Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2014

του Κώστα Καλλίτση, kathimerini.gr

imfffff--2-thumb-largeΗ Ελλάδα είχε μπει σε πρόγραμμα διάσωσης (Μνημόνιο) αφού είχε δανειστεί, για τελευταία φορά, με περίπου 6%, σε μια εποχή που υπήρχε σπάνις κεφαλαίων διεθνώς, εξαιτίας της μεγάλης κρίσης. Υστερα από 4 ½ χρόνια, σήμερα, παρότι υπάρχει αφθονία διεθνών κεφαλαίων που αναζητούν κερδοφόρες τοποθετήσεις, η χώρα μας βρίσκεται πάλι στη μαύρη λίστα των διεθνών αγορών.

Αυτό δείχνουν τα στοιχεία: προχθές, οι αποδόσεις του ελληνικού 3ετούς ομολόγου ήταν 6,85% ενώ της Πορτογαλίας ήταν 1,06%, της Ιταλίας 0,73% και της Ισπανίας 0,57%. Του ελληνικού 5ετούς ήταν 7,1%, της Ιρλανδίας 0,44%, της Πορτογαλίας 1,63%. Και οι αποδόσεις του 10ετούς ομολόγου κινούνται σταθερά στην περιοχή του 8% συν, ενώ του πορτογαλικού στην περιοχή του 3% και του ιταλικού και ισπανικού στη ζώνη του 2%.

«Με το σπαθί μας», δεν μπορούμε να δανειστούμε από τις αγορές. Θα υπογραφεί νέο Μνημόνιο. Και το ΔΝΤ θα είναι επιτηρητής, μαζί με την Ευρώπη – δεν υπάρχει «πίσω κάθισμα» (απαγορεύεται από το καταστατικό του…) παρά μόνο μπροστινό. Είτε αποφασιστεί να μας δώσει κι αυτό μια γραμμή πίστωσης είτε όχι. Κι αν δεν μας τη δώσει, πάλι θα μας ελέγχει ανά τετράμηνο. Το ενδεχόμενο να «τα σπάσουμε» αποκλείεται – καμιά χώρα δεν θα άντεχε τις συνέπειες.

Η Ελλάδα βρίσκεται εγκλωβισμένη. Οδηγείται σε μια συμφωνία με δύο χαρακτηριστικά: (α) Δεν θα περιέχει φτηνή χρηματοδότηση. Θα δανειζόμαστε από τις αγορές με επιτόκια πολύ υψηλότερα από τα επιτόκια (2%) του ESM. (β) Θα επιβάλλεται πολύ αυστηρότερος έλεγχος, με μοχλό τις αγορές. Αυτές δεν διαπραγματεύονται (ούτε επί 7 ημέρες ούτε, βεβαίως, επί 7 μήνες…). Είτε σε δανείζουν είτε όχι. Αν όχι, κινδυνεύεις να φτάσεις να εκλιπαρείς για μια τρόικα…

Για να σε δανείσουν, η διεθνής πρακτική δείχνει τις προϋποθέσεις. Μεταξύ αυτών είναι να διαπιστώσουν ότι διαθέτεις ένα πρόγραμμα με τέσσερα χαρακτηριστικά: (α) Να είναι αξιόπιστο – με την τρόικα διαπραγματευόμαστε το δημοσιονομικό κενό, με τις αγορές όχι. (β) Να είναι υλοποιήσιμο – δεν θα συζητούν μαζί μας αν είναι φρούδες οι ελπίδες για τα κρατικά έσοδα ή δεν είναι. (γ) Να είναι αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία, να στηρίζεται σε ευρύτερη κοινωνική συναίνεση που θα αντανακλάται και στη Βουλή – δεν τους αρκεί μια «σταθερότητα» που στηρίζεται σε κοινοβουλευτικά νταραβέρια.

Υπάρχει και μια τέταρτη προϋπόθεση. Οι διεθνείς αγορές (όπως το φωνάζει ήδη το Λονδίνο…) δεν είναι διατεθειμένες να δανείσουν μια χώρα απλώς και μόνο για να αποπληρώνει τα δάνειά της σε άλλα κράτη. Θα δανείσουν μια χώρα εφόσον εκτιμήσουν ότι υπάρχουν ρεαλιστικές προοπτικές οικονομικής μεγέθυνσης, δημιουργίας νέου παραγωγικού δυναμικού και νέου πλούτου. Τέταρτη προϋπόθεση, το αξιόπιστο, υλοποιήσιμο και ευρύτερα κοινωνικά αποδεκτό πρόγραμμα να είναι, επίσης, αναπτυξιακό.

Φτάσαμε στο τέλος της αδιέξοδης πολιτικής «τροχάδην επιτόπου», που αποδυνάμωσε την οικονομία, διέλυσε την αγορά και συνέθλιψε τον κόσμο της εργασίας, εξάντλησε την κοινωνία ενώ επέτεινε τις στρεβλώσεις του (ληγμένου) παραγωγικού μοντέλου. Τα αδιέξοδα κορυφώθηκαν με την κυβερνητική στρατηγική του 2014 και ειδικά των τελευταίων μηνών – ένα απίθανο συνονθύλευμα τακτικισμών προεκλογικού χαρακτήρα, παντελώς έωλων, με άγνοια ακόμη και των ορίων που θέτουν και των διαθέσεων που έχουν οι δανειστές μας.

Η κοινωνία πάσχισε να προσαρμοστεί – δεν είχε επιλογή. Εμεινε, όμως, πεισματικά απροσάρμοστο το πολιτικό σύστημα. Τώρα, όλα έχουν καταστεί πιο δύσκολα, πιο σύνθετα.

Advertisements

Read Full Post »

amfipoliΤους τε­λευ­ταί­ους μή­νες οι έλ­λη­νες τη­λε­θε­α­τές, αλ­λά και οι α­πλοί α­να­γνώ­στες των ε­φη­με­ρί­δων, γί­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά δέ­κτες ε­νός κα­ται­γι­στικού μπα­ράζ α­πό ρε­πορ­τάζ και δη­μο­σιεύ­μα­τα που α­φο­ρούν στα ευ­ρή­μα­τα των αρχαιο­λό­γων στην Αμ­φί­πο­λη.  Έ­χουν κα­τα­ντή­σει πια συ­νηθισμέ­νο φαι­νό­μενο οι βα­ρύ­γδου­ποι τί­τλοι και οι ρη­το­ρι­κές με­γα­λο­στο­μί­ες για έ­να ζή­τη­μα στο ο­ποί­ο οι α­λη­θι­νοί ε­πι­στή­μο­νες και οι λά­τρεις της αρ­χαί­ας τέ­χνης και της αρ­χαιο­λο­γί­ας θα τη­ρού­σαν αι­δή­μο­να σι­γή, α­ντί για α­με­τρο­έ­πεια, του­λά­χιστον μέ­χρι να στα­θεί δυ­νατό να ε­ξα­χθούν στοι­χειω­δώς α­σφα­λή συ­μπε­ρά­σματα  για τα αρ­χαιο­λο­γι­κά ευ­ρή­μα­τα. Κι αυ­τό θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί μό­νο α­φού ολο­κλη­ρω­θεί το έρ­γο της α­να­σκα­φής κι ό­χι τώ­ρα, που δεν ξέ­ρου­με α­κό­μη τι άλ­λο μπο­ρεί να βγά­λει στην ε­πι­φά­νεια η αρ­χαιο­λο­γι­κή σκα­πά­νη.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

σαμαραςΕνώ με το παραγωγικό σαμποτάζ δημιουργούν νέο χρέος, Σαμαράς και Τσίπρας εκβιάζουν την Ευρώπη για νέο κούρεμα του χρέους ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΝΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ και τα δύο για λογαριασμό του αφεντικού τους, της πουτινικής Ρωσίας
Κυ­βέρ­νη­ση και α­ντι­πο­λί­τευ­ση έ­στη­σαν τε­λευ­ταί­α μί­α νέ­α θο­ρυ­βώδη πα­ρά­στα­ση για να ε­κτι­νά­ξουν στα ύ­ψη τα ε­πι­τό­κια των ελ­λη­νι­κών ο­μο­λό­γων ά­με­σα για να χρηματοδοτηθούν προνομιακά  οι φι­λι­κές τους τρά­πε­ζες, κυ­ρί­ως η υ­πό ρώ­σι­κο έ­λεγ­χο Πει­ραιώς, και  με­σο­πρό­θε­σμα για να εκ­βιά­σουν την Ευ­ρώ­πη να δε­χθεί νέ­ο κού­ρε­μα του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους. Αυ­τό το τε­λευ­ταί­ο, ό­χι για την α­να­κού­φι­ση της χώ­ρας, αλ­λά για να βυ­θί­σουν πα­ρα­κά­τω την ευ­ρω­πα­ϊ­κή οι­κο­νο­μί­α μέ­σα α­πό την α­τέ­λειω­τη ελ­λη­νι­κή κρί­ση. Α­πό­δει­ξη ό­τι οι ί­διοι αυ­τοί που ζη­τά­νε το κού­ρε­μα εί­ναι αυτοί που έ­χουν δη­μιουρ­γή­σει το πε­λώ­ριο χρέ­ος και που διασφα­λί­ζουν ε­ντα­τι­κά ό­τι το χρέ­ος αυ­τό θα γι­γα­ντω­θεί κι άλ­λο, α­φού φρο­ντί­ζουν να σκο­τώ­νουν κα­θη­με­ρι­νά την πα­ρα­γω­γή και έ­ται υ­πο­χρε­ώ­νουν τη χώ­ρα να μην μπο­ρεί να ζή­σει χω­ρίς ό­λο και με­γα­λύ­τε­ρο δα­νει­σμό. Οι τύ­ποι αυ­τοί συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται στο λα­ό σαν έ­μπο­ροι ναρ­κω­τι­κών ε­ξαρ­τώ­ντας την ύ­παρ­ξη του α­πό την κα­τα­νά­λω­ση χρέ­ους.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

ΤΟ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΙΚΟ ΣΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ, ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ

  Η αλήθεια δεν είναι ποτέ εκεί που συμφωνούν οι δύο υπερδυνάμεις. 
 O ορισμός της αλήθειας σήμερα στην παγκόσμια πολιτική και ειδικά στη χώρα μας είναι ο εξής: Αλήθεια είναι εκείνο στο οποίο συμφωνούν οι δύο υπερδυνάμεις. Οι δύο υπερδυνάμεις συμφωνούν αυτή τη στιγμή ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας και του πολιτισμού είναι ο ΙΣΙΣ και ότι κατά συνέπεια οι πάντες, καλοί και κακοί πρέπει να ενωθούν για να  πολεμήσουν  κύρια αυτόν ακριβώς τον εχθρό.
Και  βέβαια πρέπει να τον πολεμήσουν με τον μόνο δυνατό  τρόπο  που είναι ακριβώς αυτός που θέλουν οι υπερδυνάμεις. Ο  τρόπος αυτός είναι να μπεί η Τουρκία με στρατό στο συριακό έδαφος και να απελευθερώσει το Κομπανί από την πολιορκία του ΙΣΙΣ ή να αφήσει το στρατό  του ΡΚΚ να μπει στο συριακό έδαφος  και να το κάνει αυτό.   Η Τουρκία του Ερντογάν δεν έκανε ούτε το ένα ούτε το άλλο οπότε σύμφωνε με την παγκόσμια αλήθεια αποδείχτηκε σύμμαχος του ΙΣΙΣ δηλαδή  μεγάλος εχθρός του πολιτισμού. Από την άλλη οι μαχητές του ιστορικά ρωσόδουλου στην ηγεσία του ΡΚΚ που υπερασπίζουν  το Κομπανί και αποκρούουν τον ΙΣΙΣ με τη βοήθεια της αμερικάνικης αεροπορίας αποδείχτηκαν οι μεγαλύτεροι ήρωες της δημοκρατίας και του ανθρώπινου πολιτισμού τουλάχιστον για το διάστημα που κρατάει η μάχη του Κομπανί .

(περισσότερα…)

Read Full Post »