Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 7 Ιανουαρίου 2011

Της Αννας Φραγκουδάκη, πηγή: ΤΑ ΝΕΑ


Η Ακαδηµία απένειµε αργυρό µετάλλιο στην κ. Χαρίκλεια Νικοπούλου για την «υπηρεσία» της σε µειονοτικό σχολείο της Θράκης,όπου «λόγω τε και έργω… ελληνίδος διδασκάλου παράδειγµα λαµπρόν εγένετο» Οµως η βραβευθείσα είχε συχνή παρουσία στα ΜΜΕ και σε δηµόσιες εκδηλώσεις. Προκάλεσε µεγάλη αναστάτωση στο µειονοτικό χωριό, όπου ανακατεύτηκαν ακροδεξιές οργανώσεις. Εκανε µηνύσεις σε µειονοτικές εφηµερίδες και τον µουσουλµάνο επιστάτη του σχολείου προκαλώντας δίκες και καταδίκες (είναι κόρη προέδρου του Αρείου  Πάγου). Ως δασκάλα αντιπαρατέθηκε µε τους γονείς που ζήτησαν τη µετάθεσή της και οι µαθητές έκαναν αποχή από τα µαθήµατα. Οπως η ίδια περιέγραψε σε αθηναϊκή εφηµερίδα (17/2/08): «Τους έκανα µάθηµα για την Επανάσταση του 1821, όταν ένας µαθητής… µου είπε ότι είναι Τούρκος. Ηρεµα, τον πήρα από το χέρι και τον πήγαστο προαύλιο κάτω από την ελληνική σηµαία λέγοντάς του ότι είναι Ελληνας». Τέλος, στην πρωτάκουστη «αντιφώνησή» (!) της στην Ακαδηµία, είπε µεταξύ άλλων ότι«στο πρόσωπό» της βραβεύτηκε η «φιλοπατρία», που «περιλαµβάνει τη σκλαβωµένη Βόρειο Ηπειρο…, τη Μακεδονία µας… η ελευθερία της οποίας τελεί υπό διαπραγµάτευση, τη Θράκη και την Κύπρο που καταδυναστεύονται από τους Τούρκους και τους ελεύθερους πολιορκηµένους Ελληνες που ζουν στον Άγιο Παντελεήµονα». Αναλογιστήκατε, κ. πρόεδρε και µέλη της Ακαδηµίας, τι προτείνετε για «παράδειγµα» στους δασκάλους και τις δασκάλες της χώρας; Τους προτρέπετε άραγενα ξεκινήσουν στα κοντά 200 µειονοτικά σχολεία µηνύσεις κατά των µουσουλµάνων συµπολιτών και εκστρατείες στα ΜΜΕ που ταυτίζουν τη Θράκη(!) µε την Κύπρο; Να διδάσκουν στα παιδιά του δηµοτικού ότι είναι «υπό διαπραγµάτευση» η «ελευθερία της Μακεδονίας µας»; Υπόσχεστε υψηλά βραβεία σε δασκάλους των «ελεύθερων πολιορκηµένων» στον Αγιο Παντελεήµονα, εάν ξεκινήσουν «πατριωτικές» διαδηλώσεις όπως αυτή κατά του Αρχιεπισκόπου; Προτρέπετε τις δασκάλες των χιλιάδων στη χώρα µαθητών αλβανικής καταγωγής να µιµηθούν το«παράδειγµα» και να οδηγούν τα παιδιά «κάτω από την ελληνική σηµαία»για να τους «εµπνεύσουν» ιδέες για τη «σκλαβωµένη Βόρειο Ηπειρο»;

Advertisements

Read Full Post »

Tου Πασχου Μανδραβελη, kathimerini.gr

Το πρόβλημα της μετανάστευσης ξεπερνά τις υπάρχουσες πολιτικές αναλύσεις. Δεν χωράει στα ιδεολογικά σχήματα του παρελθόντος, διότι αυτά είναι αρθρωμένα πάνω στην τεχνολογική πραγματικότητα του περασμένου αιώνα. Γράφαμε και παλιότερα ότι «από τη στιγμή που η διαφορά στο επίπεδο διαβίωσης μεταξύ του πρώτου και του τρίτου κόσμου είναι μεγάλη, ενώ το κόστος μετακίνησης ανθρώπων μειώνεται, είναι φυσικό να αυξάνεται η (παράνομη, έστω) μετανάστευση. Είναι η οικονομικά ορθολογική επιλογή» («Καθημερινή» 5.7.2008).

Εκ των πραγμάτων, η τεχνολογία κάνει κάποιες διαδικασίες πιο φθηνές και η οικονομία ακυρώνει πολιτικές που ασκούνταν επί αιώνες. Τέτοιες είναι, για παράδειγμα, οι εθνικές κεϊνσιανές πολιτικές· με ένα κλικ στον υπολογιστή φεύγουν δισεκατομμύρια από το ένα χρηματιστήριο στο άλλο. Το ίδιο ισχύει φυσικά για τις πολιτικές που αφορούν τα εθνικά σύνορα. Οι ΗΠΑ φτιάχνουν και ξαναφτιάχνουν φράχτες στα σύνορα με το Μεξικό, αλλά η Καλιφόρνια έχει πλημμυρίσει από οικονομικούς μετανάστες. Το παγκόσμιο σύστημα των εθνικών κρατών με τις ξεχωριστές πολιτικές, απλώς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη νέα πραγματικότητα που η τεχνολογία διαμορφώνει και οι αγορές εκμεταλλεύονται. Ας μην ξεχνάμε ότι η οικονομική μετανάστευση δεν είναι παρά μέρος της αγοράς εργασίας.

Με αυτά τα δεδομένα και η ανάλυση δεν μπορεί να είναι συνεπής με τα ιδεολογικά σχήματα του παρελθόντος. Για παράδειγμα, ένας φιλελεύθερος δεν μπορεί να είναι υπέρ των ελεύθερων συναλλαγών όλων των συντελεστών παραγωγής πλην της εργασίας. Οι φράχτες των συνόρων είναι στρέβλωση της ελεύθερης αγοράς.

Από την άλλη πλευρά, είναι αδύνατον να πείσει κάποιος αριστερός τους εργαζόμενους να μοιραστούν τις κατακτήσεις τους με τους κατατρεγμένους του Τρίτου Κόσμου. Στον πραγματικό κόσμο, ένα εθνικό σύστημα υγείας υποβαθμίζεται όταν συρρέουν χιλιάδες μετανάστες για υγειονομική περίθαλψη, για την οποία δεν έχουν συμβάλει. Ούτε υπάρχουν εργαζόμενοι που θέλουν να μοιραστούν τις αποταμιεύσεις τους που έχτισε όποιο κράτος πρόνοιας υπάρχει στη χώρα τους. Οποτεδήποτε η Αριστερά προσπάθησε να πείσει το εκλογικό της σώμα προς αυτή την κατεύθυνση, οι ψηφοφόροι της στράφηκαν στον ριζοσπαστικό λαϊκισμό. Ο Λεπέν κερδίζει στις εργατικές συνοικίες, πάλαι ποτέ προπύργια του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Επιπλέον, η οικονομική μετανάστευση συμβάλλει σε αυτό που ο Μαρξ ονόμαζε «εφεδρικό στρατό» στην αγορά εργασίας. Μετακινούμενοι οι μετανάστες σε χώρες με υψηλούς μισθούς και χαμηλή ανεργία διαμορφώνουν τις οικονομικές συνθήκες για συμπίεση των εισοδημάτων των εργαζομένων. Είναι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης. Τα διοικητικά μέτρα είναι σαν τον φράχτη στον Εβρο. Τελικά, η φθηνότερη εργασία θα εκτοπίσει την ακριβότερη.

Δεν υπάρχει τρόπος να λυθούν τα προβλήματα της παγκοσμιότητας με τα πενιχρά εθνικά εργαλεία που έχουμε. Σε έναν κόσμο που έχουν παγκοσμιοποιηθεί τα πάντα, η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται με εθνικούς περιορισμούς. Πρέπει κι αυτή να παγκοσμιοποιηθεί. Αλλιώς, το μόνο που θα καταφέρνει είναι να συνεχίσει να μπαλώνει τα προβλήματα με κάποιους φράχτες στα σύνορα.

Read Full Post »

ΤΟ ΒΗΜΑ – The New York Times

Ωρες προτού ανακοινωθεί άλλη μία καταδικαστική απόφαση σε βάρος του Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, την περασμένη εβδομάδα, ο πιο επιφανής πολιτικός κρατούμενος στη Ρωσία γινόταν ήδη στόχος επίθεσης στον κυβερνοχώρο.

Οχι, δεν γινόταν λογοκρισία στον δικτυακό τόπο του Χοντορκόφσκι. Οι επιθέσεις ήταν του είδους της λεγόμενης άρνησης πρόσβασης. Οι περισσότεροι από τους επισκέπτες του site έβλεπαν το μήνυμα «δεν είναι δυνατόν να βρεθεί η σελίδα».

Τέτοιες επιθέσεις είναι ένα όλο και πιο δημοφιλές εργαλείο για να τιμωρεί κανείς τους αντιπάλους του, καθώς είναι σχεδόν αδύνατον να βρεθούν τα ίχνη των δραστών. Επιπλέον, δεν προκαλούν τις ίδιες οργισμένες αντιδράσεις όσο οι κυβερνητικές απόπειρες για λογοκρισία στο Ιντερνετ.

Στο παρελθόν, καταπιεστικά καθεστώτα χρησιμοποίησαν φίλτρα λογοκρισίας στο Ιντερνετ για να σταματήσουν την εξάπλωση απαγορευμένων ιδεών από αντιφρονούντες. Η Κίνα είναι ιδιαιτέρως δημιουργική σε αυτόν τον τομέα, αλλά χώρες όπως η Τυνησία και η Σαουδική Αραβία δεν έχουν μείνει πίσω.

Αλλά στο ρωσικό μοντέλο – σε αυτό που αποκαλώ «κοινωνικό έλεγχο» – δεν είναι απαραίτητη η επίσημη, άμεση λογοκρισία. Στρατιές φιλοκυβερνητικών χρηστών παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους και επιτίθενται σε sites τα οποία δεν τους αρέσουν, μπλοκάροντας την πρόσβαση ακόμη και σε χώρες όπου δεν ασκείται καμμία λογοκρισία στο Ιντερνετ.

Read Full Post »