Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 12 Απριλίου 2011

του Λεωνίδα Καστανά, πηγή: μη μαδάς τη μαργαρίτα

Πως κάνεις την κρίση ευκαιρία;
Δύσκολο, ειδικά όταν δεν θέλεις και στη χώρα αυτή είναι πολλοί αυτοί που δεν θέλουν.
Και πρώτη απ’ όλους είναι η κυβέρνηση. 18 μήνες τώρα πασχίζει να αποδείξει ότι οι βαθιές και δομικές μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει το μνημόνιο  είναι αδύνατο να γίνουν πράξη.
Η κυβέρνηση φαντάζει σήμερα ως η πιο συνεπής και αποτελεσματική αντιμνημονιακή δύναμη. Την ώρα που η οικονομική ύφεση στεγνώνει από χρήμα την αγορά, πολλές  επιχειρήσεις κλείνουν ή αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, η ανεργία σαρώνει και οι αδύναμοι είναι έκθετοι στην εξαθλίωση, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, οι Δήμοι και οι ΔΕΚΟ συνεχίζουν τη σπατάλη, το φαγοπότι, τη διανομή προνομίων και προσόδων προς όλες τις κατευθύνσεις, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη και μακρινή την έξοδο από την κρίση.
Οργανισμοί, γραμματείες και επιτροπές, που υπήρχαν μόνο για να εξυπηρετούν το πελατειακό κράτος, συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά. Οι μετατάξεις βαλτώνουν μεταξύ υπογραφής και συνταγματικότητας. Μήπως είδατε ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ή ακούσατε ότι καταργήθηκαν στο Δήμο σας οι απίθανες δημοτικές επιχειρήσεις; Αντιθέτως, «μεταμεσονύκτιες πονηρές τροπολογίες, νόμοι που ψηφίστηκαν αλλά δεν εφαρμόζονται, ή εφαρμόζονται κατά τρόπο χαλαρό, ή περιμένουν υπογραφή των προεδρικών διαταγμάτων για να εφαρμοστούν και άλλα τέτοια όμορφα που γράφει και ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή 7/04/2011. Τουλάχιστον εκείνες οι επιτροπές που στα 2010, ακόμα συνεδρίαζαν παχυλά αμειβόμενες, με θέμα τη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων, καταργήθηκαν επιτέλους;
Advertisements

Read Full Post »

του Γιάννη Σιδέρη, πηγή: protagon.gr

Αμφιταλαντευόμουν  για το αν έπρεπε να γράψω για το Debtocracy, επειδή θα ήταν σκληρή η κριτική μου. Υπάρχει αφενός η ευαισθησία στο γεγονός ότι ο Αρης Χατζηστρεφάνου είναι ένας απολυμένος συνάδελφος και αφετέρου ο ενδοιασμός ότι ενδεχομένως να μου προσάπτετο  …επαγγελματική ζήλια! (όχι από τον Αρη). H δημοσιότητα της απόλυσής του καθώς και ο νεωτερικός τρόπος που συγκέντρωσε τα χρήματα για την υλοποίηση του ντοκιμαντέρ, συνέβαλαν στον εκθειασμό του, για να μην πω στην μυθοποίησή του, ειδικά στο διαδίκτυο,  γλυτώνοντας την σκληρή, αλλά αναγκαία, κριτική που επιδέχεται το αποτέλεσμα.

Έγραφε για παράδειγμα «ο πιτσιρίκος» στο blog του: «Την Δευτέρα το πρωί – που οι δημοσιογράφοι θα επιστρέψουν στα γραφεία τους –  το Debtocracy μάλλον θα το έχουν παρακολουθήσει περισσότεροι από 500 χιλιάδες Έλληνες. Και κάποιοι απ’ αυτούς τους δημοσιογράφους θα πρέπει να γράψουν ή να μιλήσουν γι’ αυτό το «φαινόμενο» – αν τους το επιτρέψουν (σ.σ. Και αν κάποιοι γράψουν αρνητικά γι’αυτό, άρα έγραψαν γιατί τους το επέτρεψαν, ή γιατί τους διέταξαν τα αφεντικά τους;)

Ανεξαρτήτως λοιπόν προσωπικών προθέσεων  (έτσι και αλλιώς δεν μπορείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας), όταν είδα το  Debtocracy, μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό μια φράση που είχε πει ο Χαρίλαος Φλωράκης στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, σε μια συζήτηση για τα ΜΜΕ, στα τέλη της δεκαετίας του 70: «Ο τύπος πρέπει να γράφει την αλήθεια.  Όμως το τι είναι αλήθεια το ξέρει μόνο το κόμμα» (άρα – τεκμαίρεται ότι – ο τύπος πρέπει να γράφει ότι θέλει το κόμμα!).

Με πρόλαβε ο Γιαννακίδης, που παρουσίασε  χθες το ντοκιμαντέρ, γι’αυτό  θα προσπαθήσω να είμαι λιτός, εξακολουθώντας να βρίσκομαι εν συναδελφική αμηχανία: Θεωρώ βλέπετε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ως … δείγμα προς αποφυγήν.  Δεν υπηρετεί έστω την μισή αλήθεια των ανάλογων ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουν τα mainstream media. Και φυσικά απέχει έτη  φωτός από τα αυστηρά, ερευνητικά  και αμφίπλευρης παρουσίασης, ντοκιμαντέρ του BBC – παρότι ο Αρης Χατζηστεφάνου μαθήτευσε εκεί.

(περισσότερα…)

Read Full Post »