Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαΐου 2011

Επί έ­να χρό­νο με­τά την α­κή­ρυ­χτη ελ­λη­νι­κή χρε­ω­κο­πί­α το α­να­το­λικό δια­κομ­μα­τι­κό μπλοκ κο­ρυ­φής που κυ­βερ­νά­ει τη χώ­ρα μας χρη­σι­μο­ποιού­σε τα κλασ­σι­κά πο­λι­τι­κά και συν­δι­κα­λι­στι­κά του ερ­γα­λεί­α,  βα­σι­κά τη ΓΣΕΕ, το ΠΑ­ΜΕ το ψευ­τοΚ­ΚΕ, τον ΣΥΝ και τον ε­ξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κό συρ­φε­τό τους για να πα­ρα­τά­ξει α­πέ­να­ντι στην υ­πό­λοι­πη Ε­Ε έ­ναν πο­λι­τι­κά ε­λεγ­χό­με­νο α­πό τον ί­διο ε­ξε­γερ­μέ­νο λα­ό.
Αυ­τό το λα­ό τον χρεια­ζό­ταν σαν δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό χαρ­τί ό­χι για να πε­ριο­ρί­σει τα σκλη­ρά μι­σθο­λο­γι­κά και φο­ρο­λο­γι­κά μέ­τρα των δα­νει­στών (σε αυ­τά ο πρω­θυ­πουρ­γός του κα­θε­στώ­τος πλειο­δο­τού­σε) αλ­λά για να πε­τύ­χει έ­ναν στρα­τη­γι­κά για τα α­να­το­λι­κά α­φε­ντι­κά του πο­λι­τι­κό στόχο: Να φέ­ρει σε πο­λι­τι­κό α­διέ­ξο­δο και α­πο­σύν­θε­ση  την Ε­Ε κα­θώς ζη­τού­σε και ζη­τά­ει διαρ­κώς α­πό αυ­τήν νέ­α δά­νεια ε­νώ συ­νε­χί­ζει δρα­στή­ρια και υ­πο­χθό­νια το βιο­μη­χα­νι­κό σα­μπο­τάζ και την γρα­φειο­κρα­τι­κή δια­φθο­ρά της χώ­ρας μας, δη­λα­δή δυ­να­μώ­νει την κρί­ση, ο­δη­γεί σε ολο­έ­να και πιο αφό­ρη­τη α­νερ­γί­α το λα­ό μας και κά­νει την α­πο­πλη­ρω­μή του δα­νεί­ου α­δύ­να­τη. Κά­θε φο­ρά λοι­πόν αυ­τός ο μι­κρός σε ό­γκο εκ­βια­στής στην υ­πη­ρε­σί­α της πιο πο­λι­τι­κής υ­περ­δύ­να­μης στον κό­σμο ερ­χό­ταν και α­πει­λού­σε τον οι­κο­νο­μικό αυ­τόν γί­γα­ντα και πο­λι­τι­κό νάνο που εί­ναι η Ε­Ε ό­τι η Ελ­λά­δα θα χρε­ωκο­πή­σει αν η Ε­Ε δεν της δώ­σει νέ­α λε­φτά. Και ε­κεί­νη του έ­δι­νε έ­ντρο­μη ό­τι μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει ε­πέ­κτα­ση των χρε­ω­κο­πιών στην Ευ­ρω­ζώ­νη. Αλ­λά με κά­θε δό­σιμο δα­νεί­ου κά­τω α­πό αυ­τές τις συν­θή­κες δυ­νά­μω­νε και δυ­να­μώ­νει στο έ­πακρο η ε­σω­τε­ρι­κή σύ­γκρου­ση στην Ευ­ρω­ζώ­νη και στην Ε­Ε, μια σύ­γκρου­ση που ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο  την πα­ρα­λύ­ει. Σε ό­λο αυ­τό το διά­στη­μα το ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­κό κα­θε­στώς έ­κα­νε τους δα­νει­στές κύ­ριους υ­πό­λο­γους στα μά­τια του ελ­λη­νι­κού λα­ού για την αυ­ξα­νό­με­νη πεί­να του ε­νώ οι κύ­ριοι υ­πό­λο­γοι αυτής της πεί­νας έ­πρε­πε να εί­ναι οι ί­διοι οι σα­μπο­τα­ρι­στές, δη­λα­δή οι Πα­πανδρε­ο-μπιρ­μπί­λη­δες, η α­ντι­βιο­μη­χα­νι­κή ψευ­το­α­ρι­στε­ρά και τα α­ντι­βιο­μη­χανι­κά κρα­τι­κά όρ­γα­να ΣτΕ, Πο­λε­ο­δο­μί­ες, Δα­σαρ­χεί­α κλπ. Ο Πα­παν­δρέ­ου δεν δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε πο­τέ ου­σια­στι­κά για να πε­ριο­ρί­σει τα α­ντι­μι­σθο­λο­γικά και φο­ρο­λο­γι­κά μέ­τρα που ή­θε­λαν οι δα­νει­στές α­κρι­βώς για­τί αυ­τά σε συνδυα­σμό με το σα­μπο­τάζ στράγ­γι­ζαν την α­γο­ρά και μεί­ω­ναν πα­ρα­πέ­ρα τις ε­πενδύ­σεις. Για τον ί­διο λό­γο δεν ε­φάρ­μο­σε πο­τέ τις θε­τι­κές α­να­πτυξια­κές πλευ­ρές του μνη­μό­νιου. (Δες άρ­θρα για την οι­κο­νο­μί­α στην http://www.oakke.gr)
Γιατί το καθεστώς έχει ανάγκη μιας ειδικής ελληνικής «αντιιμπεριαλιστικής» Ταχρίρ
Για κα­κή τύ­χη ό­μως του προ­βο­κά­το­ρα, και γε­νι­κό­τε­ρα του ρω­σό­φιλου δια­κομ­μα­τι­κού μπλοκ που τον στη­ρί­ζει, ο πλα­τύς κό­σμος ό­λο και λι­γό­τερο κα­τέ­βαι­νε στις κα­θε­στω­τι­κές πο­ρεί­ες. Για­τί δεν τους ε­ξα­σφά­λι­ζαν κά­ποιες ε­λα­φρύν­σεις α­πό τους δα­νει­στές. Έ­τσι το κα­θε­στώς για να κά­νει θό­ρυβο στο ε­ξω­τε­ρι­κό και να ε­νι­σχύ­σει τον Πα­παν­δρέ­ου δια­πραγ­μα­τευ­τι­κά, έφτα­σε να  χρη­σι­μο­ποιεί κυ­ρί­ως τη βί­α των προ­στα­τευό­με­νων α­πό τα κομ­μα­τι­κά μπλοκ, ι­διαί­τε­ρα α­πό τον ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δή­θεν πα­ρεί­σα­κτων ε­μπρη­στών και σπασι­μα­τιών που έ­δι­ναν την ει­κό­να της ε­πα­να­στα­τη­μέ­νης χώ­ρας αλ­λά ή­ταν πο­λύ μι­σητοί στο λα­ό. Ε­πί­σης χρη­σι­μο­ποί­η­σε και τη βί­α των ταγ­μά­των ε­φό­δου του ψευ­τοΚ­ΚΕ στα λι­μά­νια, την α­κρό­πο­λη και αλ­λού, πράγ­μα που δη­μιουρ­γού­σαν κά­ποιο δέ­ος στο ε­ξω­τε­ρι­κό και σα­μπό­τα­ραν και την πα­ρα­γω­γή αλ­λά ή­ταν και αυ­τά α­ντι­πα­θη­τι­κά στην Ελ­λά­δα. Έ­τσι  α­πoμαζικο­ποι­ή­θη­καν πα­ρα­πέρα οι α­ντι-Ε­Ε δια­δη­λώ­σεις και ο ξέ­νος τύ­πος δια­πί­στω­νε ό­τι το ο ελ­λη­νι­κός λα­ός κου­ρά­στη­κε. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο κό­σμος δεν κα­τέ­βαι­νε στις πο­ρεί­ες ό­χι μό­νο λό­γω αυ­τής της βί­ας αλ­λά και λό­γω της κού­φιας, ρου­τι­νιά­ρι­κης και πο­λι­τι­κά στεί­ρας αγω­νι­στι­κής τε­λε­τουρ­γί­ας δε­κα­ε­τιών και στο βά­θος για­τί οι ερ­γα­ζό­με­νες μά­ζες δεν συ­μπα­θούν ε­δώ και πολ­λά χρό­νια αυ­τά τα κόμ­μα­τα για­τί τα έ­χουν ζή­σει σαν ξέ­να ή και ε­χθρι­κά στους χώ­ρους δου­λειάς τους ι­διαί­τε­ρα στον ι­διω­τι­κό το­μέ­α.
Έ­τσι το βα­θύ κα­θε­στώς άρ­χισε να σκα­ρώ­νει έ­να νέ­ο με­γά­λο κόλπο, το κόλ­πο «ελ­λη­νι­κή πλα­τεί­α Τα­χρίρ». Αυ­τό συ­νί­στα­ται βα­σι­κά στο πο­λιτι­κά α­νώ­νυ­μο κά­λε­σμα των μα­ζών σε δια­δη­λώ­σεις που γί­νε­ται με τέ­τοιο τρό­πο ώ­στε οι πραγ­μα­τι­κοί διορ­γα­νω­τές να κρύ­βο­νται πο­λι­τι­κά. Αυ­τή η μέ­θο­δος διευ­κόλυ­νε στην Αί­γυ­πτο και προ­η­γού­με­να στην Τυ­νη­σί­α τους ό­χι και πολύ α­πο­δε­κτούς α­πό το λα­ό και κυ­ρί­ως α­πό την διε­θνή κοι­νή γνώ­μη Α­δελ­φούς Μου­σουλ­μά­νους να κρυ­φτούν πί­σω α­πό έ­να πο­λύ ευ­ρύ­τε­ρο πλή­θος πο­λι­τών δυ­σαρε­στη­μέ­νων με το κα­θε­στώς Μπεν Α­λί και με­τά Μου­μπάρακ.  Δη­λα­δή οι Α­δελφοί Μου­σουλ­μά­νοι κά­να­νε μια με­γά­λη κα­μπά­νια στο Facebook για συ­γκέντρω­ση στην πλα­τεί­α Τα­χρίρ. Ό­μως οι ί­διοι μεί­να­νε πί­σω τις πρώ­τες μέ­ρες αφή­νο­ντας στην αρ­χή κά­ποιους συμ­μά­χους τους βα­σι­κά τρο­τσκι­στές για να κινή­σουν τα πλή­θη στις πλα­τεί­ες χω­ρίς κομ­μα­τι­κά πα­νό ώ­στε οι μά­ζες να νοιώθουν το κί­νη­μα σαν πο­λι­τι­κά δι­κό τους. Με­τά ό­ταν το κί­νη­μα φού­ντω­σε κατέ­βη­καν και αυ­τοί στην πλα­τεί­α πα­ρι­στά­νο­ντας ό­τι δή­θεν πα­ρα­σύρ­θη­καν α­πό το υ­πέ­ρο­χο αυ­θόρ­μη­το του λα­ού. Ό­μως πά­ντα χω­ρίς πα­νό και κομ­μα­τι­κά διακρι­τι­κά. Α­κό­μα και το Αλ­λάχ ου Ακ­μπάρ (ο θε­ός εί­ναι με­γά­λος) το ε­ξα­φά­νι­σαν σε μια πρώ­τη πε­ρί­ο­δο. Ό­ταν ό­μως αυ­τό το κί­νη­μα σε συμ­μα­χί­α με τις Η­ΠΑ, το στρα­τό και κυ­ρί­ως με τη Ρω­σί­α και το Ι­ράν  έ­ρι­ξε τον Μου­μπά­ρακ κα­τά­πλη­κτη η Αί­γυ­πτος δια­πί­στω­σε με­τά α­πό ένα δη­μο­ψή­φι­σμα ό­τι ο με­γά­λος νι­κη­τής ήταν οι Α­δελ­φοί Μου­σουλ­μά­νοι που άρ­χι­σαν να κυ­νη­γά­νε τους «ά­πι­στους» αρ­χίζο­ντας α­πό τους χρι­στια­νούς κό­πτες. Τώ­ρα ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ροι οι δη­μο­κράτες, ι­διαί­τε­ρα οι γυ­ναί­κες έ­χουν με­τα­νιώ­σει για την ευ­πι­στί­α τους και στην Αί­γυ­πτο και στην Τυ­νη­σί­α. Που να φα­ντα­στούν ό­τι πί­σω α­πό το δυ­τικό facebook κρυ­βό­ταν το α­ξύ­ρι­στο πρό­σω­πο του ι­σλα­μο­φα­σι­στι­κού με­σαί­ωνα και των σο­σιαλ­φα­σι­στών τρο­τσκι­στών φί­λων τους,
Στην πε­ρί­πτω­ση της «ελ­λη­νι­κής Τα­χρίρ» την κύ­ρια δου­λειά για λο­γα­ρια­σμό ό­λου του ρω­σό­δου­λου μπλοκ την α­νέ­λα­βε ο πιο ε­πι­δέ­ξιος χα­μαι­λέο­ντας της ελ­λη­νι­κής πο­λι­τι­κής ζω­ής, ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και πιο ει­δι­κά ο σκη­νο­θέτης των ά­πει­ρων με­ταμ­φιέ­σε­ων του και αρ­χη­γός πα­σών των «ε­πα­να­στα­τικών φρα­ξιών του» Αλ. Α­λα­βά­νος. Ή­ταν αυ­τός που σε συ­νερ­γα­σία με το νε­ο­φασι­στι­κό α­νοι­χτά ρω­σό­δου­λο μόρ­φω­μα που ο­νο­μά­ζε­ται Σπί­θα κά­λε­σε στο τέ­λος της α­πο­τυ­χη­μέ­νης δια­κομ­μα­τι­κής πο­ρεί­ας της 23 Φλε­βά­ρη σε μιαν «ελ­λη­νι­κή Τα­χρίρ» που ό­μως α­πέ­τυ­χε για­τί εμ­φα­νί­στη­κε σαν συ­νέ­χεια μιας συ­νη­θι­σμένης κομ­μα­τι­κής πο­ρεί­ας.
Βε­βαί­ως η μέ­θο­δος Τα­χρίρ δεν ε­νέ­πνευ­σε μό­νο τους έλ­λη­νες αλ­λά κά­θε πο­λι­τι­κό α­πα­τε­ώ­να στον κό­σμο. Την πρώ­τη ε­φαρ­μο­γή σε ευ­ρω­πα­ϊ­κό έ­δα­φος την έ­κα­ναν οι ι­σπα­νοί σο­σιαλ­φα­σί­στες  που κα­τέ­βα­σαν αρ­κε­τό κό­σμο στο κί­νη­μα τους με το ό­νο­μα «Πραγ­μα­τι­κή Δη­μο­κρα­τί­α Τώρα» για να ε­πη­ρε­άσουν τις ι­σπα­νι­κές το­πι­κές ε­κλο­γές αλ­λά δεν εί­χαν την λαϊκή έ­κρη­ξη που πε­ρί­με­ναν. Ο λό­γος εί­ναι α­πλός. Η α­λη­θι­νή Τα­χρίρ εί­χε στον πυ­ρή­να της ε­κτός α­πό την συ­νερ­γα­σί­α των δύ­ο υ­περ­δυ­νά­με­ων και έ­να χει­ρο­πια­στό μα­ζι­κό πο­λιτι­κό αί­τη­μα, το «Κά­τω ο Μου­μπά­ρακ» που  έ­νω­νε τη γε­νι­κή λα­ϊ­κή δυ­σα­ρέ­σκεια για τους ά­θλιους ό­ρους ζω­ής της με τον πυ­ρε­τό που δί­νει το ρί­σκο των βασα­νι­στη­ρί­ων και του θα­νά­του σε κά­θε α­γώ­να ε­νά­ντια σε έ­να αυ­ταρ­χι­κό κα­θεστώς. Σε σύ­γκρι­ση με την δρα­μα­τι­κή Τα­χρίρ το κί­νη­μα της μα­δρι­λένικης Πλα­τεί­ας του Ή­λιου ή­ταν η συ­νη­θι­σμέ­νη δυ­τι­κο­ευ­ρω­πα­ϊ­κή φάρ­σα στην ο­ποία έ­να χα­λα­ρός α­στυ­νο­μι­κά υ­πε­ρα­σφα­λής πε­ρί­πα­τος μι­κρο­α­στών με τα κλα­σικά κρα­τι­κο­φα­σι­στι­κά συν­θή­μα­τα κα­τά του ι­διω­τι­κού κε­φά­λαιου, των τρα­πε­ζιτών, της φι­λε­λεύ­θε­ρης πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης κα­μώνε­ται το πρω­τό­τυ­πο ε­πα­ναστα­τι­κό κί­νη­μα.
Ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έ­πια­σε τον ά­νε­μο της Μα­δρί­της στο λε­πτό και πρώ­τοι οι Τσί­πρας και Α­λα­βά­νος χαι­ρέ­τη­σαν το ι­σπα­νι­κό κί­νη­μα προ­α­ναγ­γέλ­λο­ντας το και για την Ελ­λά­δα. Λί­γο με­τά άρ­χι­σε να δου­λεύ­ει η «αυ­θόρ­μη­τη» ι­ντερ­νε­τι­κή μηχα­νή του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που εί­χε πρω­το­δο­κι­μα­στεί με ε­πι­τυ­χί­α στους πο­λι­τι­κούς  ε­μπρη­σμούς της Πάρ­νη­θας το 2007 ό­ταν πολ­λοί πραγ­μα­τι­κοί φί­λοι των δα­σών κα­τέ­βη­καν τό­τε στο Σύ­νταγ­μα σε έ­να πλαί­σιο που ε­νί­σχυε α­ντικει­με­νι­κά την τό­τε πο­λι­τι­κή του ΠΑ­ΣΟΚ και του ΣΥΝ.
Advertisements

Read Full Post »

Read Full Post »

του Τάσου Τέλλογλου, πηγή: protagon.gr

Δεν ξέρω αν ο σκοπός της υπό τον Κάρολο Παπούλια σύσκεψης ήταν να διαμαρτυρηθεί ο Γ.Α. Παπανδρέου στον Α.Τσίπρα ότι δεν του …φέρεται καλά. Ούτε φυσικά να ζητήσει ο κ Α.Τσίπρας εκλογές ή να μας πει η κα. Α.Παπαρήγα ότι φταίνε τα μονοπώλια η ο κ Γ.Καρατζαφέρης οτι κάποιοι βάζουν τις καρέκλες τους πάνω από τη χώρα και ο κ Α.Σαμαράς ότι θέλει χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές σαν και εκείνους που μία φορά εφάρμοσε το κόμμα του για να βρεθούμε εκεί που είμαστε. Ο σκοπός μιας τέτοιας σύσκεψης για κάποιον που είχε προετοιμασθεί καλά, θα ήταν να παρουσιάσει πλαίσιο προγραμματικό και μερικές συγκεκριμένες ιδέες για πρόσωπα που θα μπορούσαν να το εφαρμόσουν. Ποιά πολιτική πρέπει να εφαρμοστεί, μέχρι πότε και ποιά πρόσωπα.

Φυσικά για μία ακόμα φορά ο Γ.Α. Παπανδρέου εντυπωσίασε με τον βαθμό έλλειψης προετοιμασίας μιας παρόμοιας συνάντησης. Ο άνθρωπος έχει καιρό. Οι μικροκαταθέτες που «σήκωναν» την ώρα της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών μέσα σε λίγες ώρες, 200 εκ. ευρώ, 3,5 φορές περισσότερα χρήματα από τις τράπεζες από εκείνα, τα πολλά, που σηκώνουν κάθε άλλη μέρα της κρίσης, θεώρησαν μάλλον ότι δεν έχουν καιρό.

Πιθανόν να είχαν πανικοβληθεί, πιθανόν να μην γνωρίζουν κάτι που το πολιτικό προσωπικό ξέρει. Από τον Φεβρουάριο οπότε δημιουργήθηκε το «πρόβλημα» με τη συνέντευξη της τρόικας για την εκποίηση δημόσιας περιουσίας 50 δις ευρώ ως την περασμένη Δευτέρα, η κυβέρνηση αυτή έμοιαζε σαν να έχει «κοιμηθεί στο τιμόνι». Και τώρα που ξύπνησε αντί να προσπαθήσει να το στρίψει για να μην πέσει πάνω στο αυτοκίνητο που έρχεται από απέναντι, ζητά από τον συνοδηγό να βάλει και αυτός ένα …χέρι στο τιμόνι. Εδώ που τα λέμε τι να σου κάνουν αυτοί που κάθονται πίσω θα ανοίξουν τις πόρτες να πηδήξουν έξω μπας και σωθούν. Αυτή η αίσθηση του εγκλωβισμού στο τρελό αυτοκίνητο που οδηγεί ένα πολιτικό προσωπικό σε πλήρη σύγχυση είναι που κάνει τον κόσμο να …παραμιλάει. Νομίζω ότι η σύσκεψη της Παρασκευής  εκεί που έχει φτάσει το αυτοκίνητο είναι εξ ίσου σημαντικό, να γλυτώσουμε από το τρακάρισμα ή από αυτούς που οδηγούν το αυτοκίνητο. Ή μήπως το δεύτερο είναι προϋπόθεση του πρώτου;

Ο πρωθυπουργός έμοιαζε την Παρασκευή το βράδυ να διαβεβαιώνει τον εαυτό του ότι θα κάνει αυτό που πρέπει. Και ο αρχηγός της ΝΔ ότι θα «αντισταθεί». Πρόκειται για «καμώματα» δύο «πριγκίπων» που θεωρούν ότι η χώρα τους χρωστάει και συνεχίζουν να δρουν ερήμην της πραγματικότητας αλλά και των πιο στενών του συνεργατών ακόμα και εκείνων που πέρασαν τη ζωή τους εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις που μας αφορούν (όπως ο Σταύρος Δήμας στην ΝΔ). Η χώρα βαδίζει σταθερά σε ένα καλοκαίρι και ένα φθινόπωρο της αναρχίας και του  χάους όπου οι  βασικοί υπεύθυνοι για την διακυβέρνηση της χώρας κινδυνεύουν να αντιληφθούν με τρόπο τραγικό  τι σημαίνει να μην παίρνεις αποφάσεις. Το κακό είναι ότι πριν από αυτούς θα το έχουμε αντιληφθεί και εμείς οι υπόλοιποι. Ίσως και για αυτό τον λόγο να επιβάλλεται και στα δύο στρατόπεδα των αποδεκατισμένων κομμάτων της Γ΄ ελληνικής  δημοκρατίας, εκείνο του ΠΑΣΟΚ και εκείνο της ΝΔ να ενισχυθούν και να κινηθούν εκείνες οι δυνάμεις που είναι σε θέση να αντιληφθούν τουλάχιστον το που βρισκόμαστε. Καθήκον κάθε στελέχους των δύο μεγάλων κομμάτων σε αυτές τις συνθήκες είναι η στάση. Με οποιοδήποτε προσωπικό ή κομματικό τίμημα. Όποιος στασιάσει τώρα, μπορεί να γλυτώσει μετά.

Read Full Post »

Ο ορυκτός πλούτος της χώρας  έχει εγκαταλειφτεί ανεκμετάλλευτος, η έρευνα το ίδιο.  O  σύγχρονος γεωλογικός χάρτης της χώρας είναι ανύπαρκτος σε πολλούς τομείς. Ίδια κατάσταση και με τους υδρογονάνθρακες. Από το site του υφυπουργού περιβάλλοντος διαβάζουμε «Σήμερα, Τρίτη 18 Ιανουαρίου ( 2011) με πρωτοβουλία του κ. Μανιάτη συνεδρίασε στα γραφεία του ΥΠΕΚΑ – για πρώτη φορά ύστερα από 10 χρόνια ανυπαρξίας – το Επιστημονικό Συμβούλιο του ΙΓΜΕ…» Το Ινστιτούτο Γεωλογικών Μεταλλευτικών Ερευνών με αντικείμενα, τη γεωλογική έρευνα, τη διαχείριση υδατικών πόρων, την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, την έρευνα ενεργειακών και μη ορυκτών πρώτων υλών και την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφικών φαινομένων δεν είχε επιστημονικό συμβούλιο που να λειτουργεί επί 10 χρόνια! Τι ασύλληπτο διακομματικό κρυμμένο σαμποτάζ.
Η Χαλκιδική και η Θράκη είναι βουτηγμένες στην ανεργία και όμως η συνασπισμαία Μπιρμπίλη σαμποτάρει τα χρυσωρυχεία τους. Ο ίδιος ο αντιαναπτυξιακός υφυπουργός περιβάλλοντος Μανιάτης δήλωνε για τα μεταλλεία της Χαλκιδικής ότι:  «Το οικονομικό σκέλος της επένδυσης ανέρχεται σε 2,8 δις ευρώ, από τα οποία 800 εκατ. ευρώ θα δαπανηθούν σε μισθούς. 0 ετήσιος τζίρος θα είναι της τάξης των 300 με 400 εκατ. ευρώ. Στην πλήρη ανάπτυξη του επενδυτικού σχεδίου θα απασχολούνται χίλιοι πεντακόσιοι εργαζόμενοι, ενώ έξι χιλιάδες θέσεις θα δημιουργηθούν στο δευτερογενή και τον τριτογενή τομέα της τοπικής οικονομίας.» 
Το πρόγραμμα της «Χρυσορυχεία Θράκης», που σαμποτάρει επίσης η Μπιρμπίλη, είναι να επενδύσει αρχικά 150 εκατ και στη συνέχεια 190 εκατ. Όλα είναι ίδια κεφάλαια, χωρίς επιδοτήσεις και δάνεια. Οι θέσεις εργασίας είναι συνολικά 1.000, σε μια περιοχή που μαστίζεται από την ανεργία, και η φορολογία στο 40% θα αποδώσει στο δημόσιο 150 εκατ ευρώ.

Read Full Post »

Εχθές συνέλαβαν τον Ρατκο Μλάντιτς. Οι Σέρβοι – τουλάχιστον οι φιλοευρωπαίοι Σέρβοι – ξεφόρτωσαν άλλο ένα αβάσταχτο εγκληματικό φορτίο από τις πλάτες τους.

Παρεμπιπτόντως που βρίσκονται άραγε οι υποστηριχτές του στην Ελλάδα, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, «διανοούμενοι»; Εκείνοι που αποκαλούσαν τον Κάρατζιτς «Ρήγα» και τον Μλάντιτς «Παπαφλέσσα» (η μήπως «Κολοκοτρώνη» δεν θυμάμαι καλά, γιατί του είχαν βάλει πολλά ονόματα και ένδοξα επίθετα. Θα έτριζαν φαντάζομαι τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη); Που είναι όλοι αυτοί που επί χρόνια παραπληροφορούσαν συστηματικά και παραληρούσαν ακατάσχετα; Σταλινικοί και εθνικιστές, θρησκόληπτοι και «αντιιμπεριαλιστές», όλοι μαζί, στον κοινό αγώνα για την απόκρυψη της αλήθειας και την απομόνωση της Ελλάδας από την υπόλοιπη Ευρώπη. Εδώ που τα λέμε τώρα, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, βρίσκονται κοντά στο όραμά τους. Όταν άκουσα την είδηση για την σύλληψη του Μλάντιτς θυμήθηκα την ευχή ενός κατοίκου του Σαράγιεβο: «Εύχομαι μια ημέρα στα μέρη μας οι δολοφόνοι να μην καταλήξουν στο μουσείο ως ήρωες, αλλά στο εδώλιο». Την ίδια ευχή είχα θυμηθεί και όταν συνέλαβαν τον άλλον «μεγάλο αγωνιστή», τον Ράντοβαν Κάρατζιτς. Την ίδια ευχή θυμάμαι κάθε φορά που συλλαμβάνουν έναν εγκληματία πολέμου, είτε Σέρβος, είτε Κροάτης, είτε Βόσνιος, είτε Αλβανός.

Πριν τρία χρόνια, όταν είχαν συλλάβει τον Κάρατζιτς, είχα γράψει ένα κείμενο για το όμορφο και τραγικό Σαράγιεβο. Το αναδημοσιεύω σήμερα. Σαν φόρο μνήμης για όλους τους νεκρούς αυτού του παράλογου πολέμου. Και για όλους εμάς τους ζωντανούς…

H  συνέχεια  http://gazikapllani.blogspot.com/2008/08/blog-post.html

Read Full Post »

Τα «φέγινα πουλιά»,  το δεύτερο βιβλίο του Θοδωρή Γιαννακού, παρουσίασε στο ΤΕΙ Ηγουμενίτσας ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Θεσπρωτίας. Την παρουσίαση έκανε ο Γ. Καψάλης (Αντιπρύτανης Παν. Ιωαννίνων), παρουσία του συγγραφέα και πολλών Θεσπρωτών Σαρακατσαναίων. Το βιβλίο,  στο μεγαλύτερο μέρος του,  είναι γραμμένο στη σαρακατσιάνικη λαλιά. Ο στόχος του βιβλίου είναι μέσα από τη λογοτεχνία να αναδειχθούν σημαντικά στοιχεία της προγονικής κληρονομιάς του συγγραφέα και όχι μόνο. Ήμουνα στην παρουσίαση, όχι λόγο σαρακατσάνικης ρίζας,  αλλά λόγω του συγγραφέα. Συμμαθητής στο δημοτικό ο Θόδωρος,  όταν οι σαρακατσιαναίοι «ξιχ’ μώνιαζαν στα χ’ μαδιά του χ’ νόπουρου στο τσιάμ’κου«.  Μας » έξυσε»  με το βιβλίο αυτό τη μνήμη ο Θόδωρος κι έφερε στην επιφάνεια -για λίγο αλλά έντονα -εικόνες σαράντα χρόνων.

«Πήραμαν τ’ δημουσιά κ’ ιάφτασαμαν στ’ Γκούρα, νια βρύση ζέρβια απ’ τ’ στράτα* του νηρό έτριχι  πόταμους απ΄ τα σουθ’ κά τ’ ς. Διάφκαμαν κάνα δυο κουδέλις κι κουντά φάγκαν τα κυπαρίσσια μι του σκουλειό. Η ώρα είχι διαβεί ψίχα. Ου δάσκαλους είχι μάσει τα μαθ’τούδια και έκαναν προυσιφχή».

Το σχολειό είναι όπως ήταν τότε Θοδωρή, μόνο τα κυπαρίσσια και τα «μαθ’τούδια»  δεν είναι εκεί. Καλή επιτυχία στο βιβλίο σου!!!

Read Full Post »

πηγή: http://www.sev.org.gr

«Πριν από ένα ήδη χρόνο, μετά από 35 χρόνια εθνικής ασωτίας, η χώρα μας τέθηκε υπό καθεστώς ευρωπαϊκής κηδεμονίας.  Η δρακόντεια σύμβαση που υπογράψαμε με τους εταίρους μας προκειμένου να μας δοθεί μια παράταση ζωής υπό όρους, ήταν κατά βάθος ένα στοίχημα με τον εαυτό μας:  Δεσμευθήκαμε ν’ αλλάξουμε ριζικά, για να μη βρεθούμε εκτός ευρωπαϊκής τροχιάς.  Δηλώσαμε έτοιμοι ν’ αποδομήσουμε συθέμελα το χρεοκοπημένο πελατειακό κράτος για να μη χρεοκοπήσουμε συλλογικά.  Αναδεχθήκαμε την αδήριτη ανάγκη να φτωχύνουμε πρόσκαιρα ως λαός για να μην πτωχεύσουμε οριστικά ως έθνος.

Μέσα στον χρόνο αυτόν διανύσαμε μια επώδυνη πορεία.  Μισθοί και συντάξεις μειώθηκαν, φόροι αυξήθηκαν, έκτακτες εισφορές επιβλήθηκαν, επιχειρήσεις έκλεισαν ή συρρικνώθηκαν, οι άνεργοι πολλαπλασιάστηκαν.  Κι όμως, διάχυτη είναι πλέον η πεποίθηση ότι βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκινήσαμε –ένα βήμα πριν απ’ τον γκρεμό.  Ένα αίσθημα αποτυχίας και ματαιοπονίας κυριαρχεί στην κοινωνία.  Οι θυσίες δεν φαίνεται να έχουν πιάσει τόπο.  Η κρίση παραμένει χωρίς ορατή διέξοδο.  Εξακολουθούμε να βουλιάζουμε –ενώ υποτίθεται ότι πασχίζουμε ν’ αλλάξουμε.

Η σιωπηλή πλειοψηφία εξακολουθεί να γυρίζει την πλάτη σε όσους της τάζουν δρόμους στρωμένους με ρόδα ή κηρύσσουν δήθεν προοδευτικά ευαγγέλια απομονωτισμού για τη χώρα.  Ταυτόχρονα, ωστόσο, αμφιβάλλει, εύλογα, για τη σκοπιμότητα και το νόημα των θυσιών της –όσο βλέπει τη δυναμική της αλλαγής να εξαερώνεται μπροστά στην αντίδραση των κατεστημένων νοοτροπιών και των παγιωμένων συμφερόντων.  Βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση για το σήμερα, σε απόλυτη αβεβαιότητα για το αύριο, απρόθυμη ή ανήμπορη να συμβάλει σε οποιαδήποτε προσπάθεια.

Πού αποτύχαμε;  Τις πταίει;  Τι μας φταίει;

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »