40 εκ ευρώ. Ο Σημίτης διέλυσε την πετρελαϊκή έρευνα με το επιχείρημα τάχα ότι δεν υπάρχουν υδρογονάνθρακες, όταν όλοι ήξεραν ότι υπάρχουν, και μετά τις επεμβάσεις ειδικών (πχ καθηγητής Φώσκολος) αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι υπάρχουν υδρογονάνθρακες μόλις το 2010 ( μπορούν να υπάρχουν έσοδα 4 δις διαπίστωσε όψιμα ο σαμποταριστής υφυπουργός Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ) χωρίς φυσικά να προωθούν μέχρι σήμερα ουσιαστικά την εξόρυξη.

Όλες οι στρατηγικές επενδύσεις έχουν σαμποταριστεί εδώ και χρόνια. Ο Αχελώος για το πότισμα όλης της Θεσσαλίας και την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, κατέληξε σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ θαμμένα σε τσιμέντα. Χωροταξικός νόμος δεν υπάρχει και καμιά επιχείρηση δεν μπορεί να αγοράσει γη γνωρίζοντας με σιγουριά ότι θα της δοθεί η άδεια για εγκατάσταση των δραστηριοτήτων της.

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Γι’ αυτό αν δεν επικεντρωθεί η πολιτική μάχη στο ότι σαμποτάρονται όλες σχεδόν οι επενδύσεις σε όλους τους τομείς της οικονομίας, η χώρα θα βυθίζεται παραπέρα στον εφιάλτη της χρεοκοπίας της ανεργίας και της πείνας και ο λαός παραπλανημένος από τους ρωσόδουλους και κινεζόφιλους σαμποταριστές θα τα βάζει με την Ευρώπη στήνοντας έτσι την ίδια του την αγχόνη.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Advertisements

Αναρτήθηκε στο ιστολόγιο «Φιλολαϊκό» ένα «άρθρο» με τίτλο «Αριστερισμός. Μέρος 3ο. Οι μικροί (και θαυματουργοί)».

Στο άρθρο αυτό υποτίθεται ότι γίνεται μια κριτική στις  πολιτικές  οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Στο μέρος που αφορά την ΟΑΚΚΕ,  ο κνίτης «Λαϊκό στρώμα», ξεπέρασε κάθε όριο γιατί εξαπέλυσε ένα λίβελο εναντίον της με διαστρεβλώσεις και ψέματα που ο χαρακτηρισμός «πολιτική αλητεία» δεν είναι αρκετός.
Ένας φίλος ΟΑΚΚιτης μπήκε στο κόπο να απαντήσει σ’ αυτό το λιβελογράφημα για τα σημεία που αφορούν στην ΟΑΚΚΕ.

Δημοσιεύουμε παρακάτω την απάντηση η οποία περιέχει σε link και το άρθρο από το ιστολόγιο «Φιλολαϊκό».

 

AΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΑΚΚίτη

ΤΗ ΛΑΣΠΗ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ «ΦΙΛΟΛΑΙΚΟ» ΤΟΥ ΚΝΙΤΗ «ΛΑΙΚΟ ΣΤΡΩΜΑ»

Ο «πλατιάς απεύθυνσης» κνίτης Λαϊκό Στρώμα άργησε, αλλά χτύπησε. Προετοίμαζε το κοινό του επί έξι ολόκληρα χρόνια για το 3ο μέρος της «ελεγείας» του για τους «αριστεριστές» http://filolaiko.blogspot.gr/2017/09/3.html  αλλά πια δεν μπορούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό, γιατί από το 2011 μέχρι σήμερα, η πραγματικότητα επιβεβαίωσε σκανδαλωδώς τις αναλύσεις της «γελοίας» κατά τον ίδιο ΟΑΚΚΕ, ενώ κατέστησε εντελώς γελοίες τις αναλύσεις του ίδιου και του ψευτοΚΚΕ. Και ο ίδιος άλλωστε παραδέχεται ότι ο λόγος που καθυστέρησε τόσο είναι η αμηχανία του απέναντι στην ΟΑΚΚΕ. Γιατί, ω του θαύματος, από τότε μέχρι σήμερα δεν πρόκυψε κανένας αμερικανόφιλος πρόεδρος στη Ρωσία, αλλά ένας εντελώς ρωσόφιλος πρόεδρος στην Αμερική.

Αυτό το χτύπημα, που θα έκανε και τον πιο αναίσθητο ιπποπόταμο να ανακινηθεί μέσα στο βούρκο, κάνει πως δεν το βλέπει το «Λαϊκό Στρώμα». Και νομίζει ότι η εποχή είναι ίδια και πως με το πόνημά του θα συνεχίσουν να χαχανίζουν όπως παλιά οι κνίτες και ναρίτες φίλοι του, που του «ζητούσαν», όπως λέει, την γραπτή επίθεση στην ΟΑΚΚΕ. Η φάση όμως, δυστυχώς για τον κνίτη μας, έχει αλλάξει…

Σε γενικές γραμμές αυτό που κάνει ο κνίτης είναι να περιγελάει όλες αυτές τις οργανώσεις και τα ρεύματα για το μικρό τους όγκο, για τις διασπάσεις και τις αποτυχημένες ενότητές τους, για τη σύντομη ιστορία τους και για τον μικρό η μεγάλο φιλοπασοκισμό τους ώστε να μπορεί το κόμμα του, το ψευτοΚΚΕ, να περηφανεύεται για τον καθεστωτικό του «όγκο» (τον εγκεκριμένο επί δεκαετίες από όλες ανεξαιρέτως τις φράξιες της αστικής τάξης και πάντως σίγουρα από ολόκληρα τα πανίσχυρα μέχρι το 2010 ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), τη δήθεν συνοχή του, την τάχα «αδιάλλακτη μοναχική επαναστατικότητα» του και κυρίως την «αιωνιότητα» του, που είναι βέβαια εντελώς κάλπικη, αφού πρόκειται για κόμμα που ιδρύθηκε το 1961,  στο ψευδεπίγραφο και εντελώς διορισμένο από τους χρουστσοφικούς του “Κ”ΚΣΕ «8ο συνέδριο του “ΚΚΕ”».

Το κείμενο του δεν έχει καμιά πολιτική αξία γιατί δεν ενδιαφέρεται να πει κάτι το ουσιαστικό σχετικά με το γιατί υπάρχουν όλες αυτές οι οργανώσεις, ποια είναι η πολιτική,  ταξική και κοινωνική βάση που τις δημιούργησε. Είναι ένα  είδος πολιτικού κουτσομπολιού που μοιάζει με τα χοντροκομμένα πειράγματα του γελωτοποιού μιας φεουδαρχικής αυλής σε βάρος των μικρομεσαίων ακολούθων της, που από υποχρέωση στον ηγεμόνα τους δείχνουν κάπως να τα χαίρονται.

Πραγματικά δεν θα άξιζαν κανενός σχολιασμού όλα αυτά, αν ο γελωτοποιός δεν αποφάσιζε να ασχοληθεί στο 3ο μέρος κυρίως με την ΟΑΚΚΕ και μάλιστα με πολύ διαφορετικό τρόπο. Ενώ επιχειρεί να προκαλέσει γέλιο με την ΟΑΚΚΕ και μάλιστα περισσότερο απ’ όσο με οποιαδήποτε άλλη οργάνωση, δεν τα πάει καλά, χάνει το επιμελώς ανέμελο στυλάκι του και τη λούζει με σειρά βρισιές και «κατάρες», σχεδόν υστερικού τύπου. Στην πραγματικότητα με όλα αυτά ο κνίτης θέλει να πει στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και στον αναρχισμό  να μην αντιμετωπίζουν την ΟΑΚΚΕ σαν αριστερή οργάνωση, αλλά σαν ακροδεξιά. Τους λέει δηλαδή: «κύριοι, ξέρω ότι έχουμε αντιθέσεις μεταξύ μας και μπορεί κάθε τόσο να σας περιγελούμε, να σας ξεφτιλίζουμε, πάντα να σας καπελώνουμε και καμιά φορά να σας δέρνουμε . Όμως όλοι εμείς είμαστε λαός. Ας βάλουμε  λοιπόν αυτά που μας ενώνουν  πάνω απ΄ όλα για μια στιγμή και ας  αποτάξουμε τον  δαίμονα ανάμεσά μας, δηλαδή την ΟΑΚΚΕ».

Αξίζει ωστόσο να σταθεί κανείς σε μερικά σημεία του “πονήματος” του κνίτη, τα οποία είναι παλιές λάσπες που ο κνίτης ανέλαβε να συγκεντρώσει, προσφέροντας έτσι σε έναν ΟΑΚΚίτη την δυνατότητα να απαντήσει σε όλες μαζί προφανώς με ένα κείμενο μεγαλύτερο από εκείνο που χρειάστηκε για να εκτοξευτούν, μιας και η συκοφαντία είναι κατά κανόνα πιο σύντομη από την απάντησή της.

Για την «ακροδεξιά» ΟΑΚΚΕ

Ο κνίτης μας τολμάει να επαναλάβει την αισχρή και προβοκατόρικη κατηγορία που εξαπέλυσε το ψευτοΚΚΕ στη διάρκεια της δίκης της Χρυσής Αυγής κατά της ΟΑΚΚΕ ότι συνεργάστηκε με τους ναζήδες, κατηγορία που δεν τόλμησε να την επαναλάβει μετά την κατάλληλη απάντηση της ΟΑΚΚΕ (http://bit.ly/2kUQnGJ). Πραγματικά χρειαζόταν πολύ θράσος στο ψευτοΚΚΕ, το πρώτο κόμμα που οι συνδικαλιστές του ανοιχτά χειροκρότησαν την Χρ. Αυγή σαν συμπαραστάτη τους (Σιφωνιός στην απεργία της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου – https://www.youtube.com/watch?v=5b8TBnbNoUo), να κατηγορεί για το ίδιο την πιο αποφασιστική, την πιο πρωτοπόρα και πιο βαθιά εχθρική στο ναζισμό οργάνωση, η οποία έκανε στο Πέραμα το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έκανε το ψευτοΚΚΕ στον Ασπρόπυργο.

Ο «ρέκτης» κειμένων και αφισών κάνει λοιπόν πως δεν διάβασε ποτέ την καταγγελία της ΟΑΚΚΕ για την προβοκάτσια των ναζήδων. Αυτοί, με το που πήγε να συγκροτηθεί εργατικό – ταξικό κίνημα βάσης στο Πέραμα, με αντικνίτικη γραμμή εργατικής δημοκρατίας και ταξικής ανεξαρτησίας, επιχείρησαν να εμφανιστούν ως «συμπαραστάτες». Ο κνίτης λοιπόν δεν διάβασε ποτέ ότι, με καίρια τη συμβολή της ΟΑΚΚΕ, η Αυτοοργάνωση, πριν την πρώτη μαζική της εκδήλωση, τον Φλεβάρη του 2010, είχε διαολοστείλει τους ναζιστές, αρνούμενη τη συμπαράστασή τους και καλώντας τους να μην πατήσουν το πόδι τους σε οποιαδήποτε δραστηριότητά της, καταγγέλλοντάς τους ως ρατσιστές. Δεν διάβασε ποτέ ότι, στο κλειστό του Ικονίου, τον ίδιο εκείνο Φλεβάρη, όταν παρόλα αυτά τολμησαν να εμφανιστούν οι ναζήδες με επικεφαλής τον Παναγιώταρο και επιχείρησαν να μπουν στη μαζική συγκέντρωση της Αυτοοργάνωσης, τους σταμάτησε στην πόρτα ο σύντροφος επικεφαλής του ΕΡΓΑΣ, παράταξης της ΟΑΚΚΕ στη Ζώνη, ενώ στη συνέχεια βγήκε κόσμος με μπροστάρηδες τους συντρόφους της ΟΑΚΚΕ και τους πήρε στο κυνήγι. Ένας μάλιστα άγνωστος ναζιστής που είχε τρυπώσει ινκόγκνιτο νωρίτερα μέσα κι έγινε αντιληπτός, βγήκε έξω κουβαλητός σαν τσουβάλι.

Ούτε φυσικά έχει διαβάσει ο «πολυμαθής» κνίτης μας ότι οι ναζήδες είχαν επιτεθεί και τραυματίστει μέλη και φίλους της ΟΑΚΚΕ – εργαζόμενους στη Ζώνη, το 1997, πάνω σε αφισοκόλληση στον Πειραιά, ενώ το ίδιο έκαναν και 15 χρόνια αργότερα, το 2012, χτυπώντας και ματώνοντας αφισσοκολητή της ΟΑΚΚΕ, πολιτικό πρόσφυγα από την Τασκένδη, στο κέντρο της ίδιας πόλης. Τότε, στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωσή μας που παίχτηκε στην τηλεόραση, είχαμε μεταξύ άλλων χαρτοπανό που έγραφε: «Όχι οι ναζιστές στη Βουλή, όχι η χώρα μας στη διεθνή καταισχύνη». Την ίδια ώρα το ψευτοΚΚΕ στον κάλπικο «Ριζοσπάστη» έγραφε ότι η ειδική ενασχόληση με τους ναζί ήταν ξέπλυμα της αντιλαϊκής οικονομικής πολιτικής ΠΑΣΟΚ – ΝΔ! Για τέτοια ξεδιαντροπιά μιλάμε.

Για τις «εργατικές κινητοποιήσεις» του σοσιαλφασισμού

Στο δεύτερο σημαντικότερο σημείο της επίθεσής του, ο «χιουμορίστας» μηρυκάζει την «αιώνια» συκοφαντία ότι η ΟΑΚΚΕ χτυπάει, μισεί ή αντιπαθεί τους «εργάτες που βγαίνουν στον δρόμο να διεκδικήσουν».

Ο «Λαϊκό Στρώμα» έχει μπερδέψει τη σκιά του κόμματός του με το πραγματικό του μπόι και συνακόλουθα περνάει τα άμαζα, κομματικά καπέλα του, τις άψυχες πορείες – τελετουργίες του με τις 24ωρες κρατικές, κηρυγμένες από τα πάνω και χωρίς ποτέ γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, «απεργίες», καθώς και τα ακόμα πιο άμαζα ανεμοσκορπίσματα των «αριστεριστών» φίλων του για εργατικό κίνημα. Η αλήθεια είναι ότι το κόμμα του είναι ο νεκροθάφτης του εργατικού κινήματος που κινήθηκε αυθόρμητα, μετά το αντιφασιστικό Πολυτεχνείο και την πτώση της χούντας, για να διεκδικήσει στα εργοστάσια καλύτερα μεροκάματα, συνδικαλιστικές ελευθερίες, πρωτοβάθμια ταξικά σωματεία, χτύπημα της φασιστικής εκμετάλλευσης, της παιδικής εργασίας κλπ. Αυτό το κίνημα, σε συνεργασία με την εργοδοσία και την παλιά δεξιά του Καραμανλή του Α’ το σκότωσε το ψευτοΚΚΕ φτάνοντας στην ωμή βία  (όπως π.χ. στη Νάσιοναλ Καν τον Σεπτέμβρη του ‘74), επειδή τάχα ήταν «αριστερίστικο» και «θα ξανάφερνε τη χούντα».

Ας μας πει ο συκοφάντης «Λαϊκό Στρώμα» πότε η ΟΑΚΚΕ χτύπησε ή δεν στήριξε εργατικό σκίρτημα για μεροκάματο, πότε κάλεσε τους εργάτες να δουλεύουν περισσότερο για την «ανάπτυξη του καπιταλισμού», όπως την κατηγορούν τα διάφορα κνιτοειδή. Ας μας πει πότε κάποιο από τα πραξικοπηματικά καπέλα του ψευτοΚΚΕ και των κολαούζων του πέτυχε πραγματική βελτίωση των όρων δουλειάς των εργαζομένων, πότε δέθηκε μαζί τους και οι εργαζόμενοι το αγκάλιασαν, παθιάστηκαν γι’ αυτό, το ένιωσαν δικό τους, μορφώθηκαν πολιτικά μέσα από την εμπειρία τους με τη βοήθειά του.

Το αντίθετο. Τα κινήματα του ψευτοΚΚΕ αντιμετώπιζαν πάντα τους μη ενταγμένους στους μηχανισμούς του εργάτες με τον ίδιο τρόπο που τους αντιμετώπιζε πάντα και η κλασσική δεξιά αντίδραση: ως άξεστη μάζα, που δε χρειάζεται να ξέρει ούτε πολιτική, ούτε την κάτασταση της επιχείρησης, ούτε τι παίζεται πίσω από την α’ ή β’ οικονομική κρίση ή τον ανταγωνισμό τμημάτων του κεφάλαιου. Σκοτώνοντας κάθε αυθόρμητο εργατικό σκίρτημα, το ψευτοΚΚΕ άφησε την εργατική τάξη και πριν, αλλά κυρίως μετά το 2010, έρμαιο της παραγωγικής καταστροφής, της καταθλιπτικής μαζικής ανεργίας, των τσακισμένων μισθών πείνας και της εντατικοποίησης της δουλειάς. Ενάντια σε αυτά πάλευε και παλεύει με τις μικρές της δυνάμεις η ΟΑΚΚΕ από την ίδρυσή της, κνίτη.

Για το Ισραήλ

Όπως κάθε αντισημίτης, έτσι και ο «Λαϊκό Στρώμα» κρύβεται πίσω από τους αμάχους για να μην πάρει θέση στο πολιτικό υπόβαθρο του εκάστοτε πολέμου. Το 2006 δεν πολέμησε το Ισραήλ με τον λαό του Λιβάνου ή με τα παιδάκια που πετάνε πέτρες στα τανκς, αλλά με τη «ρωσοϊρανική» νεοναζιστική συμμορία της Χεζμπολάχ, που θέλει να περάσει από μαχαίρι κάθε εβραίο επειδή είναι εβραίος και δεκάρα δε δίνει για τη λευτεριά του λιβανέζικου ή παλαιστινιακού λαού. Και επειδή ο «Λαϊκό Στρώμα» δεν έχει τα κότσια να πει την πραγματική του θέση που είναι «νίκη στη νεοναζιστική Χεζμπολάχ» κρύβεται πίσω από τους αμάχους. Η ΟΑΚΚΕ ούτε συγκάλυψε, ούτε χειροκρότησε, αλλά αντίθετα καταδίκασε τις σφαγές αμάχων που πραγματοποιούν οι ισραηλινοί σοβινιστές. Έκανε δηλαδή το αντίθετο από εκείνο που κάνουν τα διάφορα κνιτοειδή για τους ναζιστές δολοφόνους της Χαμάς και της Χεζμπολάχ που χρησιμοποιούν τους αμάχους για ασπίδα σαν κοινοί ληστές κακοποιοί, ενώ δεν είχαν ούτε μια λέξη οίκτου να πουν όταν το αφεντικό τους, η ρώσικη υπερδύναμη, έθαβε γυναικόπαιδα κάτω από τα ερείπια νοσoκομείων και σχολείων που βομβάρδιζε στο μαρτυρικό Χαλέπι της Συρίας.

Η θέση της ΟΑΚΚΕ ότι πίσω από τους πολέμους του 2006 στο Λίβανο κρύβεται ένα παγκόσμιο νεοναζιστικό μέτωπο με αρχηγό τη Ρωσία επιβεβαιώθηκε όταν η Χεζμπολάχ στο συριακό εμφύλιο αποδείχτηκε ένας ταγματασφαλίτικος στρατός κατοχής στην υπηρεσία της Ρωσίας. Αλλά γι’ αυτό κουβέντα δεν είπαν οι θαυμαστές του σεΐχη Νασράλα το 2006. Σαν καλοί αντισημίτες αντιμετωπίζουν το Ισράηλ σαν τον παρία ανάμεσα στα έθνη, σαν ενσάρκωση όλων των κακών του ιμπεριαλιστικού κόσμου, λες και το κράτος αυτό είναι κάτι άλλο από ένα μεσαίας ισχύος κράτος που δέχεται απειλές από ένα ιμπεριαλιστικό μπλοκ, αλλά ταυτόχρονα καταπιέζει ένα άλλο πιο αδύναμο τριτοκοσμικό έθνος, όπως είναι το παλαιστινιακό.

Για τις ιδιωτικοποιήσεις

Η θέση υπέρ του κρατικού ή ιδιωτικού χαρακτήρα της ιδιοκτησίας μιας επιχείρησης στον καπιταλισμό δεν είναι θέση αρχής για έναν μαρξιστή. Το ότι το αστικό κράτος είναι «του λαού» και συνεπώς η κρατική ιδιοκτησία είναι ΠΑΝΤΑ προτιμότερη από την ιδιωτική είναι θεωρία των σοσιαλφασιστών προδοτών του μαρξισμού που δε θέλουν να τσακίσουν τον αστικό κρατικό μηχανισμό με επανάσταση, αλλά να τον αλώσουν με εισοδισμό και πραξικοπήματα. Πάντα οι ρεβιζιονιστές και ιδιαίτερα οι σοσιαλφασίστες κρύβουν από τα μέλη τους και ποδοπατούν την θέση του Ενγκελς  (βλ. Αντιντύριγκ) ότι όσες περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις παίρνει κάτω από την προστασία του το κράτος, τόσο πιο πολύ καταπιέζει την εργατική τάξη.

Το ίδιο ισχύει και για την εκπαίδευση (βλ. το ακροδεξιό κίνημα υπέρ του άρθρου 16). Είναι γνωστή η θέση του Μαρξ στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα κατά της οποιασδήποτε επιρροής της αστικής πολιτικής εξουσίας στην εκπαίδευση.

 Για το κίνημα της ΕΑΣ και τον Μητσοτάκη το ‘92

Ο «Λαϊκό Στρώμα» νομίζει ότι εδώ βρίσκει την πλατιά ενότητά του με τους πάντες, από τον τελευταίο θιασώτη του «κρατικού σοσιαλισμού» ΠΑΣΟΚο μέχρι τον τελευταίο μικροαστό  «αριστεριστή».

Και πάλι όμως ο κνίτης ατύχησε. Η ΟΑΚΚΕ αντιτάχθηκε στη γραμμή Μητσοτάκη για πέταγμα στην ανεργία ενός μεγάλου αριθμού εργαζομένων της τότε ΕΑΣ, αλλά αντιτάχθηκε ταυτόχρονα μαζί με την πλειοψηφία της κοινής γνώμης και στον πασοκοκνίτικο παρασιτικό κρατικοφασιστικό μηχανισμό στην ΕΑΣ που προσλάμβανε συνέχεια κόσμο για οδηγό στα λεωφορεία, μετά τον μετέθετε σε γραφεία και διοικητικές θέσεις άνευ αντικειμένου και στη συνέχεια προσλάμβανε κι άλλους, με αποτέλεσμα μια μειοψηφία προσωπικού να oδηγεί τα λεωφορεία  και η μεγάλη πλειοψηφία από τις 8.500 υπαλλήλους να κάθονται  στα γραφεία χωρίς να τους δίνεται έργο, ενώ όλος ο πληθυσμός πλήρωνε αυτή την πελώρια άρρωστη σπατάλη.

Σε σχέση με αυτήν την κατάσταση η συνεταιριστική -με κρατικό σχεδιασμό και έλεγχο-  λειτουργία των ΚΤΕΛ που ήταν και είναι ακόμα ο βασικός τρόπος λεωφορειακής μεταφοράς στη χώρα μας, αποτελούσε πρόοδο, οπότε στο σημείο αυτό πράγματι ο φιλελεύθερος αστός Μητσοτάκης βρισκόταν σαφώς πιο αριστερά από τους κρατικοφασίστες του ΠΑΣΟΚ και τους πράκτορες του ρώσικου ιμπεριαλισμού ηγέτες του ψευτοΚΚΕ που θέλουν, όπως κάθε φασισμός, μέσα από τον έλεγχο του όσο το δυνατό πιο σάπιου και αυταρχικού κράτους τον πολιτικό έλεγχο της χώρας για λογαριασμό των αφεντικών τους. Η ΟΑΚΚΕ δεν έκανε λοιπόν τίποτα άλλο από το να υποστηρίξει την μετατροπή των αστικών λεωφορειακών συγκοινωνιών σε αστικά ΚΤΕΛ (τότε ονομάστηκαν ΣΕΠ), υποστηρίζονταςι απολυμένοι της ΕΑΣ να μετατεθούν σε άλλες θέσεις στο δημόσιο, κόντρα στην ΝΔ αλλά κόντρα και στους κνιτοπασόκους που έβαζαν σαν κεντρικό ζήτημα την επανακρατικοποίηση.

 Για τις περιφρουρήσεις απεργιών

Πρέπει να είναι κανείς πολιτικά διεστραμμένος για να συκοφαντεί μια κομμουνιστική οργάνωση ότι αντιτίθεται γενικά στην περιφρούρηση απεργιών. Η ΟΑΚΚΕ πράγματι καταγγέλλει και θα συνεχίσει να καταγγέλλει εκείνες τις «περιφρουρήσεις» τύπου ΠΑΜΕ – ψευτοΚΚΕ, οι οποίες δεν είναι περιφρουρήσεις πραγματικών απεργιών που οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου χώρου έχουν προκηρύξει σε σύγκρουση με την εργοδοσία, αλλά εξωτερικές κατοχές ή μπλόκα  εργοστασίων, επιχειρήσεων, εμπορικών καταστημάτων από τα κλαδικά καπέλα του ψευτοΚΚΕ – ΠΑΜΕ, πολλές φορές σε σύγκρουση με τους ίδιους τους εργαζόμενους, έξω από τη συνείδηση, τη θέληση και τις διαθέσεις τους. Τέτοια κατοχή ήταν η κατοχή του συνδικάτου της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου που ξεκίνησε από πραγματική απεργία και έγινε δικτατορία στο συνδικάτο και μετά μόνιμη κατάληψη και τελικά κλείσιμο του εργοστασίου.

Ποτέ η ΟΑΚΚΕ δεν θα κατηγορούσε περιφρούρηση απεργίας που έχει προκηρυχτεί πραγματικά με ζύμωση, συζήτηση, συνέλευση ή που έστω και χωρίς τα προηγούμενα εκφράζει τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των εργαζόμενων ενός χώρου ή ενός κλάδου. Πότε όμως, κνίτη, το κόμμα σου και ο χώρος σου προσανατόλισαν εργαζόμενους σε τέτοια γραμμή, πότε συμμετείχαν σε τέτοιες διεργασίες και πότε σαν το βασικό στη δράση τους θεώρησαν τις διαθέσεις των εργαζομένων και του λαού;

Τι μένει λοιπόν από τις «περιφρουρήσεις» του κνίτη; Τα σκαμπίλια που μοιράζει σε πελάτες ή και σε κανέναν εργαζόμενο που δεν θέλει, πέρα από τον εργοδότη εκμεταλλευτή του, να αποκτήσει κι ένα δεύτερο, ακόμη πιο φασιστικό αφεντικό, το ψευτοΚΚΕ, που να του λέει τι να κάνει επί ποινή σφαλιάρας και γροθιάς; Αυτή είναι η «ντούρα ταξική αριστερή» γραμμή σας;

 Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία και το «Παραιτηθείτε»

Εδώ ο κνίτης μας γίνεται ακόμη πιο καταγέλαστος: ανακαλύπτει «ταξική προδοσία» στην ΟΑΚΚΕ, επειδή χαιρέτισε στο συνέδριο ενός κόμματος ούτε καν της φιλελεύθερης μεγαλοαστικής τάξης, αλλά κάποιων μεσοστρωμάτων με ευρωπαϊστικό προσανατολισμό, που έβαζαν ζητήματα χτυπήματος του φαιο-«κόκκινου» μετώπου.

Είναι πράγματι αστείο ο κνίτης, ο οποίος έχει 14 κοινά σημεία με τους ναζήδες της Χρυσής Αυγής) να κατηγορεί την ΟΑΚΚΕ για σύμπλευση με αστούς. Ακόμη και με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία ή διάδοχα – παραπλήσια σχήματα (Δράση κλπ.), ο κνίτης μας έχει πολύ περισσότερα κοινά απ’ ότι έχει η ΟΑΚΚΕ, καθώς κνίτες και φιλελεύθεροι χαιρετάν και προστατεύουν από κοινού τις κινέζικες επενδύσεις, την επέλαση των κρατικοδίαιτων φίλων της Ρωσίας ολιγαρχών και γενικά το βουλώνουν ή και στηρίζουν την προσάρτηση της Κριμαίας από τον Πούτιν. Παράλληλα – κι εδώ κολλάει άριστα και το «Κίνημα Παραιτηθείτε» – η ΟΑΚΚΕ, τόσο στον χαιρετισμό της σε εκείνο το συνέδριο της ΦιΣυ του 2007, όσο και στο άρθρο της για το «Παραιτηθείτε» ξεκαθάριζε εντελώς τη θέση της, χτυπώντας την αστική φιλελεύθερη γραμμή σε ζητήματα επιβίωσης του λαού, μισθών, συντάξεων. Δεν είναι όμως οπορτουνιστική, ώστε να μην δηλώσει ξάστερα ότι η ΦιΣυ του τότε και το Παραιτηθείτε του σήμερα έστεκαν και στέκουν δέκα πήχες πιο αριστερά από τον σε όλα τα άλλα σημεία πλην του ρατσισμού χρυσαυγίτικο «αντικαπιταλισμό» του κνίτη, που υποδύεται τον Λένιν αλλά είναι ακροδεξιός τσάρος Πούτιν και φονιάς απεργών, νέο-δουλοκτήτης Σι Τζινπίνγκ.

Θα ήταν επίσης ενδιαφέρον να μας εξηγήσει ο κνίτης πώς γίνεται το κίνημα Παραιτηθείτε να είναι τάχα η πεμπτουσία της αστικής τάξης (και όχι ένα κίνημα μικροαστικό όπως λέει η ΟΑΚΚΕ) και αυτό να διαλύεται τη δεύτερη φορά που επιχειρεί να κάνει μια συγκέντρωση.

Για τον ναζιφασίστα Τζήμερο

Το μέγεθος της χυδαιότητας της «κριτικής» του Λαϊκό Στρώμα στην ΟΑΚΚΕ, πέραν της κατηγορίας περί φιλοχρυσαυγιτισμού, φαίνεται από την εμπλοκή του ονόματός της με τον ναζιφασίστα, ντυμένο με ρούχα «φιλελεύθερου μεταρρυθμιστή» Θάνο Τζήμερο.

Ο ρέκτης μας, που τόσο καλά μάς έχει μελετήσει και επί εξαετία ζύμωνε με τους φίλους του σε μπυραρίες της Θεσσαλονίκης το πώς θα μας «αποδομήσει», αποκλείουμε να μην είχε διαβάσει την καταγγελία μας για το τι είδους ρωσοκινέζικος, δουλοκτητικός, φιλοναζιστικός-ρατσιστικός «φιλελευθερισμός» είναι αυτός του χουντικού Τζήμερου. Είχαμε μάλιστα καταγγείλει, πριν ακόμα τα βγάλει με ένταση στη φόρα, ήδη από το 2012, τον ταγματασφαλίτικου τύπου αντικομμουνισμό του, την φασιστική θέση του για απαγόρευση των πολιτικών νεολαιών στα πανεπιστήμια, τις ειδικές οικονομικές ζώνες όπου οι μετανάστες θα δουλεύουν τζάμπα σαν δούλοι, πρόταση που το ναζιστοειδές αυτό ξεσήκωσε προφανώς από τον αρχιναζί Κώστα Πλεύρη.

 Για τη Συρία

Εδώ ο κνίτης καταντά βαρετός και ουσιαστικά μηρυκάζει τα ίδια που λένε οι φίλοι του οι χρυσαυγίτες και οι λευκοί ρατσιστές: «Με ποιον θα είστε, με τον κοσμικό Άσαντ, κι ας σφάζει και ρίχνει χημικά στο λαό του, ή με τους απόλυτα κτηνώδεις, βάρβαρους ισλαμιστές;».

Κάνει βέβαια μια λαθροχειρία: μπλέκει έντεχνα το πράγματι ναζιστικό και ακόμη πιο κτηνώδες από τον Άσαντ «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS) και το εξίσου ναζιστικό αλκαϊντιανό Μέτωπο Αλ Νούσρα (πλέον Μέτωπο Φατέχ Αλ Σαμ) με τις ισλαμικές – εθνικιστικές (με την τριτοκοσμική – ανεξαρτησιακή έννοια του εθνικισμού) τάσεις του συριακού αντάρτικου, ενώνοντας τα δύο σαν να είναι ένα. Καθόλου δεν απασχολεί τον κνίτη μας ούτε το γεγονός ότι ο Άσαντ έβγαλε από τη φυλακή τα «ισλαμοτζάνκια», όπως τα αποκαλεί ο ίδιος, που στελέχωσαν το ISIS και τη Νούσρα, ακριβώς για να φτιάξει ένα αντίβαρο στην κοσμική και ισλαμοεθνική αντιπολίτευση – αντάρτικο. Ούτε τον απασχολεί ότι ισλαμοφασίστες σιιτικής και όχι σουνιτικής κοπής (Χεζμπολάχ Λιβάνου, Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν, σιιτικές πολιτοφυλακές από το Ιράκ και το Αφγανιστάν) ήρθαν από το 2013 και πολεμούν μέχρι και σήμερα δίπλα στον Άσαντ.

Ο κνίτης φτιάχνει μια φανταστική, εντελώς πλασματική αντίθεση, ακριβώς την ίδια που πουλάει παγκόσμια η Ρωσία και τα ναζιστικά και ψευτοαριστερά τσιράκια της, δηλαδή ότι τάχα από τη μια είναι οι Αμερικάνοι και οι Σαουδάραβες που χρηματοδοτούν τον ISIS, τους Σύρους αντάρτες και γενικά κάθε αντιασαντική τάση και που είναι ο κακός πόλος κι από την άλλη ο Άσαντ, που «δεν είναι άγιος» αλλά με τη βοήθεια των τάχα κάπως αντιστασιακών, κάπως θετικών Ρωσίας και Ιράν αντιστέκεται στους «παγκόσμιους χωροφύλακες – δυνάστες» και στα «ισλαμικά τσιράκια» τους. Κι αφού την φτιάχνει και την πουλάει, βγάζει την ΟΑΚΚΕ μέρος του πρώτου πόλου και κάνει ήσυχα ήσυχα την προβοκατόρικη δουλίτσα του.

 Για τις αμερικάνικες εκλογές

Πριν από τις αμερικάνικες εκλογές, η ΟΑΚΚΕ πράγματι εκτιμούσε ότι η Ρωσία προτιμάει μια προεδρία της πιο καλυμένα ρωσόφιλης υπερ-υφεσιακής Κλίντον με ισχυρή αντιπολίτευση Τραμπ, παρά μια προεδρία Τραμπ. Ο λόγος όμως δεν είναι ότι η ΟΑΚΚΕ θεωρούσε τον Τραμπ «λιγότερο κακό», όπως γράφει ο κνίτης. Το αντίθετο. Ο Τραμπ ήταν ένας ανοιχτός και δηλωμένος φίλος της Ρωσίας που η ΟΑΚΚΕ κατήγγειλε αμέσως σαν φασίστα και ρατσιστή. Η ΟΑΚΚΕ εκτίμούσε απλώς ότι η Ρωσία δεν ήθελε μια προεδρία ενός τέτοιου ανοιχτού φίλου της, γιατί αυτός αναγκαστικά θα δημιουργούσε για πρώτη φορά μια αντισυσπείρωση, δηλαδή μια αντιρώσικη γραμμή μέσα στην αμερικάνικη υπερδύναμη. Η τελευταία αυτή εκτίμηση φυσικά επιβεβαιώθηκε. Το πραγματικό λάθος της εκτίμησης ήταν αν η Ρωσία ήταν διατεθειμένη να ανεχτεί κάτι τέτοιο. Από την καλά τεκμηριωμένη παρέμβαση της στις αμερικάνικες εκλογές αποδείχτηκε ότι είναι. Και αυτό σημαίνει ότι πλέον βαδίζει με γοργά βήματα προς τον παγκόσμιο πόλεμο. Πλέον δεν πειράζει να αποδειχτεί ότι η δήθεν πεθαμένη στα 1990 Ρωσία είναι ικανή να βάζει έναν πράκτορά της στο τιμόνι της αμερικάνικης υπερδύναμης, αφού αυτός ο πράκτορας θα κάνει, και κάνει ήδη, αρκετή ζημιά για να ισοφαρίσει κάθε τέτοια αποκάλυψη.

Η ΟΑΚΚΕ έχει γράψει αναλυτικά για αυτά αμέσως μετά τις αμερικάνικες εκλογές, αλλά ο κνίτης έκανε πως δεν τα είδε. «Σε μια πρώτη φάση η πολεμική προέλαση του φασισμού θα είναι ραγδαία και μάλιστα μόνο με μια τέτοια ραγδαία επέλαση η εξουσία Τραμπ θα μπορεί να στέκεται στις ΗΠΑ. Η σταθερότητα της δηλαδή θα μπορεί να στηρίζεται μόνο πάνω στην καταρρακτώδη διεθνή και εσωτερική πολεμική αστάθεια» (https://goo.gl/Gx2Lb1)

 Για τα περί  ΕΕ και ΝΑΤΟ

Αν κάποιος θέλει πραγματικά να κριτικάρει τη θέση της ΟΑΚΚΕ σχετικά με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, θα πρέπει να ανατρέψει τη βασική της ανάλυση για το σύγχρονο ιμπεριαλισμό που θεωρητικά στηρίζεται σε δύο πυλώνες: α) στη μαοϊκή θεωρία των τριών κόσμων, με βασική θέση ότι η Ρωσία (τότε σαν ΕΣΣΔ) είναι μια ανερχόμενη υπερδύναμη χιτλερικού τύπου, οι ΗΠΑ μια υπερδύναμη σε πτώση και οι ευρωπαϊκές χώρες  δεύτερης κλάσης  ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που την ενότητά τους, την ΕΕ, απέναντι στις δύο υπερδυνάμεις το μαοϊκό ΚΚ Κίνας υπεράσπισε και β) στη θεωρία και πράξη του αντιφασιστικού αντιχιτλερικού μετώπου της Γ’ Διεθνούς.

Οι εμπειρίες των τελευταίων 30 χρόνων επιβεβαιώνουν τη θέση της ΟΑΚΚΕ ότι ο κύριος εχθρός των λαών είναι σήμερα ο ρωσοκινεζικός νεοχιτλερικός  άξονας με επικεφαλής τη ρώσικη υπερδύναμη και όχι ο  δυτικός ιμπεριαλισμός με επικεφαλής την αμερικάνικη υπερδύναμη, όπως διαλαλεί το ψευτοΚΚΕ και οι φίλοι του. Βέβαια το ψευτοΚΚΕ, ενώ στην πράξη συμπαρατάσσεται πάντα με όλες τις επιθετικές κινήσεις της Ρωσίας (Ουκρανία, Γεωργία, Συρία), κρύβεται πίσω από την τροτσκιστική και αναρχική θέση -που και αυτή αντικειμενικά ευνοεί τους φασισμούς- ότι δεν υπάρχουν κύριοι εχθροί, αλλά ότι όλοι οι ιμπεριαλιστές και οι καπιταλιστές είναι ίδιοι και πρέπει να ανατραπούν όλοι μαζί απ’ ευθείας με την κοινωνική επανάσταση σε κάθε χώρα.

Όμως η ΟΑΚΚΕ δεν κρύβεται πίσω από απάτες. Ανοιχτά διακηρύσσει ότι οι λαοί θα πρέπει να νικήσουν τον ιμπεριαλισμό βήμα-βήμα και αξιοποιώντας τις αντιθέσεις του. Έτσι θα πρέπει να ξεκινήσουν από τους πιο επιθετικούς, πιο φασιστικούς ιμπεριαλισμούς, να ενωθούν εναντίον τους μέσα από τα αντιφασιστικά μέτωπα και τσακίζοντας τους να ανοίξουν το δρόμο για να πραγματοποιήσουν την σοσιαλιστική επανάσταση, συγκρουόμενοι μετωπικά και με τους υπόλοιπους φιλελεύθερους ιμπεριαλιστές, με τους οποίους είναι σε αντιπαράθεση συχνά εχθρική και στην περίοδο του αντιφασιστικού μετώπου όσο χτυπάνε τους λαούς ή συμπαρατάσσονται με τους φασίστες. Γι’ αυτό όχι τυχαία  και εντελώς αντίθετα με τις συκοφαντίες των κνιτοειδών η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε με ένταση όλες τις εισβολές, κατοχές και άλλες στρατιωτικές επεμβάσεις, των δυτικών ιμπεριαλιστών στον Τρίτο Κόσμο (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία). Γι’ αυτό το λόγο η ΟΑΚΚΕ είναι σε μετωπική σύγκρουση σε όλη την πολιτική γραμμή με τους ρωσόδουλους ναζί της ΧΑ και κάθε φασίστα, ενώ το ψευτοΚΚΕ είναι σε ενότητα μαζί τους στα πιο στρατηγικά διεθνή πολιτικά ζητήματα (διάλυση της Ευρώπης, υπεράσπιση του ρώσικου επεκτατισμού, ισλαμικός αντισημιτισμός εμφανιζόμενος σαν αντισιωνισμός).

 Για τον δήθεν παραγωγισμό της ΟΑΚΚΕ

Κάθε λέξη που βγάζει από το στόμα του ο κνίτης είναι μια αισχρή συκοφαντία.  Ποτέ  η ΟΑΚΚΕ δεν υπεράσπισε οποιαδήποτε ρεβιζιονιστική ανοησία για «φυσική εξελιξη του καπιταλισμού στο μονοπωλιακό στάδιο για να επιταχυνθεί η επανάσταση», ποτέ δεν είπε ότι «φταίνε οι απεργίες για την αποβιομηχάνιση της χώρας» και ποτέ δεν κάλεσε σε μείωση μισθών. Τέτοιου είδους συκοφαντίες συγκροτούν τη βάση για την κλασσική κνίτικη και ναρίτικη λάσπη περί «παραγωγισμού-οικονομισμού» της ΟΑΚΚΕ. Απαντάω σε όλα αυτά με ένα κάπως μακρύ απόσπασμα από το παρακάτω κείμενο της ΟΑΚΚΕ: http://www.oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/879   :

«Παραγωγισμός είναι η  αντιμαρξιστική θεωρία  σύμφωνα με την οποία οι παραγωγικές σχέσεις μπορούν σε μια ταξική κοινωνία να είναι πιο ανεπτυγμένες από τις παραγωγικές δυνάμεις, οπότε  το βασικό πολιτικό καθήκον του προλεταριάτου είναι να αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις.  Εντελώς αντίθετα η ΟΑΚΚΕ όχι μόνο υπερασπίζει  τη γενική θέση ότι οι παραγωγικές σχέσεις βρίσκονται πιο χαμηλά από τις παραγωγικές δυνάμεις, αλλά ότι ειδικά στην Ελλάδα είναι τόσο χαμηλά και συνεχίζουν να χαμηλώνουν σε  τέτοιο βαθμό ώστε όχι μόνο βάζουν εμπόδια στην παραπέρα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, όπως γίνεται γενικά στον καπιταλισμό, αλλά καταστρέφουν απόλυτα και τις παραγωγικές δυνάμεις που ήδη υπάρχουν φέροντας μια αφάνταστη εξαθλίωση στους εργαζόμενους. Στην ουσία έχουμε εδώ το πέρασμα του ελληνικού καπιταλισμού από τον σύμφωνα με τον Λένιν ανεπτυγμένο «δημοκρατικό καπιταλισμό» σε έναν «καπιταλισμό αποικιακού οκτωβρίστικου τύπου».

 Η ΟΑΚΚΕ λέει -αντίθετα από εκείνους που μιλάνε για ευρωπαϊκή αποικιοποίηση της χώρας- ότι αυτό το πέρασμα οφείλεται στο ότι  το ιστορικά υποταγμένο στις μεγάλες δυνάμεις ελληνικό πολιτικό εποικοδόμημα έχει διαβρωθεί και εξαρτηθεί  από  το ανερχόμενο ιμπεριαλιστικό νεοχιτλερικό μέτωπο  Ρωσίας-Κίνας, κάτω από την πολιτική ηγεμονία της πρώτης. Η Ρωσία, για λογαριασμό της ίδιας και της Κίνας, εγκαθιδρύει μέσω των φιλικών της τμημάτων της αστικής τάξης και κυρίως μέσω των πιστών κομματικών εργαλείων της ( ψευτοΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσή Αυγή και σήμερα οι ηγετικές φράξιες  Καραμανλή, Σαμαρά, Λαλιώτη, Γ. Παπανδρέου) καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις νεοαποικιακού τύπου.

 Ρωσία και Κίνα θέλουν την Ελλάδα βάση μεταφορικών και ενεργειακών δικτύων μέσα στην ΕΕ και μέσα στο ΝΑΤΟ και όχι βιομηχανική χώρα, αφού η βιομηχανία παράγει ένα μαζικό και οργανωμένο προλεταριάτο που δεν θα αποδεχτεί ποτέ ένα  αφεντικό που εκτός από σκληρή ταξική θα του ασκεί και  βάναυση εθνική καταπίεση. Γι’ αυτό το λόγο από τη μια το υποτακτικό τους πολιτικό προσωπικό πουλάει τζάμπα και ταχύτατα τις πιο στρατηγικές κρατικές υποδομές στους ρωσοκινέζους μονοπωλιστές και στους ντόπιους και στους ευρωπαίους φίλους τους, ενώ από την άλλη με ωμή κρατική ή με «λαϊκή κινηματική» μορφή εμποδίζει όλες τις μεγάλες δυτικές και ντόπιες παραγωγικές επενδύσεις. Αυτό το κάνει κυρίως με τη στέρηση σε αυτές της χρήσης γης με περιβαλλοντικά, αρχαιολογικά, γραφειοκρατικά και άλλα προσχήματα. Σχέσεις ιδιοκτησίας -που είναι τμήμα των σχέσεων παραγωγής- που εμποδίζουν το παραγωγικό κεφάλαιο να χρησιμοποιήσει τη γη, δηλαδή το πιο βασικό μέσο παραγωγής, οδηγούν σε συντριβή τις παραγωγικές δυνάμεις. Άλλες βασικές μέθοδες παραγωγικού σαμποτάζ, είναι η υπεραύξηση της τιμής της ενέργειας για τη βιομηχανία, ιδιαίτερα του ρώσικου αερίου, η υπερφορολόγηση, ο στραγγαλισμός της τραπεζικής πίστης μέσω της κρατικά οργανωμένης χρεωκοπίας των τραπεζών κ.ά.

 Οι ψευτοαπεργίες είναι μια δευτερεύουσα μορφή παραγωγικού σαμποτάζ, που όμως αποκαλύπτει όσο καμμιά άλλη τον ασύλληπτο κυνισμό με τον οποίο το  ψευτοΚΚΕ, το εργαλείο αυτό της διάλυσης του πραγματικού ΚΚΕ από τους ρώσους σοσιαλφασίστες το 1956-58, χρησιμοποιεί την ίδια την εργατική τάξη για να τραυματίσει τον εαυτό της. Συγκεκριμένα χρησιμοποιεί πάντα σαν αίτημα αρχής το «καμιά απόλυση» – που είναι σωστό όταν η εργοδοσία επιχειρεί να εντατικοποιήσει τη δουλειά για να αυξήσει τα κέρδη της, αλλά και σαν αίτημα πίεσης για μείωση απολύσεων ή για καλύτερες αποζημιώσεις – ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις που η μείωση του προσωπικού, ιδιαίτερα μέσα στην κρίση, είναι αποτέλεσμα της παρατεταμένης και μεγάλης μείωσης των εργασιών ενός εργοστασίου. Σε κάθε περίπτωση το ψευτοΚΚΕ  παρατείνει ακόμα και με φασιστικές μεθόδους αρχικά δίκαιες απεργίες επ’ άπειρον μέχρι ένα εργοστάσιο να κλείσει (Πιρέλι, Γκουντγίαρ, Χαλυβουργία Ασπροπύργου  και άλλες μικρότερες).

 Δεν υπάρχει τίποτα πιο εξοργιστικά υποκριτικό από τον ισχυρισμό του ψευτοΚΚΕ ότι παλεύει για αυξήσεις και για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, όταν συμμετέχοντας σε κάθε μορφή παραγωγικού σαμποτάζ συνεισφέρει όσο κανείς άλλος, πλην του ΣΥΡΙΖΑ, στο να χειροτερεύουν αυτές ασταμάτητα. Και αυτό δεν γίνεται μόνο γιατί μένουν άνεργοι οι εργάτες των εργοστασίων που έκλεισαν ή αυτών που ποτέ δεν χτίστηκαν, αλλά γιατί μέσα από τον πελώριο εφεδρικό στρατό ανέργων  που προκαλούν όλα αυτά συντρίβονται οι μισθοί και αυξάνεται παντού στη χώρα η ένταση και η διάρκεια της δουλειάς.

 Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ τόσο μαχητικά το ψευτοΚΚΕ κινητοποιείται ενάντια στο μεγάλο ντόπιο ή δυτικό κεφάλαιο, το βουλώνει κυριολεκτικά όταν οι ανατολικοί κρατικοφασισμοί αγοράζουν τζάμπα όλες τις βασικές κρατικές υποδομές και καταργούν ωμά και επίσημα όλα τα εργατικά δικαιώματα. Είναι ασύλληπτο πόσο χάλασε τον κόσμο το μέτωπο ψευτοΚΚΕ-ΣΥΝ για να διώξει με ατέλειωτες απεργίες την ελβετική MSC, ανταγωνιστή της ΚΟΣΚΟ που απασχολούσε τους φορτοεκφορτωτές τουλάχιστον με όρους ευρωπαϊκής χώρας και πόσο απότομα και απόλυτα σιώπησε όταν η ΚΟΣΚΟ κατάργησε κάθε συνδικαλιστική ελευθερία και μετέτρεψε όλο το λιμάνι σε ένα εργασιακό γκέτο, στο οποίο ανενόχλητα λειτουργεί σαν τοποτηρητής της ΚΟΣΚΟ και σαν βασικός στρατολογητής προσωπικού η ναζιστική Χρυσή Αυγή.

 Όταν λοιπόν η ΟΑΚΚΕ καλεί σε αντίσταση στο σαμποτάζ της παραγωγής, το κάνει επειδή είναι εντελώς αντίθετη σε κάθε αύξηση της  δουλειάς και σε κάθε μείωση των μισθών. Γι’ αυτό καλεί σε πολιτικό κίνημα με επικεφαλής την εργατική τάξη για συντριβή των επεκτεινόμενων αποικιακών παραγωγικών σχέσεων και κυρίως για συντριβή του φασιστικού πολιτικού εποικοδομήματος που επιβάλλει αυτές τις παραγωγικές σχέσεις. Δηλαδή η ΟΑΚΚΕ δεν παλεύει για να ανεβάσει τις καπιταλιστικές σχέσεις αποικιακού τύπου σε σχέσεις δημοκρατικού καπιταλισμού, δηλαδή να γίνει η Ελλάδα μια «κανονική ευρωπαϊκή χώρα», όπως μάταια περιμένουν οι αστοδημοκράτες ή να γίνει μια ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα για να έρθει πιο γρήγορα η επανάσταση, όπως λέγανε οι αρχειομαρξιστές. Ακριβώς επειδή είναι λενινιστική η ΟΑΚΚΕ δεν καλλιεργεί ούτε τόσο δα στο λαό την αυταπάτη ότι η ελληνική αστική τάξη που στην πλειοψηφία της δέχτηκε να υποταχθεί στους χειρότερους ιμπεριαλιστές και να συνεργαστεί μαζί τους θα  ξεκινήσει κάποτε ένα επαναστατικό κίνημα για να τους ανατρέψει. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο το φριχτά καταπιεσμένο προλεταριάτο που μέσα από το αντιφασιστικό μέτωπο θα ενώσει πίσω του όλες τις καταπιεσμένες τάξεις και όλες τις πατριωτικές δυνάμεις για να τσακίσει το φασισμό και το σοσιαλφασισμό και να ανοίξει το δρόμο για να κατεβάσει συνολικά την αστική τάξη από την εξουσία και να συντρίψει το βαθιά εξαρτημένο από τον ιμπεριαλισμό κράτος της».

Οι «γραφικοί» και οι «ασφαλίτες»

Ο κνίτης «Λαϊκό Στρώμα» στο κλείσιμο του σχολίου του για την ΟΑΚΚΕ μας κάνει αυτή τη φορά τη «χάρη» να μας θεωρεί «γραφικούς» και όχι ασφαλίτες, όπως μας χαρακτήριζε στο πρώτο του πιο σύντομο πόνημα για την ΟΑΚΚΕ το 2011. Η γραμμή ότι οι αντισοσιαλφασίστες αρχικά εκείνοι του ΕΚΚΕ και στη συνέχεια εκείνοι της ΟΑΚΚΕ είναι ασφαλίτες ήταν και παραμένει η γραμμή του ψευτοΚΚΕ και είναι μια γραμμή φτιαγμένη για να νομιμοποιήσει την άσκηση βίας των τραμπούκων του απέναντι στους εχθρούς του. Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η φαινομενική διαφοροποίηση του “λαϊκό στρώμα” από τη γραμμή του κόμματός του; Εξηγείται απ’ το ότι το μπλογκ του είναι ειδικής απεύθυνσης, συγκεκριμένα απευθύνεται σε ακροατήρια της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, δηλαδή της «ακροαριστερής» ουράς του ψευτοΚΚΕ.

Ο χώρος αυτός έχει δοκιμάσει και δοκιμάζει συχνά τη βία των τραμπούκων κνιτών, όπως και την κατηγορία του «ασφαλίτη», που χρησιμοποιείται για να δώσει πολιτική νομιμοποίηση σε αυτή τη βία. Μια επανάληψη αυτής της κατηγορίας ενάντια στην ΟΑΚΚΕ σε ένα κοινό που έχει δεχθεί την ίδια αυτή κατηγορία άδικα θα έκανε όλη την επίθεση του κνίτη στην ΟΑΚΚΕ άδικη και ύποπτη στα μάτια του εξωκοινοβουλευτικού κοινού του. Το ψευτοΚΚΕ φροντίζει το χώρο της εξωκοινοβουλευτικής «αριστεράς» να τον κρατάει υπό την πολιτική-ιδεολογική κηδεμονία του πότε με το μαστίγιο (ξύλο και συκοφαντίες) και πότε με το καρότο (χάιδεμα τύπου Μπογιόπουλου, «λαϊκό στρώμα», «σφυροδρέπανο» κτλ).

 

 

Για να θολώσουν τα νερά επινοούν συνεχώς διάφορα αφηγήματα

18552883_1317665198352803_1938543522_o-660x330

Όλα τα χρόνια της κρίσης εμφάνιζαν τους εαυτούς τους σαν τους μεγάλους πολέμιους της λιτότητας. Έλεγαν ότι θα σχηματίσουν ένα μέτωπο των χωρών του νότου και θα επιβάλουν το τέλος της λιτότητας σε όλη την Ευρώπη. Έπνιξαν την οικονομία και εξάντλησαν τους πολίτες με νέους φόρους και τώρα πανηγυρίζουν επειδή έφεραν περισσότερη λιτότητα και πέτυχαν πρωτογενή πλεονάσματα πολλές φορές μεγαλύτερα από αυτά που τους είχαν ζητηθεί.

Από το 2015 έως και το 2017 χάθηκε εξαιτίας τους ανάπτυξη μεγαλύτερη από 10%. Η ανάπτυξη αυτή προβλεπόταν από όλους τους διεθνείς οργανισμούς και είχε ξεκινήσει το 2014. Η χαμένη ανάπτυξη σημαίνει απώλεια δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας και πλούτου περίπου 20 δισ. από την οικονομία της χώρας. Από αυτά τα χρήματα, τα μισά σχεδόν θα πήγαιναν στα ταμεία του κράτους και των ασφαλιστικών φορέων. Τα χαμένα έσοδα του δημοσίου σήμερα αναπληρώνονται με νέα μέτρα.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα αν η ελληνική οικονομία δεν είχε δεχτεί ένα απρόβλεπτο δώρο από την κατάρρευση της τουριστικής βιομηχανίας ανταγωνιστριών χωρών, της Τουρκίας, της Αιγύπτου και της Τυνησίας. Χωρίς αυτή την εξέλιξη, η ύφεση και η ανεργία στην Ελλάδα θα ήταν ακόμη μεγαλύτερες και τα έσοδα του δημοσίου πολύ μικρότερα.

Από το 2015 και μετά, ανατράπηκαν με τον πιο δραματικό τρόπο όλοι οι ισχυρισμοί των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την κρίση. Αυτό που δεν άλλαξε είναι η πεποίθηση των ηγεσιών των δύο κομμάτων ότι πρέπει οπωσδήποτε να κυβερνούν τη χώρα. Γι’ αυτό δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εφαρμόζουν την αντίθετη πολιτική από αυτή που υποστήριζαν για χρόνια.

Για να θολώσουν τα νερά επινοούν συνεχώς διάφορα αφηγήματα, τα οποία είναι αντιφατικά μεταξύ τους. Ενώ για χρόνια έλεγαν ότι η λιτότητα εμποδίζει την ανάκαμψη, τώρα ισχυρίζονται ότι η δική τους υπερλιτότητα είναι αναπτυξιακή και προβάλουν το δικό τους success story. Ενώ ισχυρίζονταν ότι μετά από πραξικόπημα των ξένων εφαρμόζουν την πολιτική των δανειστών και δεν ασκούν τη δική τους πολιτική, τώρα πανηγυρίζουν για τα αποτελέσματα της πολιτικής που τους επιβλήθηκε. Ενώ ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε πριν δύο μήνες ότι δεν θα δεχτεί ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα, τώρα ψηφίζει νέα μέτρα λιτότητας ύψους τουλάχιστον πέντε δισεκατομμυρίων.

Το καινούργιο κόλπο ονομάζεται αντίμετρα.

Όμως για να εφαρμοστούν τα αντίμετρα ισχύουν δύο όροι:

Ο πρώτος είναι να υπάρξει υπέρβαση του ήδη μεγάλου στόχου για πρωτογενή πλεονάσματα. Η κυβέρνηση θεωρούσε ανέφικτο να επιτευχθούν πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ, αλλά τώρα θεωρεί εφικτό να επιτευχθούν πλεονάσματα 5,5% του ΑΕΠ, ώστε ένα μέρος της υπέρβασης να χρηματοδοτήσει τα αντίμετρα.

Ο δεύτερος όρος περιγράφεται στο άρθρο 15 του νομοσχεδίου των νέων μέτρων, το οποίο λέει ότι τα αντίμετρα μπαίνουν σε εφαρμογή «υπό την προϋπόθεση και στο βαθμό που, σύμφωνα με εκτίμηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (…) δεν προκαλείται απόκλιση από τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους».

Δηλαδή, για να ισχύσουν τα λεγόμενα αντίμετρα δεν αρκεί ένα τεράστιο πλεόνασμα, το οποίο θα έρθει με ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει τα αντιμέτρα χωρίς την έγκριση των δανειστών.

Είναι φανερό ότι η ιστορία με τα αντίμετρα είναι μια ακόμη απόπειρα κατασκευής αντιπραγματικότητας. Σε αυτόν το στόχο συγκλίνουν όλοι οι φορείς της κυβερνητικής προπαγάνδας με πρώτη και καλύτερη την ΕΡΤ, που με την αντιπαραβολή σε δύο στήλες των πραγματικών μέτρων και των υποθετικών αντίμετρων, γράφει νέες σελίδες στην ιστορία της παραπλάνησης των πολιτών.

Του Θανάση Χειμωνά

18555849_1477340612297738_7431946339221487661_nΗ χθεσινή χειροδικία του Ηλία Κασιδιάρη εναντίον του Νίκου Δένδια αποτελεί το τελευταίο (μέχρι το επόμενο) επεισόδιο του σίριαλ: «Η νεοναζιστική οργάνωση τραμπούκων που ονομάζεται Χρυσή Αυγή». Αν και ουσιαστικά μονότονη η παρέα του Νίκου Μιχαλολιάκου φροντίζει να προσθέτει και κάτι καινούργιο στη δοκιμασμένη συνταγή της.

Χθες, ας πούμε, για πρώτη φορά βιαιοπράγησε και εντός των τειχών του ελληνικού κοινοβουλίου. Μέχρι τώρα, οι πράξεις βίας – αναπόσπαστο κομμάτι της ιδεολογίας της – ξεκινούσαν από τα σκοτεινά σοκάκια του Αγίου Παντελεήμονα, των Πετραλώνων και του Κερατσινίου και έφταναν μέχρι και μπροστά στις κάμερες των τηλεοπτικών πλατό.

Στη βουλή όμως οι χρυσαυγίτες είχαν περιοριστεί σε λεκτικές επιθέσεις. Αύριο μπορεί να τραβήξουν και κάνα πιστόλι – ποιος ξέρει.

Η αλήθεια βέβαια είναι πως το 2013 το σίριαλ αυτό διεκόπη όταν σχεδόν σύσσωμη η οργάνωση κατέληξε στη μπουζού (που λέει κι η Ζαρούλια) για τον φόνο του Παύλου Φύσσα. Σήμερα όμως τους έχει βγάλει όλους έξω ο Αλέξης Τσίπρας. Για να σπάνε στον ξύλο τον πρωτεργάτη εκείνης της –βραχυπρόθεσμης δυστυχώς – απονομής δικαιοσύνης. Τον Νίκο Δένδια.

Για τη Χρυσή Αυγή έχω γράψει δεκάδες άρθρα. Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Και πολλά έχω πει. Καλό είναι να μην παρατραβάει κανείς το σκοινί σε τέτοια θέματα. Αυτό που συνεχίζει να με εντυπωσιάζει είναι η αγαστή συνεργασία ανάμεσα σε αυτήν και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο ο Lennon με τον McCartney τον καιρό των Beatles είχαν αναπτύξει τέτοια στενή σχέση.

Μόνο ο Andy Cole με τον Dwight Yorke στη μεγάλη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του ’99 βρισκόντουσαν με κλειστά μάτια σε τέτοιο βαθμό.

Δεν μπορώ φυσικά να γνωρίζω με σιγουριά το αν ο Κασιδιάρης όντως επιτέθηκε στον Δένδια με σκοπό να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από το τέταρτο μνημόνιο που μας φόρτωσε το «ξαδερφάκι» του ο ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν είναι σε θέση να ξέρει τι κρύβεται στο μυαλό του συγκεκριμένου. Όσοι όμως παρακολουθούν από κοντά το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ επιβεβαιώνουν πως εδώ και μέρες οι χρυσαυγίτες έψαχναν ευκαιρία για μανούρα.

Μια ευκαιρία που τους δόθηκε με την Μπρωτοφανή και Μπροκλητική κίνηση του Δένδια να περάσει μπροστά από τον Κασιδιάρη την ώρα που ο τελευταίος ανέπτυσσε το σχέδιο που θα βγάλει την Ελλάδα μας από την κρίση. Για κάποιο περίεργο λόγο ο τηλεσκηνοθέτης απέσυρε την κάμερα χιλιοστά του δευτερολέπτου πριν την επίθεση. Έτυχε επίσης να μην επιτραπεί η είσοδος των δημοσιογράφων στην αίθουσα την συγκεκριμένη στιγμή. Για δες κάτι συμπτώσεις βρε παιδί μου…

Είναι εντυπωσιακό πως οι χρυσαυγίτες επιτίθενται σταθερά σε στελέχη όλων των κομμάτων εκτός από το μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ. Κάτι αντίστοιχο όμως συμβαίνει και από την άλλη πλευρά. Πράγματι, αν εξαιρέσεις τον παλιόφιλο Πέτρο Τατσόπουλο (που ουσιαστικά δεν ήταν ποτέ ΣΥΡΙΖΑ) τη Βασιλική Κατριβάνου (που έχει πια εγκαταλείψει την Κουμουνδούρου) και τον Χρήστο Καραγιαννίδη (άλλο τι λέει για τα «μπακαλίστικα»), οι «αριστεροί» συριζαίοι βουλευτές δεν έδειξαν ποτέ να ενοχλούνται από τα ξυρισμένα καλόπαιδα που κάθονται λίγες θέσεις πιο πέρα.

Είναι εξάλλου γνωστό πως ο σκληρός πυρήνας των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν είχε κάποιο πρόβλημα με την Χ.Α. Εκτός π.χ. από όταν η «ακροκεντρώα» Athens Voice δημοσίευσε μια σαχλαμάρα για το ντύσιμο της Ουρανίας. Είναι λογικό άλλωστε. Ο μέσος συριζαίος οπαδός (όχι περιστασιακός ψηφοφόρος, οπαδός) δεν διαφέρει καθόλου από τον μέσο ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής (φυσικά δεν αναφέρομαι στους οργωμένους σκίνχεντς αλλά στους «αγανακτισμένους» που την ψηφίζουν από το ’12 και μετά).

Τους ενώνει το άσβεστο μίσος για τον Μεσαίο Χώρο (στον οποίον αμφότεροι εντάσσουν σύσσωμη την Νέα Δημοκρατία) και την Ευρώπη. Όσο και αν ψάξεις δεν θα βρεις ούτε έναν (έναν!) συριζαίο ψηφοφόρο που να καταδίκασε το ξύλο στον Δένδια. Τον Δένδια που οι ίδιοι «ξέσκιζαν» πριν λίγες μέρες για τη σεξιστική επίθεση (!) στη Γεωργία Βασιλειάδου. Αν θυμάστε, ακόμα και όταν ο Κασιδιάρης είχε επιτεθεί στη «δικιά τους» Ρένα Δούρου, οι συριζαίοι είχαν μείνει μάλλον σιωπηλοί τη στιγμή που το «Ακραίο Κέντρο» ήταν στα κάγκελα. Είναι ξεκάθαρο πως δεν θεωρούν τους χρυσαυγίτες εχθρούς τους.

Τα παραδείγματα της λατρείας του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ προς τη Χρυσή Αυγή δε, είναι πάμπολλα. Από τη – χουντικής αισθητικής – φιέστα στο Καστελόριζο έως τον υπολογισμό των χρυσαυγίτικων ψήφων στην προσπάθεια να φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ το σύνταγμα στα μέτρα του. Και από τις δηλώσεις του τέως υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου περί «εκδημοκρατισμού» της Χρυσής Αυγής μέχρι την αποφυλάκιση των δολοφόνων του Φύσσα για την οποία μιλήσαμε παραπάνω.

Σε ό,τι αφορά την επίθεση στον Δένδια πάντως έχω μια άλλη θεωρία, ακόμα πιο συνομωσιολογική: Το ντου του Κασιδιάρη ήταν μια επίδειξη δύναμης. Όχι μόνο της Χ.Α. αλλά του «αντιμνημονιακού» (λέμε τώρα) καθεστώτος που μας κυβερνά.

«Να προσέχετε τι λέτε γιατί θα πέφτει ξύλο». Σαν κι αυτό που είχε φάει και ο Γιώργος Κουμουτσάκος από τον όχλο των κάφρων πριν κάνα χρόνο. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί χρυσή εφεδρεία του καθεστώτος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και αξιοποιείται σε καταστάσεις σαν τη χθεσινή.

http://www.liberal.gr/arthro/138095/apopsi/th-cheimonas/to-baru-cheri-ton-surizaugiton.html

tsakalotos_10Την ώρα που ο υπουργός Οικονομίας κ Τσακαλώτος ομολογούσε ότι η κυβέρνηση έχει τσακίσει τη μεσαία τάξη, αλλά το έκανε «για να δώσει προτεραιότητα στους απόλυτα φτωχούς», η UNICEF διαπιστώνει με έκθεση ότι μισό εκατομμύριο παιδιά στη χώρα  ζουν σε φτώχεια. Έτσι, ο υπουργός υπέγραψε μείωση του αφορολόγητου, που θα φτωχοποιήσει καθέναν με εισόδημα ακόμα και 500 ευρώ το μήνα!

Ο υπουργός που «διαπραγματεύεται» με την τρόικα υποτίθεται ότι έχει σπουδάσει Οικονομικά στο Λονδίνο. Εκεί που σπούδασε θα έμαθε ότι αυτός που παράγει τον πλούτο μετά το τέλος της δουλοκτησίας είναι η μεσαία τάξη. Ακόμα κι οι αγαπημένοι του προλετάριοι μετατρέπονται παντού στον πλανήτη σε μεσαία τάξη εδώ και 100 χρόνια. Γιατί όλοι θέλουν να γίνουν κάτι καλύτερο απ αυτό που είναι. Ανθρώπινη αδυναμία, που παράβλεψε ο Μάρξ και που ήταν ανίκανος να δει γύρω του στη ζωή του στο Λονδίνο και εδώ ο κ. Τσακαλώτος.

Τον Μαρξ τον συγχωρούμε γιατί έζησε σε μια εποχή που οι προλετάριοι ήταν πολλοί και μοιάζαν μελλοντικά κυρίαρχοι. Τον Τσακαλώτο δεν τον συγχωρούμε γιατί ζει σε μια κοινωνία, την ελληνική, που το ένα τρίτο των εργαζόμενων δεν παράγει υπεραξία σε κανένα αφεντικό! Δεν έχει σχέση με προλετάριους. «Υπηρετούν» στο δημόσιο.

Το άλλο ένα τρίτο είναι αυτοαπασχολούμενοι, που η πλειοψηφία τους δεν συμμετέχει στα δημόσια έσοδα παρά μόνο από τους έμμεσους φόρους. Στους άμεσους φοροδιαφεύγουν. Δεν παράγουν υπεραξία σε αφεντικά. Και το απροστάτευτο πλήθος των μισθωτών και συνταξιούχων πληρώνει το 70% των εισπράξεων του ελληνικού κράτους!

Αυτοί τελικά είναι οι πλούσιοι, από τους οποίους θα τα έπαιρνε ο κύριος Τσακαλώτος για να τα μοιράσει στους φτωχούς! Οι μισθωτοί, συνταξιούχοι και μικροεπαγγελματίες.

Τώρα ήρθε στη Βουλή προχτές και αράδιασε έναν κατάλογο από μαργαριτάρια σαν αυτά που δικαιολογημένα λόγω ηλικίας και απειρίας λένε οι έφηβοι στις καφετέριες. Αδικαιολόγητα για ενήλικα και μάλιστα πτυχιούχο και μάλιστα υπουργό.

Είπε ο κ Τσακαλώτος ότι «κάναμε λάθος στην πρόβλεψη για το πόσο γρήγορα μπορείς να αντιμετωπίσεις τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά κι έτσι έπεσε το βάρος στα μεσαία στρώματα». Δηλαδή, ο κ Τσακαλώτος και οι συν αυτώ πίστευαν ότι με το που θα κάθονταν στην  καρέκλα της κυβέρνησης θα έτρεχαν όσοι έχουν τα λεφτά τους έξω αδήλωτα και όσοι δε δηλώνουν τα εισοδήματά τους εδώ να πληρώσουν το μερίδιό τους. Έτσι. Επειδή ήρθε η πρώτη φορά αριστερά!

Πόσο ανόητος και άσχετος πρέπει να είσαι για να πιστεύεις τέτοιες ιδέες, που δεν τις ξεστομίζει ούτε 15χρονο δεκαπενταμελούς! Πόσο ανίδεος από την πραγματική ζωή που ζουν οι πολίτες. Και πόσο επικίνδυνος είσαι όταν, πιστεύοντας τέτοιες βλακείες, κάθεσαι σε καρέκλα διακυβέρνησης της τύχης ενός λαού.

Και πόσο ανόητος και άσχετος είσαι όταν υποστηρίζεις ότι έχοντας σφάξει, από λάθος (!), τη μεσαία τάξη, έχεις ενισχύσει τα φτωχότερα στρώματα! Όταν δεν ξέρεις πως οι από κάτω ορθοποδούν από την αύξηση του πλούτου των μεσαίων! Όταν με την πολιτική σου έχεις ανεβάσει τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ανέργους σε 2 εκατομμύρια. Όταν πληθαίνουν οι ουρές των φτωχών ακόμα και στα υπαίθρια συσσίτια σαν αυτά που βλέπουμε με οργή κάθε μέρα στις γειτονιές της Ελλάδας. Όταν στην Πάτρα οργανώσεις κατοίκων σιτίζουν παιδιά, μερικά από τα οποία λιποθυμάνε στ αλήθεια στα σχολεία, όχι μαϊμού α λα αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ. Πού ζει αυτός ο ανεκδιήγητος από τα Λονδίνα!

Αλλά, η «εξαπάτηση» του κ Τσακαλώτου για την πραγματικότητα δε σταματάει εδώ με τους ιδιώτες. Στην τοποθέτησή του στη Βουλή υποστήριξε ότι δεν μπορούν να γίνουν άλλες περικοπές στο ανεξέλεγκτο και διεφθαρμένο δημόσιο, γιατί έχουν ήδη γίνει πολλές.

Προφανώς εκεί που ζει με τους άλλους υπουργούς δεν του έχει πει κανείς για το πόσα δις σκορπιώνται από την κακοδιαχείριση ή τη μη διαχείριση ανθρώπων και πόρων, που είναι όμηροι στα χέρια διεφθαρμένων δημοτικών και κρατικών υπηρεσιών, οι οποίες υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τα πολιτικά συμφέροντα αιρετών, συγγενών, διαπλεκόμενων εταιριών και μεσαζόντων.

Και η επικίνδυνη ασχετοσύνη του υπουργού συνεχίστηκε όταν χαρακτήρισε κινδυνολογίες τις οικονομικές πραγματικότητες που δημιουργεί η καθυστέρηση της λεγόμενης αξιολόγησης. Ούτε η φυγή των 3 δις καταθέσεων, ούτε η απαξίωση των εταιριών από το Χρηματιστήριο, ούτε η αύξηση του επιτοκίου στα spread, ούτε η αύξηση του δανεισμού των τραπεζών από την ΕΚΤ (που τον πληρώνουν οι πολίτες), ούτε  Η καθίζηση της αγοράς από την αβεβαιότητα, ούτε η πλήρης απαξίωση της όποιας σοβαρότητας με την οποία τα γεράκια συζητάνε με του Έλληνες τυχάρπαστους πολιτικούς έχουν αγγίξει τον πτυχιούχο του Λονδίνου.

Αντιθέτως, δήλωσε και στενοχωρημένος που το, ανεξάρτητο, Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής και η Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιούν για κίνδυνο νέου δανεισμού και νέου μνημονίου με την πολιτική που ακολουθεί, αφού προφανώς δεν καταλαβαίνει τίποτε από εφαρμοσμένη οικονομία και πολιτική οικονομία.

Τέλος, ο υπουργός, μη καταλαβαίνοντας από οικονομία δεν καταλαβαίνει ούτε και από πολιτική και Δημοκρατία. Κι αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Γιατί εκεί όπου υποτίθεται ότι σπούδασε στο Λονδίνο μάλλον δεν πάταγε το πόδι του στα μαθήματα πολιτικής. Γιατί αν πήγαινε θα μάθαινε ότι δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από μια κυβέρνηση κι έναν υπουργό, που καλεί τους πολίτες να μην πιστεύουν στον Τύπο. Συλλήβδην! Όπως έκανε αυτός.

Να μην πιστεύουν ούτε την Αυγή, το Έθνος, το Documento και την ΕΦΣΥΝ; Ουτε τις ΕΡΤ; Ούτε τον ΑΝΤ1; Ούτε τα sites του ΣΥΡΙΖΑ; Ή υπάρχει καλός και κακός Τύπος; Δικός μας και των άλλων; Αυτός που ελέγχουμε κι αυτός που δεν ελέγχουμε;

Η συμβουλή του πρωθυπουργού, που επανέλαβε ο κ Τσακαλώτος στη Βουλή «μην πιστεύετε αυτά που γράφει ο Τύπος» είναι φράση του Πατακού και του Θεοφιλογιαννάκου, αν δεν το ξέρει ο… αριστερός πολιτικός. Και είναι άποψη φασιστών και δικτατόρων. Για να ξέρει ο λαός με ποιούς έχει να κάνει.

Ο Τύπος είναι στην κρίση του λαού. Όπως είναι και οι πολιτικοί. Και ο λαός έχει αρκετό μυαλό ή δεν έχει καθόλου για να πιστεύει ή να μην πιστεύει κάποιον από όλους. Ξέρει πάντως, ότι δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι ψεύτες από τους πολιτικούς. Μόνο που οι πολιτικοί κάνουν και δικτατορίες. Και καταλύουν Συντάγματα. Έτσι κ Τσακαλώτο; Το πτυχίο σε μάρανε.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης, πηγή: liberal

 

Yened

Αγαπητέ μου Νίκο. Σχώρνα μου τον ενικό, αλλά καθώς είσαι 39 χρόνων παίρνω το θάρρος της οικειότητας ως λίγο μεγαλύτερος. Σκοπός της επιστολής μου είναι να καταλάβουμε όλοι με ποια λογική αποφάσισες να έχει η Ελλάδα μόνον 4 ιδιωτικά κανάλια και όχι 8 που έχει σήμερα. Ακουσα προσεκτικά τα επιχειρήματά σου, αλλά μου φάνηκαν ανήκουστα και θα σου εξηγήσω γιατί.

Αρχικώς είπες ότι τα κανάλια εδώ και 25 χρόνια λειτουργούσαν σε καθεστώς «πλήρους παρανομίας». Θα σε διορθώσω λίγο, γιατί η Βουλή –δηλαδή η λαϊκή βούληση την οποία σήμερα επικαλείσαι– ανανέωνε τις προσωρινές τους άδειες. Επομένως παράνομα δεν ήταν. Τόνισες επίσης ότι, ενώ κάποια ήταν ζημιογόνα, τους δίνονταν από τις τράπεζες χαριστικά δάνεια. Σε αυτό έχεις απόλυτο δίκιο, Νίκο, αλλά θα σου πω, εν προκειμένω, όχι μόνον τι μου φαίνεται ανήκουστο, αλλά και ύποπτο. Θα ξέρεις προφανώς ότι αν μια επιχείρηση παραμένει επί μακρόν ζημιογόνος, κάποια στιγμή –θέλοντας και μη– κλείνει. Πολύ περισσότερο αν σταματήσει να δανειοδοτείται. Διερωτώμαι, λοιπόν, Νίκο, γιατί δεν αφήνεις τα ζημιογόνα κανάλια να κλείσουν από μόνα τους και θες να τα σφραγίσεις εσύ, αφού ούτως ή άλλως η στρόφιγγα των τραπεζών έκλεισε, όπως μόνος σου είπες.

Από εδώ και πέρα θα σου γίνω ακόμη πιο δυσάρεστος, Νίκο. Διότι μέσα στην πρωτοφανή κρίση που ζούμε, είναι αδιανόητο να αποφασίζεις να κλείσεις 4 επιχειρήσεις –αφήνοντας εκατοντάδες εργαζομένους στον δρόμο– όταν η κυβέρνηση στην οποία μετέχεις άνοιξε και επαναλειτουργεί 4 δημόσια κανάλια (τις 3 ΕΡΤ και το Κανάλι της Βουλής) στα οποία παρεμπιπτόντως εργάζονται πάνω από 2.500 άτομα.

Θα μου επιτρέψεις δε να χαρακτηρίσω παραπλανητικό και το επιχείρημά σου ότι η διαφημιστική πίτα έχει μειωθεί στα 160 εκατ. ευρώ από 800 εκατ. ευρώ και ότι θέλεις τάχα να προστατέψεις τις νέες τηλεοπτικές επιχειρήσεις. Οχι μόνο γιατί δεν είσαι ο Κάλχας για να μπορείς να προβλέψεις ποια θα είναι η πίτα σε 5 ή 10 χρόνια. Αλλά κυρίως, διότι αυτά τα πράγματα παγκοσμίως τα ρυθμίζει η αγορά και όχι οι κυβερνήσεις (εκτός κι αν ζηλεύεις αυτήν της Βορείου Κορέας). Ακόμη δε πιο φαιδρό ήταν ότι «στοιχειοθέτησες» την επιλογή σου με μια γνωμάτευση ενός παντελώς αγνώστου σε όλους μας Ινστιτούτου της Φλωρεντίας. Για να καταλάβεις τη γελοιότητα του επιχειρήματος, Νίκο, σκέψου τον ομόλογό σου στην Ιταλία να ανακοινώνει ξαφνικά, ως νέος Μουσολίνι, ότι θα κλείσει περί τα 30 ιδιωτικά κανάλια που λειτουργούν εκεί, επικαλούμενος μια γνωμάτευση του Ινστιτούτου Παστέρ ή του ΤΕΙ Μεσολογγίου.

Κάπου εδώ, όμως, Νίκο, το πράγμα αρχίζει και σοβαρεύει, διότι η ομόθυμη στήριξη της επιλογής σου από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ επιβεβαιώνει ότι τελικά όλοι ζείτε εκτός τόπου και χρόνου. Και αυτό θα στο εξηγήσω απλά. Δεν ξέρω αν έχεις ακούσει, Νίκο, τι εστί IP-TV. Πρόκειται για τα αρχικά του Ιnternet Protocol Τelevision, δηλαδή το μέλλον της τηλεόρασης που είναι ήδη εδώ. Μου φαίνεται αδιανόητο να μην έχεις πληροφορηθεί ότι όλα τα σύγχρονα κανάλια του πλανήτη εκπέμπουν ήδη το σήμα τους στις τηλεοράσεις μέσω Ιντερνετ, με την επιπλέον δυνατότητα των τηλεθεατών να παρακολουθούν πλέον «on demand» ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν.

Αν όλα αυτά σου φαίνονται κινέζικα, Νίκο, μπες στο site οποιουδήποτε μεγάλου ευρωπαϊκού ή αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου και αναρωτήσου τι ακριβώς θα κάνεις αν τα ελληνικά ειδησεογραφικά κανάλια –που θέλεις να κλείσεις– αρχίσουν σε λίγες εβδομάδες να μεταδίδουν με αυτόν τον τρόπο το σήμα τους (που ήδη το κάνουν).

Τι εννοώ με απλά λόγια, Νίκο; Οτι η προσπάθειά σου να ελέγξεις την πληροφόρηση στην Ελλάδα εν έτει 2016, εκτός από αφελής, είναι και κωμική. Οχι μόνο γιατί τις ειδήσεις μπορεί να τις βρει κανείς ακόμη και στο Facebook στο οποίο βρίσκονται πάνω από 5 εκατ. Ελληνες. Αλλά γιατί ο έλεγχος που επιχειρείς στις ψηφιακές συχνότητες είναι ένας παρωχημένος τεχνολογικός τραγέλαφος, καθώς, σε λιγότερο απ’ όσο φαντάζεσαι, όλοι θα βλέπουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε μέσω Ιντερνετ, όπως συμβαίνει ήδη σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Δεν επικαλέστηκα τυχαία την ηλικία σου, Νίκο. Δεν ξέρω αν τον θυμάσαι, αλλά, παρακολουθώντας σε στη Βουλή, μου θύμισες τον περιβόητο Αρκουδέα. Πρόκειται για τον «θρυλικό» αξιωματικό που κάποτε ηγήθηκε της ανεπιτυχούς προσπάθειας γκρεμίσματος των κεραιών της ελεύθερης ραδιοφωνίας, εκπροσωπώντας τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ηθελε και εκείνος όπως και ο κ. Τσίπρας να «ενημερωνόμαστε» μόνον από την ΕΡΤ και την ΥΕΝΕΔ, αλλά δεν του πέρασε, γιατί απλούστατα τον είχε ξεπεράσει η εποχή του.

του Κωνσταντίνου Ζούλα, kathimerini.gr

manitariΣτην  πρωτότυπη εκδήλωση για τα μανιτάρια με κάλεσε  ο αγαπητός φίλος Τάσος Μαρτίνης, ο οποίος είναι Πρόεδρος του «Φιλοπρόοδου Συλλόγου Πολυδρόσου».  Παρότι δεν  μπορώ να θεωρήσω των εαυτό μου φίλο των μανιταριών, αποδέχθηκα με χαρά την πρόσκληση,  γιατί ως φίλος των κερασιών ποτέ δεν πέρασα άσχημα στο Βλαχώρι.

Απ’ όσους παρευρεθήκαμε σ’ αυτή την «περίεργη» εκδήλωση για τα μανιτάρια, σ’ αυτό το μικρό χωριό της Θεσπρωτίας,  νομίζω ότι κανένας δεν έφυγε παραπονεμένος.

Το Βλαχώρι βρίσκεται  42 χλμ από την Ηγουμενίτσα στο δρόμο προς Ιωάννινα,  κάτω ακριβώς από την παλιά εθνική οδό και πάνω από τον Καλαμά. Το φυσικό του τοπίο νομίζω πως όλες τις εποχές είναι πανέμορφο. vlaxori

Η εκδήλωση ξεκίνησε με επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο του χωριού το οποίο για τα δεδομένα της περιοχής μας και όχι μόνο ήταν αξιόλογο και πολύ οργανωμένο.  Αν και δεν έχω μεγάλη πείρα από μουσεία η εντύπωση που σου αφήνει η επίσκεψη είναι  πολύ θετική και αξίζει να το προσέξουν οι εκπαιδευτικοί του νομού μας.

mouseio 1Μετά από την ξενάγηση στο μουσείο,  στην αίθουσα του συλλόγου,  είχαμε «επίδειξη» των άγριων μανιταριών που παράγει το δάσος του Βλαχωρίου.  Στην εκδήλωση ήταν καλεσμένοι μέλη του συλλόγου «Φίλοι των μανιταριών Ηπείρου» οι οποίοι μας μίλησαν για τις θρεπτικές και όχι μόνο αξίες των μανιταριών.

Μετά το λόγο πήρε ο «πατριάρχης» ή «καθηγητής» των μανιταριών, όπως τον αποκαλούν οι χωριανοί του, ο Νικόλας Μαρτίνης, κτηνοτρόφος στο Βλαχώρι.  Μας έδειξε μερικά από τα πανέμορφα μανιτάρια που υπάρχουν στο δάσος του Βλαχωρίου και μας εξήγησε ποια από αυτά τρώγονται, ποια είναι περισσότερο ή λιγότερο νόστιμα  και ποια είναι τοξικά ή δηλητηριώδη. Η γνώση και η εμπειρία του Νικόλα Μαρτίνη πάνω στα μανιτάρια εξέπληξε ευχάριστα το κοινό της εκδήλωσης.manitaria 1

Στη συνέχεια γευτήκαμε υπέροχα μανιτάρια μαγειρεμένα με διάφορους τρόπους από τους κατοίκους του χωριού και αρκετές υπέροχες μανιταρόπιτες, ως μεζέδες για το τσίπουρο και το κρασί που μας φίλεψε ο σύλλογος.20151018_131016

Καταλήξαμε στο γραφικό καφενεδάκι του χωριού για δύο-τρία ακόμη τσίπουρα με συνοδεία τους γευστικούς μεζέδες του νεαρού ιδιοκτήτη και πολύ κουβέντα για «την ανάγκη της πόλης να πάει στο χωριό και όχι το χωριό στην πόλη» όπως εύστοχα ο Πρόεδρος του Φιλοπρόοδου Συλλόγου ανέφερε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην εκδήλωση.